De Nederlandse dichteres, schrijfster en vertaalster Anneke Brassinga werd geboren in Schaarsbergen op 20 augustus 1948. Zie ook alle tags voor Anneke Brassinga op dit blog.
Nagedachte
Al dat zinnentuig, en dan nog geen sjoege
van wat brandt in de pit waar zich verduren moet
het schroeiend neteligs en de zweepslag
van angst alsof ooit iets stilvallen zou; terwijl
op dode stronken mos gedijt, in tierende varens
uitbreekt begraven gebeente!
Kunnen dan niet, als ontzind en huidloos
doordringend verliefde grondstof, tot één zacht
vuurtje nu vervloeien mijn de weg kwijt-
rakende voortstrompeling en jouw
als sneeuw voor de zon ronddwarrelende
afwezigheid?
De wegen der vrijheid
Op water lopen? Zee is bedrieglijk en veel te diep
al ligt zij daar en lijkt een dier te wezen
want rillingen van schuim gaan overheen
haar luie lijf dat ademt als een stier zo luid.
Beter is wandelen door de hoge lucht
daar weet je zeker dat je niet kunt gaan
maar heel het mensdom zal versteld staan
hoe rap van dwalingen je keert.
Maart
Onder stammen staat het blank
als glas over roestend blad.
Onder lucht staat het zwart
bos ontdaan tot bot.
In wortels rust vuur,
het raast in wind.
Kindjes vallen, hun kreten
scherven strijdmetaal.
Zomer is hiernamaals, straks.
De Amerikaanse dichter Li-Young Lee werd geboren op 19 augustus 1957 in Jakarta, Indonesië. Zie ook alle tags voor Li-Young Lee op dit blog.
Met ruïnes
Kies een rustige
plek, een ruïne, een huis dat geen
huis meer is,
waaronder ik op een dag onder de stenen boog stond
om te schuilen voor de regen.
De vloer zonder dak, verticale
stijlen, acht houten kolommen
die niets dragen,
twee trappen die nergens heen leiden, alles
doet het lijken
op een schets, aantekeningen bij een huis, een drie-
dimensionaal raster dat afwezigheden,
overbrugt
een idee
dat verdwijnt in de oneindige regen,
of juist dat idee
dat tevoorschijn komt, skeletachtig
tegen de gehamerde hemel, een
menselijk iets, schoon en duidelijk te zien
van hieruit tot in een ijzeren hemel.
Een plek waar dingen
gezegd en gedaan werden,
daar kun je je herinneren wat je je moet
herinneren. Melancholie is nuttig. Neem die van jou mee.
Er zijn geen buren die zich afvragen
wie je bent,
wat je daar doet,
als je daar loopt,
af en toe stilstaat
om een afbrokkelende steen aan te raken
of in een deuropening te staan
omlijst door de dag.
Niemand hoeft te weten dat je
denkt aan een andere deuropening
die de regen of het nieuws van de oorlog omlijstte
afhankelijk van welke kant je opkeek.
Je denkt aan zeewegen en landwegen
waar je ooit over reisde, en altijd
in dezelfde richting: weg.
Je denkt
aan een vrouw, een favoriete
jurk, de borsten van je oude vader
de laatste keer dat je hem zag, zijn adem,
kort, het blad
dat je van een wijnrank hebt geplukt en dat je nu
tegen je wang houdt als een treinkaartje
of een stuk stof, een handje of een mes –
het hangt allemaal af
van de loop van je herinnering.
Het is een plek
voor hen die geen eigen plek hebben
om te corresponderen met ruïnes in de ziel.
Het is van mij.
Het is helemaal van jou.
Vertaald door Frans Roumen
Zie voor nog meer schrijvers van de 20e augustus ook mijn blog van 20 augustus 2020 en eveneens mijn blog van 20 augustus 2019 en ook mijn blog van 20 augustus 2017 deel 1 en ook deel 2 en eveneens deel 3.