X. J. Kennedy, Elisabeth Alexander

De Amerikaanse dichter, schrijver, vertaler en bloemlezer X.J. Kennedy werd geboren in Dover, New Jersey op 21 augustus 1929. X. J.. Kennedy overleed op 30 januari van dit jaar op 96-jarige leeftijd. Zie ook alle tags voor X. J. Kennedy op dit blog.

 

CITY CHURCHYARD

BITTER MAN

From birth screwed tight, I writhed inside my soul.
Now like a screw I fill a twisted hole.

WRITER

I who once dealt in words and set great store
On words have, in a word or two, no more.

PREACHER

Too late. The Hell I threatened cannot hurt you.
The wordless worm best knows how to convert you.

ANYMAN

Friend, though you call, you will not find me in.
My tombstone? Just an answering machine.

MISANTHROPE

Does misery love company? So they say.
But how am I in misery? Keep away.

ATTORNEY

In compost lying low, composed in face,
I scribble briefs for Jesus, just in case.

 

What We Might Be, What We Are

If you were a scoop of vanilla
And I were the cone where you sat,
If you were a slowly pitched baseball
And I were the swing of a bat,

If you were a shiny new fishhook
And I were a bucket of worms,
If we were a pin and a pincushion,
We might be on intimate terms.

If you were a plate of spaghetti
And I were your piping-hot sauce,
We’d not even need to write letters
To put our affection across,

But you’re just a piece of red ribbon
In the beard of a Balinese goat
And I’m a New Jersey mosquito.
I guess we’ll stay slightly remote.

 

Mixed-Up School

We have a crazy mixed-up school.
Our teacher Mrs. Cheetah
Makes us talk backwards. Nicer cat
You wouldn’t want to meet a.

To start the day we eat our lunch,
Then do some heavy dome-work.
The boys’ and girls’ rooms go to us,
The hamster marks our homework.

At recess time we race inside
To don our diving goggles,
Play pin-the-donkey-on-the-tail,
Ball-foot or ap-for-bobbles.

Old Cheetah with a chunk of chalk
Writes right across two blackboards,
And when she says, “Go home!” we walk
The whole way barefoot backwards.

 

X. J.. Kennedy (21 augustus 1929 – 30 januari 2026)

 

De Duitse dichteres en schrijfster Elisabeth Alexander werd geboren op 21 augustus 1922 in Linz am Rhein. Zie ook alle tags voor Elisabeth Alexander op dit blog.

 

Mijn vader

Mijn vader
droeg zijn oude grijze hoed
als een kroon op zijn hoofd
hij droeg hem in de zomer
hij droeg hem in de winter
voor mij, het kind
was de hoed op mijn vaders hoofd
vanzelfsprekend
net als het schort van mijn moeder.
hij droeg zijn hoed
mijn vader
als hij in zijn werkplaats zat
te werken
als hij op het land werkte
als hij in de tuin werkte
hij zette hem af als hij at
en voor zijn uitstapjes naar de stad
naar de kerk
gebruikte hij een andere
soms zit ik ook met een soort
hoofddeksel achter de typemachine
stofzuig ik met een pet
op mijn hoofd
doe ik de afwas met een hoedje op
en slaap ik ook graag
met een muts op mijn hoofd
misschien wilde mijn vader, en nu ik
gewoon met een warm hoofd
rondlopen
misschien ook nooit de gedachten
koud laten worden.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Elisabeth Alexander (21 augustus 1922 – 17 januari 2009)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 21e augustus ook mijn blog van 21 augustus 2024 en ook mijn blog van 21 augustus 2020 en eveneens mijn blog van 21 augustus 2019 en ook mijn blog van 21 augustus 2016 en ook mijn blog van 21 augustus 2016 deel 2.

Anneke Brassinga, Li-Young Lee

De Nederlandse dichteres, schrijfster en vertaalster Anneke Brassinga werd geboren in Schaarsbergen op 20 augustus 1948. Zie ook alle tags voor Anneke Brassinga op dit blog.

 

Nagedachte

Al dat zinnentuig, en dan nog geen sjoege
van wat brandt in de pit waar zich verduren moet
het schroeiend neteligs en de zweepslag

van angst alsof ooit iets stilvallen zou; terwijl
op dode stronken mos gedijt, in tierende varens
uitbreekt begraven gebeente!

Kunnen dan niet, als ontzind en huidloos
doordringend verliefde grondstof, tot één zacht
vuurtje nu vervloeien mijn de weg kwijt-

rakende voortstrompeling en jouw
als sneeuw voor de zon ronddwarrelende
afwezigheid?

 

De wegen der vrijheid

Op water lopen? Zee is bedrieglijk en veel te diep
al ligt zij daar en lijkt een dier te wezen
want rillingen van schuim gaan overheen
haar luie lijf dat ademt als een stier zo luid.

Beter is wandelen door de hoge lucht
daar weet je zeker dat je niet kunt gaan
maar heel het mensdom zal versteld staan
hoe rap van dwalingen je keert.

