Ricardo Domeneck

De Braziliaanse dichter, beeldend kunstenaar en criticus Ricardo Domeneck werd geboren op 4 juli 1977 in São Paulo. Zie ook alle tags voor Ricardo Domeneck op dit blog.

 

FEARFUL SKIN HEALS: AND BEGINS AGAIN

1.

this initial disturbance: fork
will not fit mouth
and food falls
onto startled plate; water
glass meets tooth.
Throat stretches
eager palms. 

2.

Damp cotton
on forehead heaves
breakdown; hiccups
quicken their rhythm.

I put on an overcoat not mine
and lose myself in the scent,
for a moment,
a moment.

The owner catches
me red-handed
and it troubles
my sleep.

3.

Reserve
of the feet

in another’s
house,

when, in
pursuit

of a novel distribution
of weight, they discover

levitation. 

4.

The floor is a recurrent,
constant invitation;
something in us awaits
reunion. Till wind scatter
us to the four corners.

 

Vertaald door Chris Daniels

 

Lichaam

lich.aam
zn. o lichaam [lichaam]. Mv. lichamen Van nie-
mand. Massa en gewicht
(niet door elkaar halen a.u.b.)
als aanhangsels bij oppervlakten
met een binaire code
aka mannelijk en vrouwelijk
 
1. a. Geografie van de opstelling. Gebied met welomschreven grenzen; stuk ruimte om te dromen met woordenboeken.
1. b.  Locus van focus bij angst, hocus pocus van de logica in vochtige openingen.
1. c. Karkas. Terugkeer naar de werkelijkheid.
 
Men zegt
dat dezelfde lucht
geen twee
tegelijk
kan omgeven.
 
2. a. Patroon van gevaarlijk uiterlijk voor de mechaniek van zuiverheid; de illusie van  hygiëne.
2. b. Geen boom.
Kleuren naar smaak te bestellen.
 
Ontvangst volgt volgens regels
van genetische fabricatie.
Roodharige exemplaren
als aanhangsel van een penis
gelden als lekkernijen.
 
3. a. Niet te vertrouwen in regenjassen. Voorlopig en vaak schommelend. Alles wat in stukken klaarkomt.
3. b. Een verzameling fouten en dubbelzinnigheden die als gezondheid bekendstaan; een Vereniging z.w.
 
Maar de privésfeer
is ook een nachtmerrie.
 
4. a. Commercieel etablissement.
4. b. Voor instructies, zie handleiding, of mondeling.
 
Klank bekend
als stem
veroorzaakt de aankleving
aan zijn definitie.
 
5. a. Ramsj die op foto’s niet zweet.
5. b. Grootst mogelijk wrijvingsvlak. Anale tomie.
5. c. Machinerie voor vloeistoffenproductie.
5. d. Bestemd voor glijmiddel.
 
Neigt ertoe waakzamer te worden
indien gesneden of doorboord.
 
6. a. Uitsluitend voor indices en appendices.
6. b. Massa van het tastbare en materie voor vodden.
 
Geef het water
en het wordt hemels.
 
7. Comfortabel meubelstuk dat onderhoud vereist. Verzameling of hoeveelheid, zoals van materiaal of informatie: de vanzelfsprekendheid van zijn toename.
 
JIJ BENT HIER
op een kaart.

 

Vertaald door Bart Vonck

 

Ricardo Domeneck (São Paulo, 4 juli 1977)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 4e juli ook mijn blog van 4 juli 2020 en eveneens mijn blog van 4 juli 2019 en ook mijn blog van 4 juli 2017 en ook mijn blog van 4 juli 2014 en ook mijn blog van 4 juli 2011 deel 2.

Christopher Kloeble, Christine Lavant

De Duitse schrijver Christopher Kloeble werd op 3 juli 1982 geboren in München. Zie ook alle tags voor Christopher Kloeble op dit blog.

