Craig Arnold, Chinua Achebe

De Amerikaanse dichter Craig Arnold werd geboren op 16 november 1967 in Temple, Californië. Zie ook alle tags voor Craig Arnold op dit blog.

 

The Singers
for Boyce

They are threatening to leave us the nimble-throated singers
the little murderers with the quick pulses
They
  perch at the ends of   bare branches their tails
are ragged and pitiful the long green
feathers are fallen out They
 go on eating and eating
last autumn’s yellow melia berries
They do not care that you approach cold corpses
rot in the grass in the reeds
The gray-shouldered crows hobble about the wren
barely a mouthful cocks her pert tail
and threatens to slaughter the white-footed cat in the bushes
They do not understand that they are dying

They are threatening to leave us how quickly we forget
the way they taught us how to play our voices
opening soul to weightlessness like the Spartan poet
singing under the burden of
 his old bones
to the chorus girls with their honey songs and their holy voices
how he wished he could scoot like a kingfisher
lightly over the flower of
 the waves who boasted
I know the tunes of every bird but I Alcman
found my words and song in the tongue of the strident partridge
Where will we find songs when the sleek-headed
mallards are gone who chase each other around the pond
the reluctant duck and the lovesick drake
The way she turns her head to the side to scold him
whack
 whack  whack  whack  whack the way her boyfriend
chases off
 his rival and then swims back reeb  reeb
with feeble reassurances the way
he sits on top of
 her the way she flaps her wings
to keep above water the way they look
pleased with themselves wagging their tails smoothing
each feather back in its right place

They are threatening to leave but you may still catch them
saying goodbye stealthed in the cedar and cypress
at dawn in the dark clarity between sleep and waking
A run of
  five notes on a black flute
another and another buried deep in the mix
how many melodies can the air hold
And what they sing so lovely and so meaningless
may urge itself
  upon you with the ache
of
  something  just beyond the point of  being remembered
the trace of a brave thought in the face of sadness

 

Craig Arnold (16 november 1967 – 27 april 2009)

 

De Nigeriaanse dichter en schrijver Chinua Achebe werd geboren op 16 november 1930 in Ogidi. Zie ook alle tags voor Chinua Achebe op dit blog.

 

Vrijblijvend

Hoera! voor wie niets doen
niets zien niets voelen wier
hart voorzichtig is ingebracht
als een pessarium over de wenkende
toegang van een schoot om het schandaal
van zaadrazernij af te weren. Mij is
verteld dat ook de uil zijn wijsheid
als een ring van verdediging rond elk
van zijn twee kwetsbare ogen draagt ter
beveiliging tegen het schichtende licht.
Lang geleden waste Pontius Pilatus in
het Midden-Oosten openlijk alle betrokkenheid
van ziin blanke handen en werd beroemd. (Wie
anders van alle Romeinse ambtsdragers voor
en na hem wordt iedere zondag nog
aangehaald in de Geloofsbelijdenis?) En
over apostels gesproken, die andere,
Judas, had het ook niet slecht bekeken;
al wordt hij dan door de ene na de andere
generatie behoorlijk zwartgemaakt het feit
blijft dat hij als enige van dat bonte zootje
genoeg benul had om meteen te zien dat het
met die beweging nooit iets worden zou
en er ijlings uit te stappen, met op de koop
toe een jaszak die uitpuilde van een aardig
pak duiten – een jongen met hersens.

 

Vertaald door Peter Verstegen

 

Chinua Achebe (16 november 1930 – 21 maart 2013)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 16e november ook mijn blog van 16 november 2025 en ook mijn blog van 16 november 2018 en eveneens mijn blog van 16 november 2014 deel 2.

Clemens J. Setz, Ted Berrigan

De Oostenrijkse dichter, schrijver en vertaler Clemens J. Setz werd geboren op 15 november 1982 in Graz. Zie ook alle tags voor Clemens J. Setz op dit blog.

 

SPIEL FÜR DIE NEUEN ZEITEN

Jeder bekommt eine Handvoll Zähne
Ein Würfelwurf entscheidet, wie viele davon
der Spieler auf das Spielfeld legt

Wird die Sechs gewürfelt, muss er
alle bis auf einen ablegen

Ein weiterer Durchgang mit dem Würfel
bestimmt, wie viele Zähne
jeder vom Spielfeld nehmen darf
Ungerade – einen, gerade – keinen

Wird die Sechs gewürfelt, bekommt der Spieler
von jedem anderen einen Zahn

Und so geht es hin und her

Die Spieler dürfen einander getrost
während des Spiels umarmen
oder beklettern, es spielt keine Rolle

Haben mehr als die Hälfte der Spieler
keine Zähne mehr nach hundert Runden
endet das Spiel und der Mensch,
der am lautesten brüllen kann, hat gewonnen

 

