June Jordan, Hans Arnfrid Astel

De Afro-Amerikaanse schrijfster, dichteres en politiek activiste June Jordan werd geboren op 9 juli 1936 in New York. Zie ook alle tags voor June Jordan op dit blog.

 

These Poems

These poems
they are things that I do
in the dark
reaching for you
whoever you are
and
are you ready?

These words
they are stones in the water
running away

These skeletal lines
they are desperate arms for my longing and love.

I am a stranger
learning to worship the strangers
around me

whoever you are
whoever I may become.

 

On Time Tanka

I refuse to choose
between lynch rope and gang rape
the blues is the blues!
my skin and my sex: Deep dues
I have no wish to escape

I refuse to lose
the flame of my single space
this safety I choose
between your fist and my face
between my gender and race

All black and blue news
withers the heart of my hand
and leads to abuse
no one needs to understand:
suicide wipes out the clues

Big-Time-Juicy-Fruit!
Celebrity-Rich-Hero
Rollin out the Rolls!
Proud cheatin on your (Black) wife
Loud beatin on your (white) wife

Real slime open mouth
police officer-true-creep
evil-and-uncouth
fixin to burn black people
killin the song of our sleep

Neither one of you
gets any play in my day
I know what you do
your money your guns your say
so against my pepper spray

Okay! laugh away!
I hear you and I accuse
you both: I refuse
to choose: All black and blue news
means that I hurt and I lose.

 

June Jordan (9 juli 1936 – 14 juni 2002)

 

De Duitse dichter Hans Arnfrid Astel werd geboren in München op 9 juli 1933. Zie ook alle tags voor Hans Arnfrid Astel op dit blog.

 

PANELDISCUSSIE

Sontheimer verschijnt
met een hoofdband.
Hij praat als een hippie,
maar dan tegen links.
De ene fles Coca-Cola
na de andere
drinkt hij,
met op zijn hoofdband Coke.
het handelsmerk, hij wordt
gesponsord door het bedrijf,
maar vertegenwoordigt zijn mening
volledig onafhankelijk,
en iedereen die dat gelooft, droomt,
net zoals ik dit allemaal
alleen maar gedroomd heb.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Hans Arnfrid Astel (9 juli 1933 – 12 maart 2018)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 9e juli ook mijn blog van 9 juli 2023 en ook mijn blog van 9 juli 2021 en ook mijn blog van 9 juli 2020 en eveneens mijn blog van 9 juli 2019 en ook mijn blog van 9 juli 2018 en ook mijn blog van 9 juli 2017 deel 2.

Micha Hamel, Hans Arnfrid Astel

De Nederlandse dichter, componist en dirigent Micha Hamel werd geboren in Amsterdam op 8 juli 1970. Zie ook alle tags voor Micha Hamel op dit blog.

Uit: is daar iemand

je denkt dit overkomt mij niet
iedereen kijkt mij zwijgend aan en ik zwijg terug
het is stil
het is stil omdat ik de wachters om stilte heb gevraagd
om dit moment dat mij opensplijt
het moment dat ik mij voor het eerst en voor altijd blootgeef
te beleven
zodat ik hardvochtig door de film van de werkelijkheid
word geslingerd
met een vingerknip en
hee daar!

jaren heb ik gewacht en nu ben ik zwak en nou ben je er ineens
dit is al heel lang jouw speelruimte
daar ben ik, gevend en smeltend
hier begin ik en hier mag jij komen
hier ben ik
dit is mijn zone

*****************

miljoenen ogen hebben op mij neergekeken
tegen mij opgekeken
miljoenen ogen hebben mijn huid versleten
oren hebben mij gehoord en ik ben gezien
op de binnenkant van hun voorhoofd als herinnering, als
nachtmerrie
maar bovenal als derde persoon
het lichaam het harnas de silo waarin zij gekerkerd zijn
is het mijne niet
want ik ben slechts — slechts? — een zone
een streng bewaakt niemandsland
want als ik iemand binnenlaat, dan word ik hem of haar
zijn of jouw speelruimte komt aan mijn zone te grenzen en alles
vervloeit

je bent bang

*****************

jullie kennen het hele verhaal niet
kennen het hele verhaal niet
ik ben geen lichaam ik ben een zone
zone

dit is jouw speelruimte
hier begin ik en hier mag jij komen

ben ik onzacht?
onduidelijk?

je bent bang
bang
bang?

hier begin ik en hier mag jij komen
ik heb geen lichaam ik bezet een land

 

Micha Hamel (Amsterdam, 8 juli 1970)

 

De Duitse dichter Hans Arnfrid Astel werd geboren in München op 9 juli 1933. Zie ook alle tags voor Hans Arnfrid Astel op dit blog.