Uit: Fass von Segendorf

„Es fiel mir schwer zu schlucken. Der Raum war leer, von draußen drang das Dröhnen herein, der Chor der Knaben, unterstützt durch das Orchester. Es hörte sich schräg und falsch an, wenn man hinter der Bühne saß, ganz anders, als auf ihr oder davor. Es hörte sich an, als klagten sie, prusteten und spuckten ihren Unmut gegen die Wände, von denen er abprallte, zurückkehrte, sich vermehrte und verstärkte und dann, dann wurde es mit einem Mal still.
Der Wink des Dirigenten.
So graziös, als würde er den Dirigierstab in der Hand halten, ohne ihn zu berühren.
Bei der Generalprobe hatte der Chor der Knaben nicht geschlossen darauf reagiert, und der Dirigent hatte unseren Chorleiter – wir nennen ihn den Chef –, mit einem Kopfschütteln zu sich gebeten. Dann beschimpfte uns der Chef. In der Pause stürmte er in unseren Probenraum, warf die Tür hinter sich zu, dass wir verstummten, aufstanden, auf den Boden sahen. Mit gehetzten Schritten durchquerte er das Zimmer, kam zurück, durchquerte es ein weiteres Mal. Nannte uns einen Haufen Arschlöcher. Mit einer brabbelnden, undeutlichen Stimme, von der man als allerletztes gedacht hätte, dass sie die eines Gesangslehrers sei. Er sah einzelne an, deutete auf uns. Wir hätten ihn so sehr blamiert. Vor einem Weltorchester! Vor einem Weltdirigenten! Wir waren Arschlöcher! Kinder!
Gleich darauf seufzte er, sagte, er könne das alles nicht mehr ertragen, die Proben, die Strapazen. Die Diskussionen! Die ewige, ewige Kritik. Von oben! Nein, wir sollten nach Hause gehen. Er verließ den Raum, die Gesangslehrer stoben durcheinander, einer folgte ihm, ein anderer, Herr Scheid, blieb bei uns und sagte, flüsternd, wir üben die ganze Sache nun gemeinsam. Bis es sitzt.
Der Herr Scheid probte darauf zwei Stunden mit uns. Er ließ uns einzeln singen, bis jeder die Stelle perfekt beherrschte. Was der Chef in dieser Zeit trieb, wussten wir nicht, wir sahen nur, dass er später das Lob des Dirigenten grinsend entgegennahm und mit keinem Wort den Herrn Scheid erwähnte.
Das heißt aber nicht, dass wir den Herrn Scheid mehr leiden mochten, als den Chef.“

 

Christopher Kloeble (München, 3 juli 1982)

 

De Oostenrijkse dichteres, schrijfster en kunstenares Christine Lavant werd geboren op 4 juli 1915 in Groß-Edling als Christine Thonhauser. Zie ook alle tags voor Christine Lavant op dit blog.

 

Oude slaap, waar zitten toch je zonen?
Jonge, sterke zonen heb je immers,
kerels, die nog andere dingen kunnen
dan hier komen en de lamp uitdoven.

Eentje moet zich naast mijn angst uitstrekken,
eentje zich op mijn verlangen zetten,
harde handen moeten beiden hebben,
dat de buren niet het schreeuwen horen.

En wat wil je in mijn ogen strooien?
Zand? Ik lach erom. Woestijnen
kan ik je voor zulke ogen geven
die zich daarmee al tevreden stellen.

Mijne, weet je, zijn twee vuurkolommen,
eenmaal zal de hemel daarvan branden!
Maar voorlopig wil ik eindelijk slapen.
Oude, oude, heb je dan geen zonen?

 

Vertaald door C. O. Jellema

 

Christine Lavant (4 juli 1915 – 7 juni 1973)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 3e juli ook mijn blog van 3 juli 2023 en ook mijn blog van 3 juli 2020 en eveneens mijn blog van 3 juli 2019 en ook mijn blog van 3 juli 2017 en ook mijn blog van 3 juli 2016 deel 1 en eveneens mijn blog van 11 juli 2015.

Erik Vlaminck, Wislawa Szymborska

De Vlaamse schrijver Erik Vlaminck werd geboren in Kapellen op 2 juli 1954. Zie ook alle tags voor Erik Vlaminck op dit blog.