DER RÜCKWÄRTSSALTO-HUND AUF WEIHNACHTSMÄRKTEN

Es gab ihn ja schon in der Kindheit, auf jedem
Weihnachtsmarkt, neben all dem normalen
reglosen Spielzeug

Sein Leben ein ewiger Schluckauf, ein Loop
alle zwei drei Sekunden überkam ihn der Zwang
zum Rückschritt

Egal auf was er gerade zu lief,
nach Ablauf der inneren Frist blieb er stehen,
hielt inne,

als würde ihm alles unwirklich, und dann
kam der Salto rückwärts und er stand wieder
am Anfangspunkt

Mein Gott wie hasste ich dieses Ding

Denn ich wusste ja immer, dass ich das bin,
vor allem dann später, als baumlanger Mensch
mitte Vierzig

Ein jeder meiner Schritte so innig und ernst auf dem Weg,
begleitet vom Ablauf der inneren Fristen
und dann: breaking news

 

Clemens J. Setz (Graz, 15 november 1982)
In 2018

 

De Amerikaanse dichter Ted Berrigan werd geboren op 15 november 1934 in Providence, Rhode Island. Zie ook alle tags voor Ted Berrigan op dit blog.

 

De sonnetten: III

Sterker dan alcohol, grootser dan een lied,
diep in welks riet machtige olifanten vergaan,
vaar ik – een eiland – en mijn schoenen deinen
op een geurige avond, vol van droefheid
en van opwellende haat.
Het is waar, ik huil te veel. De dageraad drukt
trage kussen op de oogleden van de zee,
iets wat andere mannen soms meenden te hebben gezien.
En sindsdien baad ik in het gedicht,
dat zijn schaduwrijke bloemen voor mij omhoog heft;
door orkanen geslingerd naar een oord zonder vogels,
langs wapperende vlaggen, langs gevangenisschepen –
O, laat mij barsten, laat mij verloren gaan op zee!
en op mijn knieën vallen dan, zoals een vrouw.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Ted Berrigan (15 november 1934 – 4 juli 1983)

 

Voor nog meer schrijvers van de 15e november zie ook mijn blog van 15 november 2018 en eveneens mijn blog van 15 november 2015 deel 2 en eveneens deel 3.

Jonathan van het Reve, Norbert Krapf

De Nederlandse schrijver, columnist en presentator Jonathan van het Reve werd geboren op 14 november 1983 in Amsterdam. Zie ook alle tags voor Jonathan van het Reve op dit blog.

Uit: Fidelio leeft nog

“Het is vijf minuten voor tien op de ochtend van 20 april en ik fiets zo hard als ik kan over de Reguliersgracht als vlak voor mij langs een zwarte crossmotor door de lucht komt gevlogen. Hij stuitert een keer op de stoep, knalt door de etalageruit van een speelgoedwinkel en landt daar half op schoot bij een gigantische teddybeer. Meteen daarna volgt de bestuurder, die met een grote boog vlak naast de etalage tegen een regenpijp smakt. Ik ga zelf ook onderuit,
mijn fiets ligt tussen mijn benen. De motorrijder is op zijn rug naast de regenpijp beland, zijn lijf schokt hevig. De helm is van zijn hoofd gestuiterd, er komt bloed uit zijn neus. Ik kruip een stukje naar hem toe en roep dat hij stil moet liggen. Hij blijft schokken met zijn armen en benen, terwijl zijn motorfiets nog vol gas draait in de etalage. Vanwege nekletsel!' hoor ik mezelf brullen. De politie is er al. Twee agenten op mountainbikes, hijgend, een motorfiets, een auto, nog meer motorfietsen, nog meer auto's en nog meer fietsagenten. Ze schreeuwen. Ik sta voorzichtig op en betast mijn pijnlijke elleboog. Er zit een gat in mijn trui, maar ik heb geen bloed. Ik pak mijn fiets.Ik heb het niet goed gezien,’ zeg ik tegen een agent. Hij duwt me opzij en trekt zijn pistool. Armen wijd!' schreeuwt hij tegen de gewonde motorrijder. 'Armen wijd, klootzak! Op je buik!' De andere agenten hebben hun pistolen ook getrokken. De man ligt nu bijna stil, alleen zijn linkerbeen beweegt nog. Ze schreeuwen allemaal door elkaar, sommigen met extra lage stem, zoals Amerikanen, anderen juist paniekerig schril en hoog.Omdraaien! Handen zien! Nu!’ `Komt er een ambulance?’ roep ik, mijn fiets aan de hand. ‘Zal ik die bellen? Misschien gaat hij wel dood.’ Niemand luistert. Ik kijk op mijn telefoon. Drie minuten nog, dan ben ik te laat. Op mijn eerste werkdag bij Fidelio. Is een ongeluk een goed excuus? Lijkt mij wel.
Zeker als-ie doodgaat. Moet ik daarop wachten?
Ik ga alvast op mijn fiets zitten. Er staan nu zes agenten om de man heen, ze zijn gestopt met schreeuwen maar ze hebben nog wel hun pistolen vast. Ik zet mijn voet op de trapper. Een motoragente klimt de etalage van de speelgoedwinkel in en zet de crossmotor uit. Het wordt stil, maar ik hoor nog iets. Ik kijk omhoog. Een helikopter. Nog steeds geen ambulance. Zal ik er voor de zekerheid toch een bellen? Het is een kleine moeite en voor je het weet heb je een leven gered. Ik zoek mijn telefoon.”