 

Maart

Onder stammen staat het blank
als glas over roestend blad.
Onder lucht staat het zwart

bos ontdaan tot bot.
In wortels rust vuur,
het raast in wind.

Kindjes vallen, hun kreten
scherven strijdmetaal.
Zomer is hiernamaals, straks.

 

Anneke Brassinga (Schaarsbergen, 20 augustus 1948)

 

De Amerikaanse dichter Li-Young Lee werd geboren op 19 augustus 1957 in Jakarta, Indonesië. Zie ook alle tags voor Li-Young Lee op dit blog.

 

Met ruïnes

Kies een rustige
plek, een ruïne, een huis dat geen
huis meer is,
waaronder ik op een dag onder de stenen boog stond
om te schuilen voor de regen.

De vloer zonder dak, verticale
stijlen, acht houten kolommen
die niets dragen,
twee trappen die nergens heen leiden, alles
doet het lijken

op een schets, aantekeningen bij een huis, een drie-
dimensionaal raster dat afwezigheden,
overbrugt
een idee
dat verdwijnt in de oneindige regen,

of juist dat idee
dat tevoorschijn komt, skeletachtig
tegen de gehamerde hemel, een
menselijk iets, schoon en duidelijk te zien
van hieruit tot in een ijzeren hemel.

Een plek waar dingen
gezegd en gedaan werden,
daar kun je je herinneren wat je je moet
herinneren. Melancholie is nuttig. Neem die van jou mee.

Er zijn geen buren die zich afvragen
wie je bent,
wat je daar doet,
als je daar loopt,
af en toe stilstaat

om een afbrokkelende steen aan te raken
of in een deuropening te staan
omlijst door de dag.
Niemand hoeft te weten dat je
denkt aan een andere deuropening

die de regen of het nieuws van de oorlog omlijstte
afhankelijk van welke kant je opkeek.
Je denkt aan zeewegen en landwegen
waar je ooit over reisde, en altijd
in dezelfde richting: weg.

Je denkt
aan een vrouw, een favoriete
jurk, de borsten van je oude vader
de laatste keer dat je hem zag, zijn adem,
kort, het blad

dat je van een wijnrank hebt geplukt en dat je nu
tegen je wang houdt als een treinkaartje
of een stuk stof, een handje of een mes –
het hangt allemaal af
van de loop van je herinnering.

Het is een plek
voor hen die geen eigen plek hebben
om te corresponderen met ruïnes in de ziel.
Het is van mij.
Het is helemaal van jou.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Li-Young Lee (Jakarta, 19 augustus 1957)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 20e augustus ook mijn blog van 20 augustus 2020 en eveneens mijn blog van 20 augustus 2019 en ook mijn blog van 20 augustus 2017 deel 1 en ook deel 2 en eveneens deel 3.

Jonathan Coe, Li-Young Lee

De Engelse schrijver Jonathan Coe werd geboren op 19 augustus 1961 in Birmingham. Zie ook alle tags voor Jonathan Coe op dit blog.

Uit: De afschuwelijke eenzaamheid van Maxwell Sim (Vertaald door Otto Biersma en Willem Muilenburg)

“… De mensheid is, zoals je misschien gemerkt hebt, erg inventief geworden in het bedenken van manieren om te voorkomen dat we met elkaar praten, en ik heb me met volle overtuiging gestort op de meest recente daarvan. Ik sms liever dan dat ik de telefoon gebruik. Liever dan dat ik met een van mijn vrienden afspreek, zet ik een vrolijke, ironische update op Facebook, zodat iedereen kan zien wat voor een druk leven ik leid. En waarschijnlijk waren er mensen die ervan genoten, want ik had nu al meer dan zeventig vrienden op Facebook, merendeels volstrekt onbekenden. Maar echt persoonlijk contact, in de trant van: zullen-we-ergens-koffie-gaan-drinken-en-even-bijpraten? Het leek wel of ik vergeten was wat dat precies was…”
[…]

“… Er is één ding dat mensen van mijn leeftijd niet kunnen uitstaan, namelijk dat mensen van jouw leeftijd gaan preken over moraal. Kijk naar de wereld om je heen. De wereld die jij ons hebt nagelaten. Vind je dan dat je ook maar iets mag zeggen over principes? Ik ben het zat om te horen dat mijn generatie geen normen en waarden heeft. Dat we zo vreselijk materialistisch zijn. Dat we geen belangstelling voor politiek hebben. Weet je hoe dat komt? Doe eens een gok. Precies! Omdat jullie ons zo hebben opgevoed! Jij vindt dat we een product van Margaret Thatcher zijn, maar jullie hebben op haar gestemd, keer op keer, en daarna hebben jullie gestemd op iedereen die na haar kwam en precies hetzelfde deed. Jullie hebben hebberige zombies van ons gemaakt. Jullie hebben alle andere normen onder het tapijt geveegd. Het christendom? Niet nodig. Solidariteit? Wat heeft dat ooit opgeleverd? Echt handwerk? Dingen maken? Dat is voor losers. We laten de losers in het Verre Oosten alles voor ons maken en wij zitten op onze reet voor de tv te kijken hoe de wereld naar de verdommenis gaat, in breedbeeld en HD, dat spreekt vanzelf…”

 

Jonathan Coe (Birmingham, 19 augustus 1961)

 

De Amerikaanse dichter Li-Young Lee werd geboren op 19 augustus 1957 in Jakarta, Indonesië. Zie ook alle tags voor Li-Young Lee op dit blog.