Uit: Het Nachtlicht

“De hufters laten me alle uithoeken van het havengebied zien. Ik heb er geen benul van hoelang ze me al meevoeren.
Ik kan mezelf voor de kop slaan dat ik zo dwaas was om tegen een reclamebord te gaan wateren, terwijl ik had kunnen weten dat die dienstkloppers hun rondjes rond het Sint-Jansplein reden.
‘Antwerpen 93 – Culturele hoofdstad van Europa’ stond in grote rode letters op het paneel en ik probeerde om met mijn straal het middelpunt van de o van Europa te raken. Altijd wanneer ik ergens sta te pissen, probeer ik op iets te mikken. Het is een gewoonte uit mijn kindertijd. Mijn moeder heeft me dat aangeleerd: het scheelde wanneer ze het altijd stinkende gemak op onze achterkoer proper moest maken.
Ik had verdomme braaf en kruiperig de idiote vragen moeten beantwoorden die de jongste van de twee geüniformeerde posturen me stelde, een magere panlat met een degoutante kop erop. Op zijn bovenlip kweekt hij dan ook nog een venijnig borstelsnorretje. Aan zijn uniform is af te lezen dat de blaaskaak adjudant is. De oudste lijkt me meer mens. Hij heeft geen strepen op zijn epauletten. Gendarmes die een beetje mens zijn, hebben nooit strepen op hun epauletten.
Bij het begin van de rit vond ik het zelfs prettig om te zitten waar ik zat. Ik werd naar een andere tijd teruggeslingerd. De mannen van de wet rijden met krak dezelfde Volkswagen Transporter zoals ik er jaren geleden zelf een had, voor ik de grond onder mijn zere poten en het dak boven mijn kop verloor. De Volkswagen van de dienders is wit met een rode streep, die van mij was citroengeel, RAL 1012.
Als ik mijn ogen dicht deed, leek het alsof ik de metalige ratel van de motor van mijn eigen camionette hoorde. Alsof ik op weg was om ergens schilderwerk te gaan uitvoeren. Alsof we onderweg waren om naar de Ardennen op vakantie te gaan. Ons Marie-Louise, onze Kevin en ik, samen uitkijkend naar een weekje Camping Paradiso in Hulsonniaux aan de Lesse… Ik mag er verdomme niet op doordenken of ik zou beginnen te janken.
Ik herken trouwens het gesputter van de motor wanneer adjudant Snorremans het gaspedaal lost. Er zit vuiligheid in de carburator.”

 

Erik Vlaminck (Kapellen, 2 juli 1954)

 

De Poolse dichteres Wisława Szymborska werd geboren op 2 juli 1923 in Bnin. Zie ook alle tags voor Wislawa Szymborska op dit blog.

 

Ik bedenk de wereld

Ik bedenk de wereld, tweede uitgave,
tweede verbeterde uitgave,
voor de mallerds om te lachen,
de tobbers om te tobben,
de kalen om te kammen,
de katten om te klagen.

Eerst is er het hoofdstuk:
De taal van plant en dier,
met voor elke soort
de desbetreffende woordenschat.
Zelfs een gewoon goedendag
uitgewisseld met een vis
zal jou, de vis en iedereen
in je leven sterken.

Dan breekt het los, dat in het waken
van de woorden lang voorvoelde,
die improvisatie van het bos!
Die epiek van uilen!
Aforismen van de egel,
door hem bedacht terwijl hij,
meenden wij te weten,
steeds maar lag te slapen.

De tijd (hoofdstuk twee)
heeft het recht zich met alles
te bemoeien, met goed en kwaad.

Maar – die welke zeeën verplaatst,
welke bergen verplettert, de sterren
laat draaien, krijgt geen enkele macht
over geliefden, want zij zijn te naakt,
te innig omhelsd, de ziel onder de arm,
als een bange mus die waakt.

De ouderdom is alleen de moraal
die hoort bij een slecht leven.
Ah, dus allen blijven jong!
Het lijden (hoofdstuk drie)
is voor het lichaam geen schande.
De dood
komt in je diepste slaap.

En je zult dromen
dat ademhalen niet meer hoeft,
dat een stilte zonder adem
heel aardige muziek is.
Als een vonk zo klein
doof je in de maat.

Zo is de dood. Het deed meer pijn,
toen een roos je vingers prikte.
Je onderging een ergere schrik
toen je een blaadje vallen zag.

Zo is de wereld. Zo
het leven. En doodgaan is niet meer.
Al het andere is als Bach,
die tijdelijk gespeeld wordt
op een zaag.

 

Vertaald door Gerard Rasch

 

Wislawa Szymborska (2 juli 1923 – 1 februari 2012)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 2e juli ook mijn blog van 2 juli 2019 en ook mijn blog van 2 juli 2017 deel 2.

Remco Ekkers, Denis Johnson

De Nederlandse dichter en schrijver Remco Ekkers werd geboren op 1 juli 1941 in Bergen. Zie ook alle tags voor Remco Ekkers op dit blog.

 

Anish Kapoor

Ik ben in een echt bloedmoment
rood is altijd in het middelpunt geweest

hoewel ik veel treurige dingen heb gedaan
toch was er rood en vreugdevol

rood is lichamelijk, maar het gaat
naar zwart diep naar binnen

rood is een afdaling naar de hel
de onbekende eeuwige herhaling

rood gaat ook naar geel
waar het licht is, het leven

rood gaat van dood naar leven

 

Inua

Zie, ik sta als een trillende snaar voor u
Raak mij aan, kalmeer mijn beven.

Bent u mijn god, ben ik uw schepsel
Of ben ik de vrouw voor haar man
De dichter voor zijn lezer?