 

Jonathan van het Reve (Amsterdam, 14 november 1983)

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en vertaler Norbert Krapf werd geboren op 14 november 1943 in Jasper, Indiana. Zie ook alle tags voor Norbert Krapf op dit blog.

 

Kamille

Langs de rand
van een tuin in Indiana,
naast een koude broeikas

kweekten mijn overgrootouders jou
voor de kruidenthee
waarvan zij geloofden dat die
de meeste van hun kwalen genas.

O, kalmeerder van zenuwen
en delirium tremens,
verzachter van hoofdpijn
en waker tegen nachtmerries,
verjager van insecten
en verzachter van het haar.

O, geest wiens gestoomde
essentie mijn ontstoken bijholten
in het Zwarte Woud bevrijdde
en mijn oogleden hielp
om in slaap te vallen –

mogen jouw vederachtige
loof en zonachtige
bloemen welig tieren
in de kruidentuin,
buiten het keukenraam.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Norbert Krapf (Jasper, 14 november 1943)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 14e november ook mijn blog van 14 november 2025 en ook mijn blog van 14 november 2020  deel 1 en ook deel 2 en ook  mijn blog van 14 november 2018 en eveneens mijn blog van 14 november 2015 deel 2.

Frank Westerman, Peter Härtling

De Nederlandse schrijver en journalist Frank Martin Westerman werd geboren in Emmen op 13 november 1964. Zie ook alle tags voor Frank Westerman op dit blog.

Uit: Hotel De Wereld: ‘Wageningen, Suriname’ en andere postkoloniale tragedies

“Begeleid door een subtiele ping verschijnt op mijn telefoonscherm een eenregelig bericht: ‘We hebben mensen gevonden die jou kennen!’ Het is zondagmiddag 17 juli 2022. Ik onderbreek mijn hardloopronde en wacht gespannen op een vervolg – op het hoe, het waar en vooral het wie. Zou Eusebio nog leven, mijn Peruaanse compadre, die ik 35 jaar geleden voor het laatst heb gezien? …aan het typen… Mijn dochter Vera (20) doet live verslag vanuit Peru. In een ver verleden heb ik daar tussen de Aymara-indianen gewoond – in een dorp in de Andes. Nu ze samen met haar vriend door Peru reist, heb ik haar op een missie gestuurd: met een stapeltje kleurenfoto’s uit 1987 in de hand proberen ze mijn ’tweede familie’ van toen terug te vinden. De deal is deze: op mijn kosten zullen ze één dag afwijken van het ingesleten backpackersspoor om Cucho Esquefia te bezoeken: een kluitje leemkleurige huizen dat destijds nog niet op het lichtnet was aangesloten, laat staan op de moderniteit in het algemeen. Daags tevoren zijn Vera en haar vriend met de nachtbus aangekomen bij het Titicacameer. ‘Morgen willen we naar jouw dorpje,’ schreven ze, ‘maar we zijn nog aan het uitzoeken hoe we daar kunnen komen.’ Per omgaande appte ik een salvo aanwijzingen: dat ze naar iemand kunnen vragen die kan rijden én tolken, en dat ze op de boomloze pampa die zich uitstrekt tot in Bolivia bij kilometerpaal 43 rechts af moeten slaan. Het voelde alsof ik in een aflevering van Spoorloos was beland. Zou dit werkelijk een tv-programma zijn dan kwam nu de foto in beeld waarop ik, 23 jaar en vlasblond, een schaar zet in het gitzwarte haar van een driejarig, sip kijkend meisje. In haar gebreide vest zit ze ineengedoken op een tafel tussen haar vader Eusebio (Castrolpetje, spijkerbroek) en moeder Fernanda (mosgroene bolhoed, poncho). Ze hadden mij speciaal voor deze ‘eerste haarknip’ gevraagd. Door een lok van haar schouderlange haar af te knippen, veranderde hun dochter van een baby in een peuter – en ik in haar peetvader: iemand die financieel zou bijdragen aan haar toekomst. `Over een halfuurtje worden we opgehaald,’ bericht Vera de volgende dag om 12.26 Nederlandse tijd. Ze hebben een chauffeur gevonden die vóór zonsopkomst wil vertrekken omdat de dorpelingen anders verspreid in hun tuinboon-en aardappelakkers aan het werk zijn.”