 

Ik vraag mijn moeder te zingen

Ze begint, en mijn grootmoeder zingt met haar mee.
Moeder en dochter zingen als jonge meisjes.
Als mijn vader nog leefde, zou hij
op zijn accordeon spelen en wiegen als een boot.

Ik ben nooit in Peking geweest, of in het Zomerpaleis,
noch heb ik op de grote Stenen Boot gestaan ​​om te zien
hoe het begint te regenen op het Kuen Ming-meer, hoe de picknickers
wegrennen in het gras.

Maar ik vind het heerlijk om het te horen zingen;
hoe de waterlelies zich vullen met regenwater tot
ze kantelen, water in water morsen,
en dan weer terug deinen en zich vullen met meer water,

Beide vrouwen beginnen te huilen.
Maar geen van beiden stopt met zingen.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Li-Young Lee (Jakarta, 19 augustus 1957)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 19e augustus ook mijn blog van 19 augustus 2020 en eveneens mijn blog van 19 augustus 2019 en ook mijn blog van 19 augustus 2017 deel 2.

Caroline Emcke, Idea Vilariño

De Duitse schrijfster en journaliste Caroline Emcke werd geboren op 18 augustus 1967 in Mülheim an der Ruhr. Zie ook alle tags voor Caroline Emcke op dit blog.

Uit: Respekt ist zumutbar: Texte zu unserer Gegenwart

»Hüter, ist die Nacht bald hin?«, in der Zeile aus dem »Lobgesang« von Mendelssohn Bartholdy, den alten Worten aus dem Buch Jesaja, klingt das furchtsame Unbehagen an, das mancher in diesen Tagen spürt: »Hüter, ist die Nacht bald hin?« möchten wir flüstern angesichts der Nöte und Krisen, deren Zeugen wir werden. Die simultane Dringlichkeit der Konflikte zwischen der Ukraine und Russland, in Syrien und im Irak, bis vor Kurzem zwischen Gaza und Israel, die atem-beraubende Geschwindigkeit, mit der Heimaten vernichtet oder verschoben werden, und die unheimliche Entgrenzung der Gewalt, das verfolgen wir, von morgens bis nachts — und möchten nurmehr, dass es heller werde. Wir schauen zu, wie türkische Soldaten dabei zuschauen, wie Kurden in Kobanê im Kampf gegen die IS-Miliz sterben, eben jene Kurden, die fast allein die staatliche Einheit des Irak verteidigen sollen, denen aber ein eigener Staat nicht zugestanden wird. Wir schauen zu, wie Zivilisten in der Ostukraine an der Bruchlinie Europas zerrieben werden. Wir schauen zu, wie junge Studenten in Hongkong bewusstlos geknüppelt werden, während sie für Bürgerechte demonstrieren, wir schauen zu, wie junge Journalisten, muslimische oder jüdische oder katholische, gefoltert und getötet werden. Wir schauen zu, wie Flüchtlinge, die an ein Europa der Menschenrechte noch glauben, sich an unseren Grenzzäunen den Leib aufreißen oder vor unseren Stränden ertrinken. Und unsere eigene passive Zeugenschaft wird fraglich. Wie lange wollen wir so zusehen? Wie lange können wir zusehen? Wer sind wir, die wir da jeden Tag, jeden Moment, gewissermaßen im Liveticker, Menschen im Wendekreis des Elends betrachten? Wer sind wir, die wir, unbewusst oder bewusst das Leid auch noch hierarchisieren, die wir unterscheiden und werten, je nach eigener religiöser Zugehörigkeit, kultureller oder ethnischer Prägung, je nach Hautfarbe oder Geschlecht, dann noch manche Gewalt erschütternder als andere empfinden. Weil uns die einen näher sind als die anderen. Die amerikanische Autorin Susan Sontag glaubte einst noch, dass das Betrachten des Leids der anderen die Zu-schauer mitunter mit einer gewissen Erleichterung erfüllen könnte. Wie immer groß die »Tele-Intimität aus Tod und Zerstörung« (Sontag) auch sein mochte, Zuschauen bedeutete eben auch, nicht dort zu sein, nicht bedroht zu sein, nicht schutzlos zu sein, bedeutete die Gnade, verschont zu sein von jenem Leid. In dieser Hinsicht konnte sich im Leid der anderen auch das eigene Glück spiegeln.“

 

Caroline Emcke (Mülheim an der Ruhr, 18 augustus 1967)

 

De Uruguayaanse dichteres Idea Vilariño werd geboren op 18 augustus 1920 in Montevideo. Zie ook alle tags voor Idea Vilariño op dit blog.