Is dit de bestemming, het doel van mijn zingen?
Wij groeien apart samen in bewustzijn.

 

Poolhaas

Hij zit, zeer wit, tussen de scherpe stenen
van de eindmorene, zijn oren gespitst
vangen de stilte, het geluidloos zwerven
van de poolvos boven hem op de gletsjer
het zweven van de sneeuwuil in de schemer.

Dit is zijn wereld, hij is tevreden met zijn vacht.
Zijn sterke achterpoten trommelen bij gevaar.
Voor de ijsbeer duikt hij weg in spleten
vindt daar nog uitlopers van wilgen
korstmos en als de kust weer veilig is
rent hij snel naar het water, knabbelt aan zeewier.

Een raadsel is: waarom raakt bij het paren
de moerhaas ernstig gewond?

 

Remco Ekkers (1 juli 1941 – 4 juni 2021)

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Denis Hale Johnson werd geboren op 1 juli 1949 in München. Zie ook alle tags voor Denis Johnson op dit blog.

 

De man die werd gedood

Wat de wind ook zegt die het oppervlak
van de rivier verdeelt

in kleine, opwaartse gebaren van verbazing
is onbekend, is niet hier

bij mij aan de oever. Ik heb me hetzelfde
afgevraagd voor de winterse gezichten van voetgangers,

ik heb me afgevraagd hoeveel hiervan
waanzin is en hoeveel echt. Hij moet

de wind hebben gehoord, om zo diep
geschrokken te zijn toen de kogel

uit de handen van de moordenaar vloog. Hij herinnert zich altijd
hoe het was om te ademen. Zijn blik

dwaalt door de straten van de stad,
door de regen, door de dromen na zijn leven.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Denis Johnson (1 juli 1949 – 24 mei 2017)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 1e juli ook mijn blog van 1 juli 2020 en eveneens mijn blog van 1 juli 2019 en ook mijn blog van 1 juli 2018 en ook mijn blog van 1 juli 2017 deel 2.

Czeslaw Milosz

De Poolse dichter, schrijver en Nobelprijswinnaar Czesław Miłosz werd geboren in Šeteniai op 30 juni 1911. Zie ook alle tags voor Czeslaw Milosz op dit blog.

 

In Szetejnie

1

Jij was mijn begin en nu ben ik weer met jou, hier waar ik de vier
windstreken heb leren kennen.

Laag, achter de bomen, de streek van de Rivier, achter mij en de
gebouwen de streek van het Bos, rechts de streek van de Heilige
Voorde, links die van de Smidse en het Veer.

Waar ik ook heb gezworven, over welke continenten ook, altijd hield ik
mijn gezicht gericht naar de Rivier

en onderging de geur en smaak van de doorgebeten wit-rode sappigheid
van de kalmoes,

en hoorde de oude heidense liederen van de oogsters, van het veld
komend wanneer de zon van de warme avonden achter de heuvels
doofde.

In het verwilderde groen zou ik de plaats van het tuinhuisje kunnen
aanwijzen, waar jij me dwong om mijn eerste scheve letters te zetten.

Maar ik probeerde me los te rukken, vluchtte in mijn verstopplaatsen,
want ik wist zeker dat ik het letters schrijven nooit zou leren.

Ik verwachtte echter niet daarnaast deze kennis: dat botten tot stof
vervallen, tientallen jaren verstrijken, maar de aanwezigheid dezelfde is.

Dat wij, zoals jij en ik, in het land van de eeuwige spiegels kunnen
verblijven, tegelijkertijd wadend door ongemaaid gras.

 

2

Jij hield de leidsels en getweeën reden we met één paard voor de brik
naar het grote dorp bij het bos.

De takken van de appel- en perenbomen doorbuigend onder hun
overdaad, veranda’s met houtsnijwerk, wakend over malven en wijnruit.

Je oud-leerlingen, nu boeren, onderhielden ons met een gesprek over de
oogst, de vrouwen lieten hun weefgetouwen zien en jullie delibereerden
lang over de kleuren van schering en inslag.

Op tafel ham en worst, een honingraat in een lemen kom, en ik dronk
broodkwas uit een blikken kroes.

Ik verzocht de directeur van de kolchoz om mij het dorp te tonen, hij
nam me mee in de auto naar lege akkers die zich tot het bos uitstrekten,
en stopte voor een groot rotsblok.

‘Hier was het dorp Peiksva’, zei hij niet zonder triomf in zijn stem,
zoals iemand spreekt die altijd met de overwinnaars is.