 

ALS EEN SIGARET
voor Heinz Schilling

De zorgen zijn
weggenomen.
Totaaloperatie.

Een doorbraak
is bereikt.
Het was de blindedarm.

Ons verdriet
drukken we uit
als een sigaret.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Hans Arnfrid Astel (9 juli 1933 – 12 maart 2018)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 8e juli ook mijn blog van 8 juli 2024 en ook mijn blog van 8 juli 2020 en eveneens mijn blog van 8 juli 2019 en ook mijn blog van 8 juli 2017 deel 2.

Ivo Victoria, Hans Arnfrid Astel

De Vlaamse schrijver Ivo Victoria (pseudoniem van Hans van Rompaey) werd op 7 juli 1971 geboren in Edegem (Antwerpen). Zie ook alle tags voor Ivo Victoria op dit blog.

Uit: Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt)

“In die tijd had ik een vaste baan als perswoordvoerder van het Lowlands Festival in Nederland. In de jaren dáárvoor had ik in België geprobeerd enige faam te verwerven als zanger en song-schrijver maar dit was op een milde mislukking uitgelopen. Met het aannemen van een vaste betrekking was ook mijn creatieve vuur enigszins gedoofd en mijn verlangen om door het leven te gaan als kunstenaar — een verlangen dat ik als kind al koesterde — was tot een piepklein waakvlammetje herleid. Na het opdoeken van mijn muzikale carrière in 2005 was ik wel bij wijze van hobby een weblog begonnen; een mens moet toch iets doen met zijn vrije tijd en bloggen was hip. Vanwege mijn publieke functie voor het Lowlands Festival deed ik dit onder pseudoniem: Ivo Victoria. Mijn zogenaamde pornonaam. Die bestaat uit je tweede voornaam en de straat waarin je bent opgegroeid: Ivo en de Victoriastraat. (Een andere theorie stelt dat je pornonaam bestaat uit de naam van je eerste huisdier plus de straat waarin je opgroeide, maar in dat geval had ik Fifi Victoria geheten.) Op ivovictoria.com publiceerde ik observaties en korte columns, waarbij ik amechtig Martin Bril zaliger probeerde te imiteren, en heel soms ook een klein verhaaltje dat met wat goede wil fictie kon worden genoemd. Mijn weblog deed het aardig en al snel leerde ik heel wat andere webloggers kennen, onder wie Walter van den Berg, die in later jaren zou doorbreken met zijn romans Van dode mannen win je niet en Schuld. Walter genoot groot respect binnen de blogwereld omdat hij een van de oerbloggers van Nederland was, en bovendien was hij via zijn weblog vandenb.com ook nog eens <ontdekt’. In 2004 was zijn debuutroman De hondenkoning bij De Bezige Bij uitgegeven. Bovendien had Walter een heuse literaire agent: Paul Sebes. Ik had gezien dat deze Sebes een cursus Literair Debuteren organiseerde en ik — die aangemoedigd door de reacties op mijn weblog toch weer wat stiekeme ambities was gaan koesteren —vroeg me af of ik die cursus misschien moest gaan volgen. Dus ik mailde Walter en vroeg advies. Walter zei: `Ik heb die cursus niet gedaan. Doe wat je denkt dat best is, maar maak je geen zorgen: jij kan het.’ Die laatste drie woorden — jij kan het — bleven lang door mijn hoofd spoken. Ik kon het. Walter zei het, dus het was waar. Alleen had ik geen idee hóé ik het kon kunnen. Waar te beginnen?”

 

Ivo Victoria (Edegem, 7 juli 1971)

 

De Duitse dichter Hans Arnfrid Astel werd geboren in München op 9 juli 1933. Zie ook alle tags voor Hans Arnfrid Astel op dit blog.

 

Schizofreen

Je bent door en door eerlijk.
Ik geloof geen woord van wat je zegt.
Je zegt waanzinnige dingen
uit angst
dat ik je zou kunnen aanraken.
Je stelt nooit vragen.

Beschik je over een woordenschat?

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Hans Arnfrid Astel (9 juli 1933 – 12 maart 2018)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 7e juli ook mijn blog van 7 juli 2021 en ook mijn blog van 7 juli 2020 en eveneens mijn blog van 7 juli 2019 deel 1 en eveneens deel 2.