 

Frank Westerman (Emmen, 13 november 1964)

 

De Duitse dichter en schrijver Peter Härtling werd geboren op 13 november 1933 in Chemnitz. Zie ook alle tags voor Peter Härtling op dit blog.

 

Oude liefde

Hoe weet je
dat mijn knieën
pijn doen,
dat er knopen in mijn

vingers zitten,
dat mijn ademhaling
moeilijk is
als ik liefheb?

Hoe weet je
dat ik vreemdga

als ik naar huis wil?

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Peter Härtling (13 november 1933 – 10 juli 2017)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e november ook mijn blog van 13 november 2025 en ook mijn blog van 13 november 2018 en ook mijn blog van 13 november 2017 en eveneens mijn blog van 13 november 2016 deel 2.

Daniël Dee, Hans Magnus Enzensberger

De Nederlandse dichter Daniël Dee werd geboren op 12 november 1975 in Empangeni, Zuid-Afrika. Zie ook alle tags voor Daniël Dee op dit blog.

 

Daar komt het leven weer

en ja hoor het zal eens een keer niet zo zijn daar komt het leven weer aangestormd
op z’n stokpaardje hop hop hop hobbeldebobbel hurry hurry ándale ándale
springt het op schoot groots en meeslepend bigger than life bij wijze spreken

waarom niet eens een keer bedaard bedachtzaam
of desnoods tuttig met een lesboek franse woordjes onder de arm
mais non het moet weer stormend en stampend met oorverdovend kabaal
het lijkt wel een oneindige oorlog

waarom moet alles altijd strijd zijn

en maar briesend hinnik hinnik druk druk druk doen
welke quota’s moeten nu daadwerkelijk gehaald

je grootste vijanden op dit ondermaanse zijn bij elke ademteug de tijd en uiteindelijk de dood
vlak jezelf niet uit

het heeft geen zin je daas te blaffen naar de eigen vergankelijkheid

haal adem en laat ons tot aan ons verdwijnen neervlijen in het groene gras van elke zomer
– the grass won’t pay no mind –
om de wolken te bewonderen

‘kijk dat is een konijn dat wel wat op het leven lijkt
hij weet van geen ophouden’

 

De onverschilligheid van meeuwen

Op het bankje aan het water zit een meisje te huilen (liefdesverdriet?) (reddeloos?)
de meeuwen krijsen als altijd
ze zijn onverschillig
ze lijken onverschillig moet ik zeggen
want zeker weten doe ik het niet
je zou ze moeten aansluiten op een hartmonitor
om te zien of hun stressniveau stijgt in de nabijheid van een huilend meisje
hoe dan ook: troosten doen ze haar niet
de meeuwen vliegen weg
ik kan niet vliegen, wel lopen

 

Daniël Dee (Empangeni, 12 november 1975)

 

De Duitse dichter en schrijver Hans Magnus Enzensberger werd geboren op 11 november 1929 in Kaufbeuren. Zie ook alle tags voor Hans Magnus Enzensberger op dit blog.

 

Ontwenningsverschijnselen

Ik deserteer graag. Strategie of
goede gewoonte –
je hoeft er heus
geen zeventig voor te worden.
Soms niet doen wat van mij zoal verlangd werd,
leek mij op mijn vijftiende al
absoluut aangewezen.
Toen zei ik tegen mezelf:
een beetje afstand kan geen kwaad.
De terugtocht, zo zeggen experts,
is ook een kunst.
Aanvallen tegen hele legers,
voor het individu weinig veelbelovend,
slechts in geval van uiterste nood.
Anderen zien dat anders,
gaan graag naar het front,
installeren zich luidkeels tierend
op verloren posten.
Niet altijd makkelijk te zeggen
wat beter is. Ik hou in elk geval
liever afstand,
als het moet
zelfs van mezelf.

 

Vertaald door René Smeets

 

Hans Magnus Enzensberger (11 november 1929 – 24 november 2022)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 12e november ook mijn blog van 12 november 2018 en ook mijn blog van 12 november 2017 deel 2 en eveneens deel 3.

Martinus (Martinus Nijhoff), Hans Magnus Enzensberger

 

 

Sint Maarten door Rolf Dieter Meyer-Wiegand, 2e helft 20e eeuw

 

Martinus

Dikwijls, Martinus, heilige naamgenoot,
Als ik uw snijdend beeld zie, denk ik schamper:
Ook gij waart klein, want aan uw naaste in nood
Gaaft gij een helft, geen ganschen mantel.

Gij steegt niet af als goed Samaritaan,
Gij bleeft te paard boven den man verheven.
Toen gij uw zwaard greept, hebt gij willen slaan
Naar ’t creatuur dat zat te beven.