Ik merkte op dat een deel van het blok was afgehouwen, men had de
steen dus met een hamer willen breken om zelfs dat spoor te doen verdwijnen.

 

3

In de zomerdageraad rende ik het vogelrumoer in, ik kwam terug, en
tussen moment en moment heb ik mijn werk geschreven.

Al was het moeilijk om de poot van de n door te trekken en met die van
de u te verbinden, en een waagstuk om de brug tussen de r en de z op te gaan.

Ik hield de penhouder zo dun als een rietje en doopte de pen in de inkt,
een zwervende klerk met een inktpot aan de riem.

Nu denk ik dat mijn werk de plaats van het geluk inneemt en dat het
door afgrijzen en medelijden wordt aangetast.

Toch moet de geest van deze plek erin zijn, zoals hij in jou is die hij
van kinds af leidde.

Kransen van eikenbladeren, de klok van het ave in de vork van de linde,
luidend voor de meidienst, ik wilde goed zijn en niet tussen de
zondaren lopen.

Maar wanneer ik me nu probeer te herinneren hoe het was: alleen de
put en daar zo donker dat ik niets begrijp.
We weten alleen: de zonde bestaat, en de straf, wat de filosofen ook zeggen.

Moge mijn werk de mensen tot nut zijn en zwaarder wegen dan mijn kwaad.

Jij, wijs en rechtvaardig, bent de enige die me gerust zou weten te
stellen, uitleggend dat ik gedaan heb zoveel als ik kon.

Dat het hek van de Zwarte Tuin dichtgaat, vrede, vrede, dat wat ten
einde is, ten einde is.

 

Vertaald door Gerard Rasch

 

Czeslaw Milosz (30 juni 1911 – 14 augustus 2004)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 30e juni ook mijn blog van 30 juni 2019 en ook mijn blog van 30 juni 2018 en ook mijn blog van 30 juni 2014 en eveneens mijn blog van 30 juni 2013 deel 1 en eveneens deel 2.

Maarten Asscher, Thomas Frahm

De Nederlandse dichter, schrijver, vertaler en uitgever Maarten Asscher werd geboren op 29 juni 1957 in Alkmaar. Zie ook alle tags voor Maarten Asscher op dit blog.

Uit: Veni creator spiritus

“Een hartsvriendin van mij, die ik bij wijze van eerbetoon aan haar achtentachtig jaren met ‘tante’ aanspreek, is onlangs verhuisd naar een klein verzorgingshuis aan de Schumannlaan in Amsterdam-Zuid. Bijna vijftig jaar lang heeft zij als weduwe zonder kinderen op zichzelf gewoond, en door kamerverhuur en het geven van vioollessen in haar zelfstandigheid voorzien. Maar ondanks haar grote doorzettingsvermogen werd het de laatste tijd duidelijk dat zij – zelfs met geregelde hulp – zichzelf en haar huishouden niet meer goed kon verzorgen. Met een aantal vrienden – oud-leerlingen, ex-pensionaires en buren – hebben wij toen haar verhuizing naar dit niet eens zo onplezierige tehuis geregeld, waar ze tenminste een eigen kamer kreeg en een aantal vertrouwde meubels en spullen mocht meenemen.
In haar verhouding tot de muziek, die altijd een intense is geweest, is door deze verhuizing wel het een en ander veranderd. Niet alleen had zij met haar reumatische handen het vioolspel al enige jaren tevoren moeten opgeven, maar nu moest zij ook nog afscheid nemen van haar geliefde vleugel, die nooit in haar nieuwe kamer aan de Schumannlaan zou hebben gepast. Nu zij daarmee haar mogelijkheden tot zelf musiceren kwijt was, kreeg zij sterker dan ooit de behoefte om haar levenslange enthousiasme voor muziek in conversatie tot uitdrukking te brengen. En een van haar grote muzikale voorliefdes was nu juist de figuur van Gustav Mahler. In hem zag zij de syntheticus-bij-uitstek van de negentiende-eeuwse tegenstelling tussen Brahms en Wagner, en tegelijk was hij – volgens haar meer dan Schönberg of Sjostakovitsj, Wolf of Strawinsky – de blijvende vernieuwer van het symfonische repertoire en de liedkunst in de twintigste eeuw.
Het bijzondere van onze gesprekken – zij met het gewicht van haar innerlijk doorleefde overtuiging, ik met mijn gespeeld-jeugdige tegenspraak – was dat er nooit een noot bij klonk. Haar muziekinstrumenten waren er niet meer, een radio had ze niet en haar grammofoon was bij de verhuizing stukgegaan. ‘Alles wat ik zou willen horen, heb ik al in mijn hoofd zitten, en ik kan het moeiteloos voor mijzelf afspelen,’ was haar reactie als iemand voorstelde om de grammofoon te laten repareren of te vervangen.
Zo zaten wij lange avonden thee te drinken – en daarna bij voorkeur iets sterkers – terwijl mijn tante mij met toenemend vuur symfonienummers of titels van liederencycli voorhield. Die moesten mij bewijzen dat de vroege Mahler zus, of dat Mahler later in zijn Weense tijd zo had gewerkt, waaruit dan weer een en ander te concluderen viel ten gunste van de waarde en de invloed van zijn kunstenaarschap.”