Miquel Bulnes, Marius Hulpe

De Nederlandse schrijver Miquel Bart Ekkelenkamp Bulnes werd geboren op 6 juli 1976 in Bloomington, Indiana (Verenigde Staten van Amerika). Zie ook alle tags voor Miquel Bulnes op dit blog.

Uit: Zorg

“Je hoofd bonkt, je handen trillen.
Ilona zegt: ‘Ik voel me niet zo lekker.’
Carlos zegt: ‘Ik kreeg pas door hoe dronken ik was, toen ik in de auto stapte en begon
te rijden.’
Ilona zegt: ‘Volgens mijn moeder helpt warme melk met honing en oregano tegen een
kater.’
Carlos zegt: ‘Toen ik thuiskwam kon ik de huissleutels niet meer vinden.’
Ilona zegt: ‘Hoe heet dat spul ook al weer, je weet wel, dat Spanjaarden in de sangria
gooien?’
Carlos zegt: ‘Ik ben even gaan zitten voor de deur en toen ben ik in slaap gevallen.’
Ilona zegt: ‘Volgens mij werkt dat ook. Van sangria krijg ik nooit hoofdpijn.’
Carlos zegt: ‘De sleutels zaten nog gewoon in de auto.’
Ilona zegt: ‘Van whisky wel. Zeker van die bagger.’
Carlos zegt: ‘Ik had de lichten aan laten staan. De accu was leeg vanochtend.’
Ilona zegt: ‘Donderdagochtend is altijd het ergst. Woensdag en donderdag. Vrijdag
valt wel mee.’
Carlos zegt: ‘Ik heb net op mijn jas gekotst. Misschien moet ik een nieuwe halen.’
Je kijkt op de klok. Je bent al te laat en hoe langer je wacht, des te erger dat wordt.
Carlos staat op. Hij gaat een nieuwe jas halen. Eentje zonder braakselvlekken. Hij
zegt: ‘Er wordt wel vaker op me gekotst. Ze doen vast niet moeilijk bij de kledinguitgifte.
Zorg – © Miquel Bulnes / Uitgeverij Vassallucci 2003; ISBN 90 5000 530 6
© Miquel Bulnes / Uitgeverij Vassallucci 2003 4
Niet moeilijker dan gisteren in ieder geval.’ Hij zegt: ‘Waarschuw me als er iemand doodgaat.
Dat wil ik graag weten.’
Ilona vraagt: ‘Ook als het een patiënt is?’
Carlos zegt: ‘Die gaan niet dood. Zij hebben tenminste nog een goede dokter. Bij ons
ligt dat anders.’
Ilona vraagt: ‘Wie is dat dan? Die goede dokter van jouw patiënten?’
In je hoofd weerklinken de stemmen. Harder. Holler. Lelijker.
Je blijft nog even zitten en denkt: ik moet weg.
Weg uit deze kamer.
Weg van deze afdeling.
Weg uit dit ziekenhuis.
Weg uit deze stad.”

 

Miquel Bulnes (Bloomington, 6 juli 1976)

 

De Duitse dichter en schrijver Marius Hulpe werd geboren op 6 juli 1982 in Soest, Nordrhein-Westfalen. Zie ook alle tags voor Marius Hulpe op dit blog.

 

listening volle maan

slechts een paar druppels op de ruit.
in het weekend, zegt de man op de radio,
klaart het op. je ellebogen
rusten stil op de vensterbank,
als presse-papiers. of pedagogenhanden.
je hebt het zo geleerd, je hoort
aan de rand van het bos een paar wilde zwijnen ,
om dominantie in de genenpool vechten.
te vroeg kwam de herfst deze keer.
niets was erop voorbereid, en nu
vallen kastanjes en walnoten luid neer
als parachutisten door de takken.
ze worden gevolgd door neerstortende machines.
en jij, gehurkt bij het raam, hoort
door de nacht, in de verte, de inslag.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Marius Hulpe (Soest, 6 juli 1982)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 6e juli ook mijn blog van 6 juli 2024 en ook mijn blog van 6 juli 2020 en eveneens mijn blog van 6 juli 2019.

Jacob Groot, Marius Hulpe

De Nederlandse dichter en schrijver Jacob Groot werd geboren op 5 juli 1947 in Venhuizen (West-Friesland). Zie ook alle tags voor Jacob Groot op dit blog.