Maar toen, uit deernis, uit geërgerdheid,
Want zoo ontwaakt ons hart, hebt ge ingehouden;
Toen, met een drift die eerst zichzelf kastijdt,
Uw kleed gedeeld; toen half behouden.

Zoo denk ik, staande voor een afgrond: Nooit,
Nooit durf ik dieper dan mijn hoofd buigt blikken:
Ginds wordt elke aanvang onverdeeld voltooid,
Hier blijven half alle oogenblikken.

 

Martinus Nijhoff (20 april 1894 – 26 januari 1953)
De Grote of Sint-Jacobskerk in Den Haag, de geboorteplaats van Martinus Nijhoff

 

De Duitse dichter en schrijver Hans Magnus Enzensberger werd geboren op 11 november 1929 in Kaufbeuren. Zie ook alle tags voor Hans Magnus Enzensberger op dit blog.

 

Geluiden

Eindelijk rust, nu ze allemaal slapen,
de lawaaiige voetbalfans,
bikers, dronkelappen en dealers.
Alleen helemaal in verte, onzichtbaar,
aan de neonhemel,
snatert een reddingshelikopter.
Maar dan hoor je dat druppen –
wat kan het toch zijn dat daar drupt
en drupt? Een technisch gezoem
in het beton, iets vloeibaars
kabbelt zacht, het kraakt in je oor,
in de gewrichten, licht vochtig
de lucht in je longen,
elektriciteit knettert in je haar,
spookachtig, en hoe harder je luistert,
hoe duidelijker je de frequenties
van de overkant waarneemt,
om gek van te worden!
Je stopt je oren dicht,
tevergeefs. Dan evenwel – nauwelijks
heb je de handen laten zakken –
luister! Er beweegt niets meer,
nergens. Het niets beweegt.
Panische stilte.

 

Vertaald door René Smeets

 

Hans Magnus Enzensberger (11 november 1929 – 24 november 2022)

 

Zie voor nog meer gedichten bij Sint Maarten ook alle tags voor Sint Maarten op dit blog.

Zie voor nog meer schrijvers van de 11e november ook mijn blog van 11 november 2018 deel 1 en ook deel 2. en eveneens deel 3.

Jan van Nijlen, Hans Magnus Enzensberger

De Vlaamse dichter en schrijver Jan van Nijlen werd geboren op 10 november 1884 in Antwerpen. Zie ook alle tags voor Jan van Nijlen op dit blog.

 

Dageraad in de stad

Nu Venus aan de hemel staat
Zo groot, zo vurig en zo laag,
Behoort de stad mij toe vandaag
Dit één uur vóór de dageraad.

Het blauw verbleken van de lucht,
’t Gekraai van hanen achter muren,
In die schakering, dat gerucht,
Bleef vijftig jaar mijn jeugddroom duren.

Vanmorgen weeft een dezer dromen,
Waaruit men nooit geheel ontwaakt,
Een atmosfeer rond steen en bomen
Die moedig en gelukkig maakt.

Maar als in ’t zwijgen dat me omringt,
Geluid dat maanden lang teloor scheen,
Een eerste vogel fluit of zingt,
Onzichtbaar ergens op een schoorsteen,

Als over enkele minuten
Venus verdwijnt in ’t blauwe licht
En, met haar daaglijkse attributen,
De grauwe stad weer voor me ligt;

Weet ik in ’t licht van deze morgen
De weemoed van den avondval,
En dat de dag niet einden zal
Zonder de koorts der zure zorgen,

Omdat nog bijt het oude gift,
De zekerheid te sterven moeten,
In de kwetsuren van de drift
Als toen ik liep op vrijersvoeten.

 

De oude Dichter

Als deftig oude heer in een café
Kan het nog gaan! Dat hij verder verloren
Is, en voorgoed, leert hem de stem der zee,
Die niets meer in zijn dromen komt verstoren

Noch aanvuren. Hij legt zich thans gedwee
Bij alles neer, vraagt niet meer om herboren
Te worden, danst en zwalpt gewillig mee
Op ’t oude rhythme dreunend in zijn oren.

Het is zo vreedzaam bij de laatste vuren
Des zomers! Wat hij immer heeft gevraagd:
De rust, lijkt tot het eind te zullen duren.

Niets meer dat hem vernedert of belaagt…
En toch, hij moet naar ’t wrak met onrust turen,
Dat ginds wordt opgetild en weggevaagd.

 

Winter op het land

Reeds vuurt in mat en mistig inkarnaat
de lage zon te weinig en te zelden;
duisternis komt en het vroegste uur is laat
voor wie al de uren van de zomer telde.

Alleen prijkt nog op witberijmde velden
het rapenloof, het laatste groen sieraad
des najaars. Hoor, de zwarte raven melden
de lange winter die nu komen gaat.