 

Maarten Asscher (Alkmaar, 29 juni 1957)

 

De Duitse dichter, schrijver, uitgever en vertaler Thomas Frahm werd geboren op 29 juni 1961 in Homberg. Zie ook alle tags voor Thomas Frahm op dit blog.

 

Tsunami

Geografie is de stapel
vanwaar mijn lyrische boten
vertrekken op hun eerste reis.

Wat ik boten noem
is Kon-Tilki met biotechnologie
aan boord:

bevingen
door buigzame rietstengels
in seismografen uit gist
gefluisterd —

Daar broeit het wanneer
de aarde beeft omdat
de volkomen normale waanzin
aan politieke landgeografen elektroshocks
toedient
en de kleine kernproef op Bikini Atol
de graten uit het lijf van
besmette vissen scheurt —

(en natuurlijk
houdt mijn boot
tegen deze golfslag geen stand).

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Thomas Frahm (Homberg, 29 juni 1961)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e juni ook mijn blog van 29 juni 2020 en eveneens mijn blog van 29 juni 2019 en ook mijn blog van 29 juni 2018 en ook mijn blog an 29 juni 2017 en eveneens mijn blog van 29 juni 2013 deel 2.

The wind begun to rock the grass (Emily Dickinson), Sophie Hannah, Thomas Frahm

 

Dolce far niente

 

Vóór het onweer  door Andrei Balakirev, 2022

 

The wind begun to rock the grass

The wind begun to rock the grass
With threatening tunes and low,–
He flung a menace at the earth,
A menace at the sky.

The leaves unhooked themselves from trees
And started all abroad;
The dust did scoop itself like hands
And throw away the road.

The wagons quickened on the streets,
The thunder hurried slow;
The lightning showed a yellow beak,
And then a livid claw.

The birds put up the bars to nests,
The cattle fled to barns;
There came one drop of giant rain,
And then, as if the hands

That held the dams had parted hold,
The waters wrecked the sky
But overlooked my father’s house,
lust quartering a tree.

 

Emily Dickinson (10 december 1830 – 15 mei 1886)
Amherst College in Amherst, de geboorteplaats van Emily Dickinson

 

De Britse dichteres en schrijfster Sophie Hannah werd geboren in Manchester op 28 juni 1971. Zie ook alle tags voor Sophie Hannah op dit blog.

 

Villain Elle

Stories are stories. Real life is real life.
You hint that you might sue for defamation.
It’s not illegal to dislike your wife.

Fictional bitch gets stabbed with made up knife
and you perceive your stab-less situation.
Stories are stories. Real life is real life.

Is ‘trouble’ just a few lines down from ‘strife’?
That’s where you’re finding risk to reputation?
It’s not illegal to dislike your wife.

Traduced ex-friends, from Oswestry to Fife,
privately think she’s an abomination.
Stories still stories. Real life still real life.

Discussion of her awfulness is rife
(yet lawful) at Heathrow, at Cambridge station.
It’s not illegal to dislike your wife.

I could invent a creature called a Spife
(spindly-wife-esque and prone to pustulation).
Stories remain just stories, life is life.
The law allows me not to like your wife.

 

Let’s

Let’s steal a clapped-out camper van
And push it to the edge
Of occupied Afghanistan.
Let’s perch it on a ledge
Of sinking sand, and test how fast
Its punctured wheels will spin.
Whoever’s lung collapses last
Must lift the van to win.

Let’s roast the carcass of a beast
In sweat and single malt,
Subject whoever eats the least
To a prolonged assault,
Blindfolded, beer cans in the face;
Let’s scale the sharpest rock
Straight from a polar ice floe race,
In hypothermic shock.

Is it high-risk and ill-thought-out?
Will victory equal pain?
Will all involved be plagued by doubt
Unless they are insane,
And will this be dismissed as grounds
To stop and think again?
I only ask because it sounds
Like a plan made by men.