 

dit extraordinaire zweven

Ingang. Van de machine. Een gonzende engel. Om me in te spinnen

Door me op te nemen wordt ze menselijker dan ikzelf. Om me te
kunnen vernietigen maakt ze me weer mens. Door me door te smeren

Uitgang. Draai me los. In een ommezwaai de hemel. Een geschenk van
de god. De zon. Ook een machine. Wiens coördinaten even
stralend preciseren. En dan de volle schrijn van de metro binnen

De vraag zeurt nu niet langer of we lang zullen leven. Want het
gedrang weet dat ik bang ben haast vanzelf te bezweren

En het onderscheid tussen de komende en de gaande tijd wordt in het
glijden van de trein in feite opgeheven

Goeie genade van cadans. Ze willen gewoon vervloeien, de tegendelen,
zodat we balanceren op hun grillen

O enkel dit extraordinaire zweven

En dat het niet genoeg mag zijn

 

actie

De zaaier wierp me? Ja, maar zijn hand verwaaide

Zodat in mijn eigen armen ving hij me op en viel hij me neer

En had ik het rijk alleen, dan was ik een dier onder de planten om een
mens op te richten

Door een tuin te bouwen

Waarom ik zelf ook de bergen niet heb in de wijde omtrek komt
daardoor

Aan de grond keek ik namelijk naar boven, en meteen klom ik op naar
de werkplaats

Om de bomen te doorzien in hun tronen tot de wortels straalden hun
melkweg, zo leer je van ze

Dat het geheel zich immers niet bevat, zelf kan het dan niet meer zijn
dan een deel, alles op zich al

Op leefde ik meteen, gewurgd, hoger nog helderder, en het schiep in
een ruk

In mijn wangen blies ik tot de dageraad duurde de actie

 

Jacob Groot (Venhuizen, 5 juli 1947)

 

De Duitse dichter en schrijver Marius Hulpe werd geboren op 6 juli 1982 in Soest, Nordrhein-Westfalen. Zie ook alle tags voor Marius Hulpe op dit blog.

 

En toen ik

en toen ik na tienduizenden kleuren de spellen
herkend had slechts fragmenten maar ritmisch plausibel
als twaalftoonmuziek, onvergelijkbaar &
verduisterd de luisterende gezichten de harde
vermijden nabijheid & trekken zich gelukzalig en volledig
in oude patronen terug in oordelen de zachte
zoeken daadwerkelijk gewenning zelfs waar die aller-
minst te vinden is maar de rust blijf
zoeken, geduld

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Marius Hulpe (Soest, 6 juli 1982)

 

Zie voor de schrijvers van de 5e juli ook mijn blog van 5 juli 2019 en eveneens mijn blog van 5 juli 2018 en ook mijn blog van 5 juli 2017 en mijn blog van 5 juli 2013 en mijn blog van 5 juli 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Ricardo Domeneck

De Braziliaanse dichter, beeldend kunstenaar en criticus Ricardo Domeneck werd geboren op 4 juli 1977 in São Paulo. Zie ook alle tags voor Ricardo Domeneck op dit blog.

 

FEARFUL SKIN HEALS: AND BEGINS AGAIN

1.

this initial disturbance: fork
will not fit mouth
and food falls
onto startled plate; water
glass meets tooth.
Throat stretches
eager palms. 

2.

Damp cotton
on forehead heaves
breakdown; hiccups
quicken their rhythm.

I put on an overcoat not mine
and lose myself in the scent,
for a moment,
a moment.

The owner catches
me red-handed
and it troubles
my sleep.

3.

Reserve
of the feet

in another’s
house,

when, in
pursuit

of a novel distribution
of weight, they discover

levitation. 

4.

The floor is a recurrent,
constant invitation;
something in us awaits
reunion. Till wind scatter
us to the four corners.

 

Vertaald door Chris Daniels

 

Lichaam

lich.aam
zn. o lichaam [lichaam]. Mv. lichamen Van nie-
mand. Massa en gewicht
(niet door elkaar halen a.u.b.)
als aanhangsels bij oppervlakten
met een binaire code
aka mannelijk en vrouwelijk
 
1. a. Geografie van de opstelling. Gebied met welomschreven grenzen; stuk ruimte om te dromen met woordenboeken.
1. b.  Locus van focus bij angst, hocus pocus van de logica in vochtige openingen.
1. c. Karkas. Terugkeer naar de werkelijkheid.
 
Men zegt
dat dezelfde lucht
geen twee
tegelijk
kan omgeven.
 
2. a. Patroon van gevaarlijk uiterlijk voor de mechaniek van zuiverheid; de illusie van  hygiëne.
2. b. Geen boom.
Kleuren naar smaak te bestellen.
 
Ontvangst volgt volgens regels
van genetische fabricatie.
Roodharige exemplaren
als aanhangsel van een penis
gelden als lekkernijen.
 