 

De huid

Jouw aanraking
jouw huid
zacht, sterk, uitgestrekt
vreugde schenkend
gehecht
aan liefde, aan warmte.

Bleek op het voorhoofd
fijn op de botten
droevig bij de slapen
sterk in de benen
zacht in de wangen
en levendig
heet
vol vuur
levend
met een leven dat graag doorgegeven wil worden
teder
overgegeven, intiem
Dat was jouw huid
wat ik nam
wat jij gaf.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

 Idea Vilariño (18 augustus 1920 – 28 april 2009)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 18e augustus ook mijn blog van 18 augustus 2025 en ook mijn blog van 18 augustus 2024 en ook mijn blog van 18 augustus 2018 en ook mijn blog van 18 augustus 2017 en ook mijn blog van 18 augustus 2016 en ook mijn blog van 18 augustus 2013 deel 1 en ook deel 2.

Jonathan Franzen, Ted Hughes

De Amerikaanse schrijver en essayist Jonathan Franzen werd geboren op 17 augustus 1959 in Western Springs, Illinois. Zie ook alle tags voor Jonathan Franzen op dit blog.

Uit: Vrijheid (Vertaald door Peter Abelsen)

“Het nieuws over Walter Berglund kwam niet van iemand uit Ramsey Hill (Patty en hij waren twee jaar geleden naar Washington verhuisd en vormden allang geen gespreksstof meer in de buurt), maar in dit deel van St. Paul was de verbondenheid met de eigen stad niet zo sterk dat er voorbij werd gegaan aan de New York Times, en volgens een uitgebreid en verre van lovend stuk in die krant was Walter behoorlijk in de fout gegaan, daar in de hoofdstad van het land. Zijn vroegere buren vonden de quotes over hem (`arrogant’, ‘achterbaks’, ‘kwalijk’) maar moeilijk te rijmen met hun herinnering aan de immer vriendelijke, opgewekte en snel blozende 3M-employé die vroeger als fietsforens de februarisneeuw op Summit Avenue had getrotseerd. Het wekte bevreemding dat Walter, die altijd groener dan Greenpeace was geweest en zijn wortels op het platteland had, in opspraak was omdat hij met de steenkoolindustrie zou hebben samengespannen om de plattelandsgemeenschap te benadelen. Maar aan de andere kant, de Berglunds hadden wél altijd iets eigenaardigs over zich gehad… Walter en Patty waren de jonge pioniers van Ramsey Hill geweest — het eerste pas afgestudeerde stel dat een huis in Barrier Street kocht sinds het oude stadshart van St. Paul dertig jaar eerder aan het verloederen was geslagen. Ze betaalden zo goed als niks voor hun victoriaanse huis, en moesten vervolgens tien jaar kromliggen om het te renoveren. Eer ze de verbouwing van de garage konden afronden had een criminele volhouder er brand gesticht en tot tweemaal toe hun auto opengebroken. Roodverbrande motorduivels streken neer op het braakliggende veldje naast het huis om er met zijn allen Schlitz te hijsen, worsten te grillen en tot in de kleine uurtjes hun motoren te laten brullen, tot Patty in haar joggingpak naar buiten kwam en riep: ‘Oké jongens, zo kan-ie wel weer!’ Patty was niet iemand om voor te bibberen, maar ze was in haar highschooltijd een kei in sport geweest en had nog altijd de onverschrokkenheid die daarbij hoorde. Vanaf haar eerste dag in de buurt liep ze onontkoombaar in het oog. Lang van gestalte en onwaarschijnlijk jeugdig duwde ze met wippende paardenstaart haar kinderwagen langs de gestripte auto’s, kapotte bierflessen en verse kotsplakkaten op de oude sneeuw. Alle uren van haar dag waren zichtbaar in de boodschappennetten die aan de wagen hingen. Je kon zien dat ze weer een ochtend achter de rug had van door de baby bemoeilijkte voorbereidingen op een door de baby bemoeilijkte rondgang langs de winkels, en een middag voor de boeg had met middengolfprogramma’s, het Silver Palate Cookbook, katoenen luiers, pleisterkalk en latexverf, e dan Goodnight Moon en een wijntje.”

 

Jonathan Franzen (Western Springs, 17 augustus 1959)

 

 

De Engelse dichter en schrijver Ted Hughes werd geboren op 17 augustus 1930 in Mytholmroyd, Yorkshire. Zie ook alle tags voor Ted Hughes op dit blog.