Giet olie in de lamp, ontsteek de haard,
sluit al de deuren en de vensters dicht,
staar door het raam naar de ontblaarde gaard,

kijk naar uw vrouw, zie haar bemind gezicht,
zo leert gij hoe goed en beminnenswaard
een dag kan zijn ook zonder kleur en licht.

 

Jan van Nijlen (10 november 1884 – 14 augustus 1965)
Cover biografie

 

De Duitse dichter en schrijver Hans Magnus Enzensberger werd geboren op 11 november 1929 in Kaufbeuren. Zie ook alle tags voor Hans Magnus Enzensberger op dit blog.

 

Betaalmiddelen

Dit lastige wonder –
eigenaardig, hoe het tot stand komt.
Door lijfwachten omgeven
wordt het schaars,
raffelt geheime nummers af.
Het loert in het duister
en zwijgt, of het rinkelt.
Ook in de krant staat het,
staat hoe het ermee staat.
Dat men het wegsmijt,
komt niet vaak voor. Draadloos
als de Heilige Geest,
kan het de slaap niet vatten.
Het is te nerveus, snuffelt
en vlucht. Vaak heeft het nullen,
wil dat men erin gelooft,
religieus als het is en zonder humor
zou het graag zien dat men het witwast,
verzamelt, telt en beweegt,
zodat het werken kan,
groeien, sneller en sneller.
Dan is het opeens weg.

 

Vertaald door René Smeets

 

Hans Magnus Enzensberger (11 november 1929 – 24 november 2022)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 10e november ook mijn blog van 10 november 2018 deel 1 en eveneens deel 2.

Lloyd Haft, Anne Sexton

De Nederlandstalige dichter, vertaler en sinoloog Lloyd Lewis Haft werd geboren in Sheboygan, Wisconsin, op 9 november 1946. Zie ook alle tags voor Lloyd Haft op dit blog.

 

HENGELAAR

Waar de stroom hinder
ontmoet – daar wordt de glimmende vis
gekeerd, gegeven,
gedreven naar mijn haak of hand.

Waar de steen halverwege de stroom
opstaat en zijn wit laat zien –
onderbuik, warm van de bedding,
die het moederwater keert, spat,

bovenlegt in breking
boven water uit –
krom, druppend: vissenrug,
regenboog verwant.

Daar is de stroom die zingt,
boven blijft stromen,
nevelachtig helder, van
ziens orde al.

Daar staan mijn ogen
in mist, tegen kou gekant,
mijn arm die daar de flits,
de vis verwacht.

 

Naar Psalm 1

Was het mij beter gegaan
als ik niet had gedacht,
niet had verwacht dat u was? –
niet bij dag en bij nacht?
Had ik u niet moeten missen?
Beter de boom geweest die staat,
niet denkt,
wortels drenkt in water,
niet in hoop als ik?
Wie kan het zeggen,
wie kent hier de grond?
Niet ik bedenk de boom
die om mij ís: uw loof, uw luister.
Uw naam: wind tussen de bladeren
die ís om mij begonnen.

 

Naar Psalm 138

Als ik u prijs
is mijn hart heel,
ook waar duizend beelden
mij blijven aanstaren.
Ik groet in de richting
van uw verborgenheid,
zeg dat uw naam
licht is en waarheid:
boven alle dingen uit
blijft uw naam.
Op de dag dat ik schreide
hoorde ik in de sterkte van mijn schreeuw
uw antwoord.
Wisten zij wat ik zoek
ook koningen zouden u prijzen
en zingen van uw wegen
dat deze gloed groot is
want u laat mij levend
door benauwdheden lopen.
Ik kom op de ziende uit,
in ziens blijvende band.
Het gluren van de hekelaar
raakt mij niet,
wat mij raakt
noem ik uw hand.

 

Lloyd Haft (Sheboygan, 9 november 1946)

 

De Engelse dichteres en schrijfster Anne Sexton werd geboren op 9 november 1928 in Newton, Massachusetts. Zie ook alle tags voor Anne Sexton op dit blog.

 

Zei de dichter tegen de therapeut

Ik werk met woorden. Woorden zijn als labels,
of munten, of liever, als zwermende bijen.
Ik beken: alleen de bron der dingen kan me breken;
woorden tel je niet als dode bijen op een mansarde,
waarvan de gele ogen en droge vleugels zijn losgereten.
Ik moet voorgoed vergeten hoe het ene woord het andere
uitkiest, het andere zin geeft, tot ik iets krijg
dat ik had kunnen zeggen…
maar niet zei.