3. a. Niet te vertrouwen in regenjassen. Voorlopig en vaak schommelend. Alles wat in stukken klaarkomt.
3. b. Een verzameling fouten en dubbelzinnigheden die als gezondheid bekendstaan; een Vereniging z.w.
 
Maar de privésfeer
is ook een nachtmerrie.
 
4. a. Commercieel etablissement.
4. b. Voor instructies, zie handleiding, of mondeling.
 
Klank bekend
als stem
veroorzaakt de aankleving
aan zijn definitie.
 
5. a. Ramsj die op foto’s niet zweet.
5. b. Grootst mogelijk wrijvingsvlak. Anale tomie.
5. c. Machinerie voor vloeistoffenproductie.
5. d. Bestemd voor glijmiddel.
 
Neigt ertoe waakzamer te worden
indien gesneden of doorboord.
 
6. a. Uitsluitend voor indices en appendices.
6. b. Massa van het tastbare en materie voor vodden.
 
Geef het water
en het wordt hemels.
 
7. Comfortabel meubelstuk dat onderhoud vereist. Verzameling of hoeveelheid, zoals van materiaal of informatie: de vanzelfsprekendheid van zijn toename.
 
JIJ BENT HIER
op een kaart.

 

Vertaald door Bart Vonck

 

Ricardo Domeneck (São Paulo, 4 juli 1977)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 4e juli ook mijn blog van 4 juli 2020 en eveneens mijn blog van 4 juli 2019 en ook mijn blog van 4 juli 2017 en ook mijn blog van 4 juli 2014 en ook mijn blog van 4 juli 2011 deel 2.

Christopher Kloeble, Christine Lavant

De Duitse schrijver Christopher Kloeble werd op 3 juli 1982 geboren in München. Zie ook alle tags voor Christopher Kloeble op dit blog.

Uit: Fass von Segendorf

„Es fiel mir schwer zu schlucken. Der Raum war leer, von draußen drang das Dröhnen herein, der Chor der Knaben, unterstützt durch das Orchester. Es hörte sich schräg und falsch an, wenn man hinter der Bühne saß, ganz anders, als auf ihr oder davor. Es hörte sich an, als klagten sie, prusteten und spuckten ihren Unmut gegen die Wände, von denen er abprallte, zurückkehrte, sich vermehrte und verstärkte und dann, dann wurde es mit einem Mal still.
Der Wink des Dirigenten.
So graziös, als würde er den Dirigierstab in der Hand halten, ohne ihn zu berühren.
Bei der Generalprobe hatte der Chor der Knaben nicht geschlossen darauf reagiert, und der Dirigent hatte unseren Chorleiter – wir nennen ihn den Chef –, mit einem Kopfschütteln zu sich gebeten. Dann beschimpfte uns der Chef. In der Pause stürmte er in unseren Probenraum, warf die Tür hinter sich zu, dass wir verstummten, aufstanden, auf den Boden sahen. Mit gehetzten Schritten durchquerte er das Zimmer, kam zurück, durchquerte es ein weiteres Mal. Nannte uns einen Haufen Arschlöcher. Mit einer brabbelnden, undeutlichen Stimme, von der man als allerletztes gedacht hätte, dass sie die eines Gesangslehrers sei. Er sah einzelne an, deutete auf uns. Wir hätten ihn so sehr blamiert. Vor einem Weltorchester! Vor einem Weltdirigenten! Wir waren Arschlöcher! Kinder!
Gleich darauf seufzte er, sagte, er könne das alles nicht mehr ertragen, die Proben, die Strapazen. Die Diskussionen! Die ewige, ewige Kritik. Von oben! Nein, wir sollten nach Hause gehen. Er verließ den Raum, die Gesangslehrer stoben durcheinander, einer folgte ihm, ein anderer, Herr Scheid, blieb bei uns und sagte, flüsternd, wir üben die ganze Sache nun gemeinsam. Bis es sitzt.
Der Herr Scheid probte darauf zwei Stunden mit uns. Er ließ uns einzeln singen, bis jeder die Stelle perfekt beherrschte. Was der Chef in dieser Zeit trieb, wussten wir nicht, wir sahen nur, dass er später das Lob des Dirigenten grinsend entgegennahm und mit keinem Wort den Herrn Scheid erwähnte.
Das heißt aber nicht, dass wir den Herrn Scheid mehr leiden mochten, als den Chef.“

 

Christopher Kloeble (München, 3 juli 1982)

 

De Oostenrijkse dichteres, schrijfster en kunstenares Christine Lavant werd geboren op 4 juli 1915 in Groß-Edling als Christine Thonhauser. Zie ook alle tags voor Christine Lavant op dit blog.