 

TWEE LEGENDES

I

Zwart was het zonderoog
Zwart de binnentong
Zwart was het hart
Zwart de lever, zwart de longen
Niet in staat licht op te zuigen
Zwart het bloed in zijn luide tunnel
Zwart de darmen in oven gepropt
Zwart ook de spieren
Strevend zich het licht in te trekken
Zwart de zenuwen, zwart het brein
Met zijn visioenen in tomben
Zwart ook de ziel, het enorme gestotter
Van de kreet die, zwellend, zijn
Zon niet uit kon spreken.

 

Vertaald door Daan Doesborgh

 

Ted Hughes (17 augustus 1930 – 28 oktober 1998)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 17e augustus ook mijn blog van 17 augustus 2021 en ook mijn blog van 17 augustus 2019 en ook mijn blog van 17 augustus 2016 en ook mijn blog van 17 augustus 2014 deel 2.

Miriam Van hee, Charles Bukowski

De Vlaamse dichteres en slaviste Miriam Van hee werd geboren in Gent op 16 augustus 1952. Zie ook alle tags voor Miriam Van hee op dit blog.

 

Penderecki: Lukaspassie – V

hier zullen wij de winter
doorbrengen en dagelijks
zullen onze vermoeide handen
oefenen voor een mooier
handtekening

en als wij hier ooit vandaan gaan
waar anders dan in magere
wachtzalen, in dunne tramhokjes
zullen wij nog rust vinden?

ook bij de dieren zullen wij
niet thuishoren – wat ons ontbreekt
is een veilige pels,
het geluid van vleugels

 

herfst

de herfst is nog het mooist
wanneer al dat onnuttigs
in kleuren wordt gezet en de wind
overmoedig de vensters opent om de
niet verzonden brieven van de tafels
weg te vegen

het licht mager steeds trager
over de helling en vager
wordt het vergezicht klammer
het laken en de lippen gesloten

zo is de herfst eenzelvig en kortstondig
en een morgen veel te vroeg
op verse sneeuw betrapt

 

Slapeloos

’s nachts als ik wakker word
en niet weer in kan slapen
raak ik je lichaam aan dat groot
en slapend naast mij ligt
soms draai je weg van mij,
vermoeid, alsof je zeggen wil
dat ik mij heb vergist

soms ook kom je dichterbij
en lig ik op het licht te wachten
met je warmte in mijn hals
en ik denk dat ik je ooit
verliezen moet – dat zeg je niet
maar ook weerleg je niet
dat je zal weggaan en alleen
zal wonen boven op de schaduwloze
kalkplateau’s waar altijd wind is
waar zomerregen onverrichterzake
in de grond verdwijnt

 

 

Miriam Van hee (Gent, 16 augustus 1952)

 

De Amerikaanse dichter en fictieschrijver Charles Bukowski werd geboren op 16 augustus 1920 in Andernach, Duitsland. Zie ook alle tags voor Charles Bukowski op dit blog.

 

de spotlijster

de spotlijster zat achter de kat aan
heel de zomer
dreef de spot, spot, spot
pesterig en hanig;
de kat kroop onder schommelstoelen op de veranda
zwaaistaartend
en keef iets tegen de spotlijster
dat ik niet kon verstaan.

gisteren kwam de kat kalmpjes de afrit opgelopen
met de spotlijster levend in zijn bek,
vleugels gespreid, mooie vleugels klapperend gespreid,
veren uiteen als vrouwenbenen,
en de lijster spotte niet langer,
hij vroeg iets, hij bad
maar de kat
die aangebanjerd kwam door eeuwen heen
wou niet luisteren.

ik zag hem wegkruipen onder een gele auto
met de lijster
om die naar elders te rommelen.

de zomer was voorbij.

 

Vertaald door Peter Verstegen

 

Charles Bukowski (16 augustus 1920 – 9 maart 1994)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 16e augustus ook mijn blog van 16 augustus 2019 en ook mijn blog van 16 augustus 2016 en ook mijn blog van 16 augustus 2015 deel 2.

Guillaume van der Graft, Mary Jo Salter

De Nederlandse dichter Guillaume van der Graft (eig. Willem Barnard) werd op 15 augustus 1920 geboren in Rotterdam. Zie ook alle tags voor Guillaume van der Graft op dit blog.

 

Globaal gesproken

Het geloof dat de aarde rond is
heeft ernstig geleden,
er kwamen onvermoede hemelstreken
overdrijven en de Dom bleef onbedreigd
recht staan,

er waren oppervlakkigheden,
er was een zee van gelijk,
er woedde een storm van religie
maar de hemel bleef even ver
boven ons, waar wij ook waren.

Nee, de aarde is alleen rond
voor wie zichzelf tegenkomt,
waar hij ook heen gaat.

 

Overlijdensberichten

Het sterft om mij heen, ik blijf over
voorlopig. Ik reken niet meer
met lustra, decennia, al dat Latijn.

Dat ik nog leef is een feit
maar het begin van een leugen. Ik
zit als een klein

kind tussen zijn speelgoed
met al die heugenis
aan wat en waar en wie. Het is

een stage in stervelingschap.