 

Sophie Hannah (Manchester, 28 juni 1971)

 

De Duitse dichter, schrijver, uitgever en vertaler Thomas Frahm werd geboren op 29 juni 1961 in Homberg. Zie ook alle tags voor Thomas Frahm op dit blog.

 

Mijn naam

hoort niet bij de groten
van de wereldgeschiedenis, die met bloed,
soms met hersensmeer
werden geschreven. Hij staat
op geen banier dat, stel dat my home
my castle was,
knetterend vanaf de kantelen,
grootsheid zou suggereren.

Ik weiger
de kleine menselijkheden van mijn leven
te verploeteren als brandstof
om vooruit te komen, wil
de onvermijdelijkheid van de dood
onder ogen kunnen zien, wetende dat
mijn naam bij een paar mensen
op de tong smelt als ze praten.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Thomas Frahm (Homberg, 29 juni 1961)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e juni ook mijn blog van 28 juni 2020 en eveneens mijn blog van 28 juni 2019 en ook mijn blog van 28 juni 2018 en ook mijn blog van 28 juni 2014 deel 2.

I See The Boys Of Summer ( Dylan Thomas), Lucille Clifton

 

Dolce far niente

 

Boys Of Summer door Hyatt, 2018

 

I See The Boys Of Summer

I
I see the boys of summer in their ruin
Lay the gold tithings barren,
Setting no store by harvest, freeze the soils;
Theire in their heat the winter floods
Of frozen loves they fetch their girls,
And drown the cargoed apples in their tides.

These boys of light are curdlers in their folly,
Sour the boiling honey;
The jacks of frost they finger in the hives;
There in the sun the frigid threads
Of doubt and dark they feed their nerves;
The signal moon is zero in their voids.

I see the summer children in their mothers
Split up the brawned womb’s weathers,
Divide the night and day with fairy thumbs;
There in the deep with quartered shades
Of sun and moon they paint their dams
As sunlight paints the shelling of their heads.

I see that from these boys shall men of nothing
Stature by seedy shifting,
Or lame the air with leaping from its hearts;
There from their hearts the dogdayed pulse
Of love and light bursts in their throats.
O see the pulse of summer in the ice.

 

Dylan Thomas (27 oktober 1914 – 9 november 1953)
Swansea, de geboorteplaats van Dylan Thomas

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Lucille Clifton werd geboren in New York op 27 juni 1936. Zie ook alle tags voor Lucille Clifton op dit blog.

 

The Photograph: A Lynching

is it the cut glass
of their eyes
looking up toward
the new gnarled branch
of the black man
hanging from a tree?

is it the white milk pleated
collar of the woman
smiling toward the camera,
her fingers loose around
a christian cross drooping
against her breast?

is it all of us
captured by history into an
accurate album? will we be
required to view it together
under a gathering sky?

 

Notes to Clark Kent

if i should

enter the house and speak
with my own voice, at last,
about its awful furnitutre,
pulling apart the covering
over the dusty bodies; the randy
father, the husband holding ice
in his hand like a blessing,
the mother bleeding into herself
and the small imploding girl,
i say if i should walk into
that web, who will come flying
after me, leaping tall buildings?
you?

 

Further note to Clark

  do you now how hard it is for me? 
 do you know what you’re asking?

what i can promise to be is water,
water plain and direct as Niagara.
unsparing of myself, unsparing of
the cliff i batter, but also unsparing
of you, tourist. the question for me is
how long can i cling to this edge?
the question for you is
what have you ever traveled toward
more than your own safety?

 

mijn droom over de wederkomst

mary is een oude vrouw zonder schoenen.
ze gelooft het niet.
niet wanneer haar buik begint te borrelen
en de afdruk van een vinger achterlaat op een plek
die geen man aanraakt.
niet wanneer de sneeuw in haar haar wegsmelt.
niet wanneer de vreemdeling op wie ze altijd wachtte
verschijnt, gekleed in lichtjes, aan haar
keukentafel.
ze is een oude vrouw en
gelooft het niet.

wanneer er op een nacht iets op haar tenen valt,
noemt ze het een vos,
maar ze geeft het te eten.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Lucille Clifton (27 juni 1936 – 13 februari 2010)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e juni ook mijn blog van 27 juni 2020 en eveneens mijn blog van 27 juni 2019 en ook mijn blog van 27 juni 2016 en eveneens mijn blog van 27 juni 2015 deel 2.

Sommerliche Nachmittagsstunde (Alfons Petzold), Jacqueline van der Waals, Ingeborg Bachmann

 

Dolce far niente

 

Zomer in de tuin, Znojmo door Theodor von Hörmann, ca. 1893 

 

Sommerliche Nachmittagsstunde 

Die Libellen über dem Bach
Sind wie von schwingendem Glas umgeben.
Die Schwalben schweben
Dicht am Boden den taumelnden Fliegen nach.