 

Oude slaap, waar zitten toch je zonen?
Jonge, sterke zonen heb je immers,
kerels, die nog andere dingen kunnen
dan hier komen en de lamp uitdoven.

Eentje moet zich naast mijn angst uitstrekken,
eentje zich op mijn verlangen zetten,
harde handen moeten beiden hebben,
dat de buren niet het schreeuwen horen.

En wat wil je in mijn ogen strooien?
Zand? Ik lach erom. Woestijnen
kan ik je voor zulke ogen geven
die zich daarmee al tevreden stellen.

Mijne, weet je, zijn twee vuurkolommen,
eenmaal zal de hemel daarvan branden!
Maar voorlopig wil ik eindelijk slapen.
Oude, oude, heb je dan geen zonen?

 

Vertaald door C. O. Jellema

 

Christine Lavant (4 juli 1915 – 7 juni 1973)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 3e juli ook mijn blog van 3 juli 2023 en ook mijn blog van 3 juli 2020 en eveneens mijn blog van 3 juli 2019 en ook mijn blog van 3 juli 2017 en ook mijn blog van 3 juli 2016 deel 1 en eveneens mijn blog van 11 juli 2015.

Erik Vlaminck, Wislawa Szymborska

De Vlaamse schrijver Erik Vlaminck werd geboren in Kapellen op 2 juli 1954. Zie ook alle tags voor Erik Vlaminck op dit blog.

Uit: Het Nachtlicht

“De hufters laten me alle uithoeken van het havengebied zien. Ik heb er geen benul van hoelang ze me al meevoeren.
Ik kan mezelf voor de kop slaan dat ik zo dwaas was om tegen een reclamebord te gaan wateren, terwijl ik had kunnen weten dat die dienstkloppers hun rondjes rond het Sint-Jansplein reden.
‘Antwerpen 93 – Culturele hoofdstad van Europa’ stond in grote rode letters op het paneel en ik probeerde om met mijn straal het middelpunt van de o van Europa te raken. Altijd wanneer ik ergens sta te pissen, probeer ik op iets te mikken. Het is een gewoonte uit mijn kindertijd. Mijn moeder heeft me dat aangeleerd: het scheelde wanneer ze het altijd stinkende gemak op onze achterkoer proper moest maken.
Ik had verdomme braaf en kruiperig de idiote vragen moeten beantwoorden die de jongste van de twee geüniformeerde posturen me stelde, een magere panlat met een degoutante kop erop. Op zijn bovenlip kweekt hij dan ook nog een venijnig borstelsnorretje. Aan zijn uniform is af te lezen dat de blaaskaak adjudant is. De oudste lijkt me meer mens. Hij heeft geen strepen op zijn epauletten. Gendarmes die een beetje mens zijn, hebben nooit strepen op hun epauletten.
Bij het begin van de rit vond ik het zelfs prettig om te zitten waar ik zat. Ik werd naar een andere tijd teruggeslingerd. De mannen van de wet rijden met krak dezelfde Volkswagen Transporter zoals ik er jaren geleden zelf een had, voor ik de grond onder mijn zere poten en het dak boven mijn kop verloor. De Volkswagen van de dienders is wit met een rode streep, die van mij was citroengeel, RAL 1012.
Als ik mijn ogen dicht deed, leek het alsof ik de metalige ratel van de motor van mijn eigen camionette hoorde. Alsof ik op weg was om ergens schilderwerk te gaan uitvoeren. Alsof we onderweg waren om naar de Ardennen op vakantie te gaan. Ons Marie-Louise, onze Kevin en ik, samen uitkijkend naar een weekje Camping Paradiso in Hulsonniaux aan de Lesse… Ik mag er verdomme niet op doordenken of ik zou beginnen te janken.
Ik herken trouwens het gesputter van de motor wanneer adjudant Snorremans het gaspedaal lost. Er zit vuiligheid in de carburator.”

 

Erik Vlaminck (Kapellen, 2 juli 1954)

 

De Poolse dichteres Wisława Szymborska werd geboren op 2 juli 1923 in Bnin. Zie ook alle tags voor Wislawa Szymborska op dit blog.

 

Ik bedenk de wereld

Ik bedenk de wereld, tweede uitgave,
tweede verbeterde uitgave,
voor de mallerds om te lachen,
de tobbers om te tobben,
de kalen om te kammen,
de katten om te klagen.