 

Eenzamerij

Het spijt mij dat er zoveel leven is
dat niet mee mocht in mijn gedicht: bacillen
bijvoorbeeld, onwelwillende

kiemen, de zwanenzang
van hoestende longen, klieren
waaruit alleen maar tranen

geboren worden. Hun taal
verdraagt mijn woorden niet.

Dat dingen niet bestaan is geen bezwaar
getuige die denkwaardige
vissen die naar mij fluiten, vogels

die met nieuwsgierige kieuwen
toonladders oefenen, tak op tak af.
Ze schuilen hier, ze waren nergens welkom,

tenzij bij die eenzamerij van mij.

 

Guillaume van der Graft (15 augustus 1920 – 21 november 2010)


De Amerikaanse dichteres Mary Jo Salter werd geboren op 15 augustus 1954 in Grand Rapids, Michigan. Zie ook alle tags voor Mary Jo Salter op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

 

Een regenboog boven de Seine

Eerst geruisloos, een zweem
van mist in het gezicht, een briesje
vochtigheid dat nooit
een stortbui zou worden.

Totdat de doorweekte wolken
banken plotseling met een luide
klap in de Seine leeglopen,
gevolgd door een ovatie

voor de ondoordringbare
zon – die onze schoenen nog laat glanzen
terwijl ze zich vullen
als open bootjes en de zeilen

van onze krantenhoedjes
wapperen, en omdat
niemand eraan gedacht heeft
een paraplu mee te nemen,

als alternatief een regenboog plaatst.
Een regenboog boven de Seine,
perfect gevormd als een ophaalbrug
gedroomd door een kind

met kleurpotloden, en volgens de wet
van dromen kan de verbinding
eenmaal gelegd alleen maar verloren gaan;
Omdat we geen kinderen meer zijn

staan we boven het rooster
van de metro die we niet nemen,
met de donder onder onze voeten, en
nemen we in ons op wat we weten:

de triomf van deze arc-
en-ciel, de schittering
van dit monumentale
prisma doorsneden door motregen, is

dat het verdwijnt.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Mary Jo Salter (Grand Rapids, 15 augustus 1954)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 15e augustus ook mijn blog van 15 augustus 2020 en eveneens mijn blog van 15 augustus 2019 en ook mijn blog van 15 augustus 2016 en eveneens mijn blog van 15 augustus 2015 deel 2 en ook deel 3.

Guillaume van der Graft, Mary Jo Salter

De Nederlandse dichter Guillaume van der Graft (eig. Willem Barnard) werd op 15 augustus 1920 geboren in Rotterdam. Zie ook alle tags voor Guillaume van der Graft op dit blog.

 

Globaal gesproken

Het geloof dat de aarde rond is
heeft ernstig geleden,
er kwamen onvermoede hemelstreken
overdrijven en de Dom bleef onbedreigd
recht staan,

er waren oppervlakkigheden,
er was een zee van gelijk,
er woedde een storm van religie
maar de hemel bleef even ver
boven ons, waar wij ook waren.

Nee, de aarde is alleen rond
voor wie zichzelf tegenkomt,
waar hij ook heen gaat.

 

Overlijdensberichten

Het sterft om mij heen, ik blijf over
voorlopig. Ik reken niet meer
met lustra, decennia, al dat Latijn.

Dat ik nog leef is een feit
maar het begin van een leugen. Ik
zit als een klein

kind tussen zijn speelgoed
met al die heugenis
aan wat en waar en wie. Het is

een stage in stervelingschap.

 

Eenzamerij

Het spijt mij dat er zoveel leven is
dat niet mee mocht in mijn gedicht: bacillen
bijvoorbeeld, onwelwillende

kiemen, de zwanenzang
van hoestende longen, klieren
waaruit alleen maar tranen

geboren worden. Hun taal
verdraagt mijn woorden niet.

Dat dingen niet bestaan is geen bezwaar
getuige die denkwaardige
vissen die naar mij fluiten, vogels

die met nieuwsgierige kieuwen
toonladders oefenen, tak op tak af.
Ze schuilen hier, ze waren nergens welkom,

tenzij bij die eenzamerij van mij.

 

 

Guillaume van der Graft (15 augustus 1920 – 21 november 2010)

 

 

De Amerikaanse dichteres Mary Jo Salter werd geboren op 15 augustus 1954 in Grand Rapids, Michigan. Zie ook alle tags voor Mary Jo Salter op dit blog en ook mijn blog van 15 augustus 2010.

 

Een regenboog boven de Seine

Eerst geruisloos, een zweem
van mist in het gezicht, een briesje
vochtigheid dat nooit
een stortbui zou worden.