Het is jouw werk op mijn woorden te letten. Maar ik
geef niets toe. Zo haal ik het beste uit mezelf
als ik een nikkelmachine kan bezingen,
die nacht in Nevada: zeggen hoe de magische jackpot
klikkend drie klokjes op het geluksscherm liet zien.
Maar als je vindt dat dit iets is wat het niet is, dan
word ik week, dan weet ik weer hoe vreemd mijn handen aanvoelden
en belachelijk en beladen met al
het goedgelovige geld.

 

Vertaald door Katelijne De Vuyst

 

Anne Sexton (9 november 1928 – 4 oktober 1974)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 9e november ook mijn blog van 9 november 2018 en ook mijn blog van 9 november 2014 deel 1 en eveneens deel 2.

Natalka Bilotserkivets, Ann Sexton

De Oekraïense dichteres en vertaalster Natalka Bilotserkivets werd geboren op 8 november 1954 in het dorp Kuyanivka in de buurt van Soemy. Zie ook alle tags voor Natalka Bilotserkivets op dit blog.

 

Herbarium

There’s nothing better than the scent
of a child’s hair… only a dried violet
smells that way… only an unsure-blue
petal on the thin neck
of a stem… and like two shoulders,
two tiny leaves delicately glued together…

The best thing is the one that’s hardly noticeable —
because it is modest… here is, for example, a scent…
or childhood… or even death,
although its breath is nonetheless sweet,
demanding…

…Yesterday he read and painted,
today he played basketball
and the clarinet. Hundreds of usual chores
have almost bored him. More often
he thinks about barefoot wanderings
and the fresh wind drills as if it were a knife,
a fluted tunnel into the cosmic firmament.

Will God take the seed on a voyage
so rice and wheat will grow?
Will he put together in his pocket
a small animal and an innocent bird?
So that in a new unforeseen land
it will renew this earth’s nature
and, like a statuette on a table,
make the Person a reward?

…But more often his hand —
like a young boy’s or, maybe, an old man’s —
stops on a thick volume
in leather binding, where life
doesn’t have weight or feeling
or even sense. Where transparent paper
exposes on another piece of paper,
dried herbs, leaves, and flowers,
beauty like a memory, like a secret door,
a game of scents and lost thoughts.

 

Vertaald door Natalka Bilotserkivets

 

Rose

It’s time to pack your bag and go.
You don’t know what to take – something easy
to carry; everything you’d possibly need,
instantly found.

Two or three brushes, soap and a towel.
Clean underwear, just in case your lover
meets you – or God. Either way,
you should have clean underwear.

In a secluded place, among weeds
of a dense, heavenly forest, I’ll meet a rose.
Like Blake’s symbol of delicate mysticism –
the rose who loves the worm.

Having allowed him into her alluring womb,
she trembles, hidden, to avoid me,
and all poetry – a shame, a bore,
oh, poor flower, lovely, dear . . .

 

Vertaald door Dzvinia Orlowsky

 

Natalka Bilotserkivets (Kuyanivka, 8 november 1954)

 

De Engelse dichteres en schrijfster Anne Sexton werd geboren op 9 november 1928 in Newton, Massachusetts. Zie ook alle tags voor Anne Sexton op dit blog.

 

Omgang met engelen

Ik was het moe om vrouw te zijn,
de lepels en de potten was ik moe
moe van mijn mond en mijn borsten
moe van de make-up en de zijden kleren.
Nog altijd zaten er mannen aan mijn tafel
die heendraaiden om de schaal die ik opdiende.
De schaal zat vol met blauwe druiven
en vliegen zweefden er omheen, vanwege de geur
en zelfs mijn vader kwam, met zijn witte botten.
Maar ik was het moe dat alles en alles een geslacht had.

Vannacht heb ik een droom gehad
en ik zei tegen mijn droom…
‘Jij bent het antwoord.
Jij blijft langer voortleven dan mijn man en mijn vader.’
In die droom was er een stad, gemaakt van ketens
waar Jeanne ter dood werd gebracht in mannenkleren
en het wezen van de engelen nooit werd beredeneerd,
geen twee waren er van dezelfde soort,
een met een neus, een met een oor in de hand,
een die kauwde op een ster en de baan ervan beschreef,
ieder gehoorzaamde als een gedicht aan zichzelf
en voerde god’s functies uit,
een volk op zichzelf.

‘Jij bent het antwoord’,
zei ik, en ging naar binnen,
ik ging bij de poorten van de stad liggen.
Toen werden de ketens om me heen gebonden
en ik verloor mijn gewone geslacht en mijn definitieve gestalte
Adam stond links van mij
en Eva stond rechts van mij,
allebei ten diepste onverenigbaar met de wereld van de rede.
Wij vlochten onze armen in elkaar
en reden onder de zon.
Ik was niet langer meer een vrouw,
niet het een of het ander.