Eerst is er het hoofdstuk:
De taal van plant en dier,
met voor elke soort
de desbetreffende woordenschat.
Zelfs een gewoon goedendag
uitgewisseld met een vis
zal jou, de vis en iedereen
in je leven sterken.

Dan breekt het los, dat in het waken
van de woorden lang voorvoelde,
die improvisatie van het bos!
Die epiek van uilen!
Aforismen van de egel,
door hem bedacht terwijl hij,
meenden wij te weten,
steeds maar lag te slapen.

De tijd (hoofdstuk twee)
heeft het recht zich met alles
te bemoeien, met goed en kwaad.

Maar – die welke zeeën verplaatst,
welke bergen verplettert, de sterren
laat draaien, krijgt geen enkele macht
over geliefden, want zij zijn te naakt,
te innig omhelsd, de ziel onder de arm,
als een bange mus die waakt.

De ouderdom is alleen de moraal
die hoort bij een slecht leven.
Ah, dus allen blijven jong!
Het lijden (hoofdstuk drie)
is voor het lichaam geen schande.
De dood
komt in je diepste slaap.

En je zult dromen
dat ademhalen niet meer hoeft,
dat een stilte zonder adem
heel aardige muziek is.
Als een vonk zo klein
doof je in de maat.

Zo is de dood. Het deed meer pijn,
toen een roos je vingers prikte.
Je onderging een ergere schrik
toen je een blaadje vallen zag.

Zo is de wereld. Zo
het leven. En doodgaan is niet meer.
Al het andere is als Bach,
die tijdelijk gespeeld wordt
op een zaag.

 

Vertaald door Gerard Rasch

 

Wislawa Szymborska (2 juli 1923 – 1 februari 2012)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 2e juli ook mijn blog van 2 juli 2019 en ook mijn blog van 2 juli 2017 deel 2.

Remco Ekkers, Denis Johnson

De Nederlandse dichter en schrijver Remco Ekkers werd geboren op 1 juli 1941 in Bergen. Zie ook alle tags voor Remco Ekkers op dit blog.

 

Anish Kapoor

Ik ben in een echt bloedmoment
rood is altijd in het middelpunt geweest

hoewel ik veel treurige dingen heb gedaan
toch was er rood en vreugdevol

rood is lichamelijk, maar het gaat
naar zwart diep naar binnen

rood is een afdaling naar de hel
de onbekende eeuwige herhaling

rood gaat ook naar geel
waar het licht is, het leven

rood gaat van dood naar leven

 

Inua

Zie, ik sta als een trillende snaar voor u
Raak mij aan, kalmeer mijn beven.

Bent u mijn god, ben ik uw schepsel
Of ben ik de vrouw voor haar man
De dichter voor zijn lezer?

Is dit de bestemming, het doel van mijn zingen?
Wij groeien apart samen in bewustzijn.

 

Poolhaas

Hij zit, zeer wit, tussen de scherpe stenen
van de eindmorene, zijn oren gespitst
vangen de stilte, het geluidloos zwerven
van de poolvos boven hem op de gletsjer
het zweven van de sneeuwuil in de schemer.

Dit is zijn wereld, hij is tevreden met zijn vacht.
Zijn sterke achterpoten trommelen bij gevaar.
Voor de ijsbeer duikt hij weg in spleten
vindt daar nog uitlopers van wilgen
korstmos en als de kust weer veilig is
rent hij snel naar het water, knabbelt aan zeewier.

Een raadsel is: waarom raakt bij het paren
de moerhaas ernstig gewond?

 

Remco Ekkers (1 juli 1941 – 4 juni 2021)

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Denis Hale Johnson werd geboren op 1 juli 1949 in München. Zie ook alle tags voor Denis Johnson op dit blog.

 

De man die werd gedood

Wat de wind ook zegt die het oppervlak
van de rivier verdeelt

in kleine, opwaartse gebaren van verbazing
is onbekend, is niet hier

bij mij aan de oever. Ik heb me hetzelfde
afgevraagd voor de winterse gezichten van voetgangers,

ik heb me afgevraagd hoeveel hiervan
waanzin is en hoeveel echt. Hij moet

de wind hebben gehoord, om zo diep
geschrokken te zijn toen de kogel

uit de handen van de moordenaar vloog. Hij herinnert zich altijd
hoe het was om te ademen. Zijn blik

dwaalt door de straten van de stad,
door de regen, door de dromen na zijn leven.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Denis Johnson (1 juli 1949 – 24 mei 2017)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 1e juli ook mijn blog van 1 juli 2020 en eveneens mijn blog van 1 juli 2019 en ook mijn blog van 1 juli 2018 en ook mijn blog van 1 juli 2017 deel 2.