Totdat de doorweekte wolken
banken plotseling met een luide
klap in de Seine leeglopen,
gevolgd door een ovatie

voor de ondoordringbare
zon – die onze schoenen nog laat glanzen
terwijl ze zich vullen
als open bootjes en de zeilen

van onze krantenhoedjes
wapperen, en omdat
niemand eraan gedacht heeft
een paraplu mee te nemen,

als alternatief een regenboog plaatst.
Een regenboog boven de Seine,
perfect gevormd als een ophaalbrug
gedroomd door een kind

met kleurpotloden, en volgens de wet
van dromen kan de verbinding
eenmaal gelegd alleen maar verloren gaan;
Omdat we geen kinderen meer zijn

staan we boven het rooster
van de metro die we niet nemen,
met de donder onder onze voeten, en
nemen we in ons op wat we weten:

de triomf van deze arc-
en-ciel, de schittering
van dit monumentale
prisma doorsneden door motregen, is

dat het verdwijnt.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

 

 

 

 

 

Mary Jo Salter (Grand Rapids, 15 augustus 1954)

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 15e augustus ook mijn blog van 15 augustus 2020 en eveneens mijn blog van 15 augustus 2019 en ook mijn blog van 15 augustus 2016 en eveneens mijn blog van 15 augustus 2015 deel 2 en ook deel 3.

 

August Sun (Robert Duncan), Wolf Wondratschek

 

Dolce far niente

 

August Sun door Peter Batchelder, 2023

 

August Sun

God of the idle heat, in this glaring road
you dominate all.
And over the green fields wilted down
under your blaze, these
thirsty unruly plants grow a jungle domesticity
to protect their fruit.
Of all hidden things, I sing, waiting
for evening’s grace.

 

Robert Duncan (7 januari 1919 – 3 februari 1988)
Oakland (Californië), de geboorteplaats van Robert Duncan

 

De Duitse dichter en schrijver Wolf Wondratschek werd geboren op 14 augustus 1943 in Rudolstadt. Zie ook alle tags voor Wolf Wondratscheck op dit blog.

Uit: Selbstbild mit russischem Klavier

„Im Kaffeehaus. Alle Tische besetzt. Alle Witze erzählt. Alle Zeitungen gelesen. Fremde und einheimische. Die Kellner tanzen. Die Luft eine brennende Zigarre. An meinem Tisch ein Russe, ein Klavierspieler in jungen Jahren, eine vergessene Berühmtheit. Er hat sich abgefunden. Moskau, London, Wien. Alle Entfernungen zusammengefasst in der Zeile eines Gedichts, alle Räume eingeschmolzen in Rätsel. Ich habe es versucht, Verklärung bei klarem Verstand, bin aber gescheitert. Am Ende sind es Hotelzimmer, an die man sich erinnert, mehr als an Konzerte. Ein zu fester Händedruck. Schöne Frauen, die anklopfen und sich, weil sie sich getäuscht haben, entschuldigen. Ein Koffer mit kaputtem Schloss. Der Eiffelturm im Nebel, da war zwei Tage lang nichts zu sehen. Und natürlich hat man es gewusst: Die Kunst kann nichts dafür, dass sie nichts kann. Unbegreiflich, wie nutzlos ein Mensch werden kann, ein Mensch wie ich, der am Ende in eine Gedächtnislücke passt, ohne Schuhe, ohne Traum. Seine rechte Hand, seine Pranke einst, spielt mit einer Zigarette, die zu rauchen ihm von den Ärzten unter-sagt ist. Das Herz. Er hat es schriftlich. Sie werden sterben. Das ist es, antwortet er, was ich mir wünsche. Und keine Musik, keine Note. Kirchenglocken, ja, wie sie geklungen haben in den Dörfern meiner Heimat, der meiner Großeltern, meiner Tanten und Onkel. Sommerferien, ich erinnere mich, lange kurze Wochen. Höhlen, in die ich mich keinen Schritt hineintraute. Hühner, die in den Händen ausblute-ten. Das Warten auf Gewitter. Zweige sammeln für ein Feuer, was natürlich verboten war, den Mann, der vorbeigeritten kam, aber nicht störte; er war ganz in das Lied, das er sang, vertieft. Man musste nicht brav sein, durfte lange aufbleiben und den Geschichten zuhören, die sich Erwachsene erzählten. Irgendwer trug einen, wenn man, den Geschmack süßer Wald-beeren noch auf der Zunge, eingeschlafen war, ins Bett. Leben im Glück! Barfuß im Schlamm stehen. Von Bäumen ins Weiche fallen. Und wieder hoch-klettern. Noch einmal und noch einmal, nicht auf-hören! Da waren Frauen, junge, kräftige Frauen bei der Arbeit auf den Feldern, die anzuschauen ich mich schämte. Wie alt war ich, dass ich Gedanken bekam, die nicht die eines Kindes waren? Ach ja, schon riefen mich andere, freche, rotbackige Mädchen, die sich versteckt hatten! Ich sammelte, was ich fand, warf es wieder weg, trottete weiter. Herden von Schafen. Wagenspuren im Sand.“

 

Vluchtelingen zijn we

“Een ongelijk paar, beiden
koud genoeg voor het koudste onheil
tegenstanders die geen tweede kans afwachten

zulke tegenstanders doen nooit een stap terug
en blijven toch onbereikbaar voor elkaar, zelfs in hun zwijgen
waarin wat ooit vuur was en liefdesgeluk
uitgloeit tot as

En zoals op gezichten van doden
zie je hun laatste verwondering koud worden
vluchtelingen zijn we, die zich vastklampen

reizigers door lege kamers
Onverschillig snikken de violen nog altijd
Stervenden smeken om dollarbiljetten”

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Wolf Wondratschek (Rudolstadt, 14 augustus 1943)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 14e augustus ook mijn blog van 14 augustus 2020 en eveneens mijn blog van 14 augustus 2018 en ook mijn blog van 14 augustus 2016 deel 1 en ook deel 2.