O dochters van Jeruzalem,
de koning heeft mij binnengebracht in zijn kamer.
Ik ben zwart en ik ben prachtig.
Ik ben opengemaakt en ontkleed.
Ik heb geen armen en geen benen.
Ik ben helemaal huid, als een vis.
Ik ben evenmin vrouw
als Christus een man was.

 

Vertaald Maaike Meijer en Marta Vooren

 

Ann Sexton (9 november 1928 – 4 oktober 1974)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 8e november ook mijn blog van 8 november 2018 en eveneens mijn blog van 8 november 2015 deel 2.

Willy Vlautin, Alice Notley

De Amerikaanse schrijver, muzikant en songwriter Willy Vlautin werd geboren op 7 november 1967 in Reno, Nevada. Zie ook alle tags voor Willy Vlautin op dit blog.

Uit: The Left and the Lucky

“The Meeting at the Apartment
One mother was thirty-two and sitting at the kitchen table in her two-bedroom apartment. Her fourteen-year-old daughter was next to her, empty-faced and pregnant. Two younger sisters, six and ten, came from their bedroom and hid in the hallway to listen. The mother’s boyfriend, twenty-eight years old, was dressed in an O’Reilly Auto Parts shirt, khaki pants, and black tennis shoes. He paced the kitchen floor. His two sons, six and eight, were in the living room playing video games. The mother got up, went to the kitchen, poured herself a glass of Diet Coke, and sat back down. She had shoulder-length brown hair and was dressed in gray sweats. She was also pregnant. Across the table was the other mother. She was thirty-five and dressed in jeans, a sweater, and a navy blue peacoat. The situation, from the beginning, had been so hostile that she’d kept her purse on her lap and left her coat on. But the apartment was warm inside and she had begun to sweat. She also had a cold, her eyes were puffy, her nose was red, but even so, the man in the O’Reilly work shirt watched her when he could. Because even in that situation, with everything falling apart, she was beautiful. Next to her was her fifteen-year-old son, wiry and handsome and already six feet tall. He had acne on his chin, on the sides of his nose, and on his forehead. He was dressed in jeans and a black Trail Blazers hoodie.
The boy’s mother looked at the girl’s mother. ‘You wanted us to come and we’re here. So what do you want to do?’ Yvette told me she felt pressured. That she didn't want to do it. I'm not going to get the police involved because I don't want Yvette to go through that. But I could.'I didn’t force her,’ the boy said. The man in the O’Reilly shirt pointed his finger at the boy. ‘Shut your mouth,’ he said. ‘You’re not talking here.’ The boy’s mother looked at the man. ‘Really?’ she said. ‘You think that’s going to help anything?’ She looked back to the girl’s mother. ‘They’re both young and obviously stupid. Curtis said he loves Yvette, and I know they’ve been seeing each other for more than seven months. She’s over at my house all the time, and that started before Thanksgiving.’ The girl’s mother looked at her daughter. ‘Yvette said they’ve only met once outside of school.’ The boy began to speak but his mother cut him off. ‘Then who do you believe?’ I believe my daughter. I believe Yvette.'So you’re saying I’m a liar, that she doesn’t come to my house?’ The girl’s mother didn’t answer. Yvette?' the boy's mother asked. The girl's face showed no emotion. She said nothing.So she’s going to have the baby?’ the boy’s mother said. ‘Is that why we’re here?’ Yes,' the girl's mother said.There’s no chance for an abortion?”

 

Willy Vlautin (Reno, 7 november 1967)

 

De Amerikaanse dichteres Alice Notley werd geboren op 8 november 1945 in Bisbee, Arizona. Zie ook alle tags voor Allice Notley op dit blog.

 

Gedicht 2

Hoor je die heroïsche, grootse landmuziek?
Land dat men echt zo zou kunnen noemen.
Hij speelde de hoofdrol, leidde levens, kijkt nu neer:
de windmolen staat stil, men koopt enkel nog
sneeuwkoeien. Een flard van een droom; zij
had een slanke taille die hij ooit – maar toch
nooit – met zijn armen omsloot, en nu ben ik
verantwoordelijk voor dit alles, voor deze ezel
met een betoverende stem. Elly, ik
voel me verdrietig als ik aan papa denk.
Hij ontfermde zich over zijn eigen dame –
droeg zij een hoed, of was het
andersom? ‘Van mijn eigen land afgaan? Wij
zijn er allemaal op geboren om er ook weer op
te sterven, zonder enige markering. Maar wie ben
jij om terug te blikken? Nou, hij
neuriet ‘From this valley’ – hij, die er niet meer is.
Steun en bewaar mij, vader. Oh
papa, wie houdt dit vol?

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Alice Notley (Bisbee, 8 november 1945) 

 

Zie voor meer schrijvers van de 7e november ook mijn blog van 7 november 2020 en eveneens mijn blog van 7 november 2018 en ook mijn blog van 7 november 2017 en ook mijn blog van 7 november 2015 deel 2.