Czeslaw Milosz

De Poolse dichter, schrijver en Nobelprijswinnaar Czesław Miłosz werd geboren in Šeteniai op 30 juni 1911. Zie ook alle tags voor Czeslaw Milosz op dit blog.

 

In Szetejnie

1

Jij was mijn begin en nu ben ik weer met jou, hier waar ik de vier
windstreken heb leren kennen.

Laag, achter de bomen, de streek van de Rivier, achter mij en de
gebouwen de streek van het Bos, rechts de streek van de Heilige
Voorde, links die van de Smidse en het Veer.

Waar ik ook heb gezworven, over welke continenten ook, altijd hield ik
mijn gezicht gericht naar de Rivier

en onderging de geur en smaak van de doorgebeten wit-rode sappigheid
van de kalmoes,

en hoorde de oude heidense liederen van de oogsters, van het veld
komend wanneer de zon van de warme avonden achter de heuvels
doofde.

In het verwilderde groen zou ik de plaats van het tuinhuisje kunnen
aanwijzen, waar jij me dwong om mijn eerste scheve letters te zetten.

Maar ik probeerde me los te rukken, vluchtte in mijn verstopplaatsen,
want ik wist zeker dat ik het letters schrijven nooit zou leren.

Ik verwachtte echter niet daarnaast deze kennis: dat botten tot stof
vervallen, tientallen jaren verstrijken, maar de aanwezigheid dezelfde is.

Dat wij, zoals jij en ik, in het land van de eeuwige spiegels kunnen
verblijven, tegelijkertijd wadend door ongemaaid gras.

 

2

Jij hield de leidsels en getweeën reden we met één paard voor de brik
naar het grote dorp bij het bos.

De takken van de appel- en perenbomen doorbuigend onder hun
overdaad, veranda’s met houtsnijwerk, wakend over malven en wijnruit.

Je oud-leerlingen, nu boeren, onderhielden ons met een gesprek over de
oogst, de vrouwen lieten hun weefgetouwen zien en jullie delibereerden
lang over de kleuren van schering en inslag.

Op tafel ham en worst, een honingraat in een lemen kom, en ik dronk
broodkwas uit een blikken kroes.

Ik verzocht de directeur van de kolchoz om mij het dorp te tonen, hij
nam me mee in de auto naar lege akkers die zich tot het bos uitstrekten,
en stopte voor een groot rotsblok.

‘Hier was het dorp Peiksva’, zei hij niet zonder triomf in zijn stem,
zoals iemand spreekt die altijd met de overwinnaars is.

Ik merkte op dat een deel van het blok was afgehouwen, men had de
steen dus met een hamer willen breken om zelfs dat spoor te doen verdwijnen.

 

3

In de zomerdageraad rende ik het vogelrumoer in, ik kwam terug, en
tussen moment en moment heb ik mijn werk geschreven.

Al was het moeilijk om de poot van de n door te trekken en met die van
de u te verbinden, en een waagstuk om de brug tussen de r en de z op te gaan.

Ik hield de penhouder zo dun als een rietje en doopte de pen in de inkt,
een zwervende klerk met een inktpot aan de riem.

Nu denk ik dat mijn werk de plaats van het geluk inneemt en dat het
door afgrijzen en medelijden wordt aangetast.

Toch moet de geest van deze plek erin zijn, zoals hij in jou is die hij
van kinds af leidde.

Kransen van eikenbladeren, de klok van het ave in de vork van de linde,
luidend voor de meidienst, ik wilde goed zijn en niet tussen de
zondaren lopen.

Maar wanneer ik me nu probeer te herinneren hoe het was: alleen de
put en daar zo donker dat ik niets begrijp.
We weten alleen: de zonde bestaat, en de straf, wat de filosofen ook zeggen.

Moge mijn werk de mensen tot nut zijn en zwaarder wegen dan mijn kwaad.

Jij, wijs en rechtvaardig, bent de enige die me gerust zou weten te
stellen, uitleggend dat ik gedaan heb zoveel als ik kon.

Dat het hek van de Zwarte Tuin dichtgaat, vrede, vrede, dat wat ten
einde is, ten einde is.

 

Vertaald door Gerard Rasch

 

Czeslaw Milosz (30 juni 1911 – 14 augustus 2004)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 30e juni ook mijn blog van 30 juni 2019 en ook mijn blog van 30 juni 2018 en ook mijn blog van 30 juni 2014 en eveneens mijn blog van 30 juni 2013 deel 1 en eveneens deel 2.