August (Annette Wynne), Taije Silverman

 

Dolce far niente

 

Broer en zus rustend op een bospad in de zomer door N. C. Hansen, 1895

 

August

August days are hot and still,
Not a breath on house or hill,
Not a breath on height or plain,
Weary travelers cry for rain;
But the children quickly find
A shady place quite to their mind;
And there all quietly they stay,
Until the sun has gone away,—
August is too hot for play!

 

Annette Wynne (1889-1952)
Brooklyn, New York, de geboorteplaats van Annette Wynne

 

De Amerikaanse dichteres, vertaalster en hoogleraar Taije Silverman werd geboren in San Francisco op 13 augustus 1974. Zie ook alle tags voor Taije Silverman op dit blog.

 

It Was a Good Day

When we imagine someone asking us,
the answer is sadness. But what I think first
is this nightgown, the dark red silk
and my washed hair, that slow lull of space
before sleeping. My mother’s rash
is not the first thought. It spreads and loosens,
climbs her face, the bumps blur and I tell her
that it’s leaving. It is leaving.
Fear slicks down to size so that time takes over:
beef tenderloin with sugar snaps,
the lemon’s aftertaste. This, my father says,
pointing to the potatoes, this is really good.
My sister pulls three kinds of cookies
out of the freezer and my father asks
Didn’t we choose not to have cookies anymore?
Yes, my sister says, and I chose not to hear that.
The cookies are halved, passed around,
we claim favorites and tell my sister to take
the cookies away, then not to take them away,
we are laughing. I say to my father
as he eats, I love you, and he says, I love you all,
the three of us he is able to watch at the counter
in our sweaters and hair, bending and talking as if skin
were a grace. I take a bath. My mother reads in bed
and reads on the toilet, looking up when I look at her
and smiling. The rash will pass. It was a good day.
My father coughing now. Yawning.

 

Variorum

All the pretty girls.
Parsley, sage, salt, glue.
And you’re a big help to him
says my husband’s father
when I share his news of promotion.
Hey, hey, buckle my shoe,
No sing me a new song mama
says my son before bed.
All the pretty girls.
No a new song.
Lost my partner what’ll I do,
lost my partner what’ll I do.
Skip to my lou my darling.
No another song.
Hey little girl is your daddy home
did he go and leave you all alone
I got a bad desire.
Where am I going with this
I’m thinking while he watches
his pillow to picture the words.
All the pretty girls.
He fucked the shit out of her explained
my father about the plot of a movie he’d seen.
The pretty girls.
Do you have to say that to me?
Mama another one. Mama a new one.
Well I’m sorry but that’s what he did.
You’re a big help to him.
All the pretty girls.

 

De Domme Botten

Gisteravond vroeg ik een man van wie ik hou om me snel te vernietigen.
Ik wilde dat hij niets achterliet, alleen verbrijzelde botten,

krijt waarvan ze de sporen niet meer kunnen traceren.
Wat, vroeg hij, zonder het te begrijpen.

De man is een god. De god is een man. Hij knielt voor me neer.
Hij drukt mijn wang tegen het witte gips, gebogen.

Hij tilt mijn rok op en ik schud mijn hoofd nee, in een poging
een instinct te herinneren.

Hij knikt en ik wil voor hem gaan liggen.
Maak me tot krijt. Laat me eindigen.

Is het gewoon liefde, dit verdriet in mij dat afbrokkelt?
Gewoon liefde, tenslotte, gewoon liefde. Slapen. Proberen te slapen.

Ik heb nooit geweten hoe ik het geluk van mijn moeder moest koesteren.
Hoe ze vanavond naar haar gasten glimlachte in dat zachte kaarslicht

rond de tafel. Zij was het middelpunt, en was bedoeld
om het middelpunt te zijn, en dankbaar. Dit is alles wat ik heb gewild.

Toen gleed zijn ene hand in me. Zijn aandringen.
Opnieuw geloof ik in beloftes.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Taije Silverman (San Francisco, 13 augustus 1974)

 

Zie voor de schrijvers van de 13e augustus ook mijn blog van 13 augustus 2020 en eveneens mijn blog van 13 augustus 2019 en ook mijn blog van 13 augustus 2016 en ook mijn blog van 13 augustus 2011 deel 2.