Durch Busch und Baum
Duftet schwerer die Heumahd herüber;
Unmerklich trüber
Wird der horizontene Saum.

Der flutende Schein
Der Sonne will jähling verfließen
In die fernen, flockigen Wiesen
Fällt Donner ein.

 

Alfons Petzold (24 september 1882 – 25 januari 1923)
Wenen, de geboorteplaats van Alfons Petzold. Het Donaukanaal is een populaire locatie op zomerse dagen.

 

De Nederlandse dichteres Jacqueline Elisabeth van der Waals werd geboren op 26 juni 1868 in Den Haag. Zie ook alle tags voor Jacqueline van der Waals op dit blog.

 

Zomermorgen

rondeel

Aanstonds, toen ik wakker werd,
Scheen de zon mij in de ruiten
En de vogeltjes daarbuiten,
Van nabij en in de vert,

Sloegen, ’t bekje opgesperd,
Aan het zingen en het fluiten,
– Aanstonds, toen ik wakker werd –
Dat de englen met hun luiten

Niet zo vrij en onbenerd,
– Als de doden ’t oog ontsluiten –
Hunne vreugde kunnen uiten
In het hemelse concert,
Als de vogeltjes daarbuiten
Aanstonds, toen ik wakker werd.

 

Lichtgeflikker

De zon vroeg voor haar gouden schijn
Doortocht door ’t grauwe wolkgordijn
Om de aarde te gaan kleuren:
De daken rood, groen het geboomt…
O ’t licht, dat over de aarde stroomt
Door de open wolkendeuren!

Ik wou, dat ik die weelde kon
Verklanken, of verbeelden kon
In verzen of in verven:
De zilvren vreugd van ’t watervlak,
Waar ’t zonlicht nederviel en brak
In duizend vlammenscherven.

Ai ziet, hoe langs de waterbaan
De vlammetjes te branden staan,
Door ’t zonnevuur getroffen!
Hoe ’t spettert, spuit en openspat,
Hoe overal op ’t waterpad
De lichtjes staan te ploffen!

Hoe zegge ik dat? Hoe zoude ik u
Mijn vreugde, immer woordenschuw,
In woorden wedergeven?
Hoe ook, met felle spikkeling
van verf, die kleurenflikkering
Op hout of doek doen leven?

Ga, waar de zon op ’t water breekt
En ’t wondre vreugdevuur ontsteekt,
Dat koel is in zijn blaken,
Dat brandt, waar ’t zich in ’t water stort…
Indien ge dan niet blijde wordt,
Kan ik het u niet maken.

 

Bloeiende hei

Nu is de heide blij getint
Met paarse bloemenkleur,
Nu is de zoete heidewind
Vol zoele honinggeur,

Nu gonst de aarde van ’t gebrom
Der bijen wijd en zijd,
Nu is de hoge lucht alom
Eén blauwe zaligheid…

Maar, als de heide ’t schoonste wordt,
Dan komt de winter aan,
Want bloemenschoonheid duurt maar kort,
En vreugd is gauw gedaan.

En ‘k zou mijn leven lang wel graag
Zo lopen door de hei….
De vreugde, die ik voel vandaag,
Is haast te groot voor mij.

 

Jacqueline van der Waals (26 juni 1868 – 29 april 1922)

 

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Ingeborg Bachmann werd geboren op 25 juni 1926 in Klagenfurt. Zie ook alle tags voor Ingeborg Bachmann op dit blog.

 

Enigma

Voor Hans Werner Henze uit de tijd van de Ariosi

Niets zal meer komen.

Er zal geen lente meer zijn.
Duizendjarige kalenders voorspellen het iedereen.

Maar ook zomer, en wat verder zulke goede namen
als ‘zomers’ heeft –
niets zal meer komen.

Je moet niet huilen,
zegt een lied.

Verder
zegt
niemand
iets.

 

Vertaald door Paul Beers en Isolde Quadflieg

 

Ingeborg Bachmann (25 juni 1926 – 17 oktober 1973)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 26e juni ook mijn blog van 26 juni 2023 en ook mijn blog van 26 juni 2020 en eveneens mijn blog van 26 juni 2019 en ook mijn blog van 26 juni 2018 en ook mijn blog van 26 juni 2017 en eveneens mijn blog van 26 juni 2016 deel 2.

Nuits de juin (Victor Hugo), Jakub Małecki, Ingeborg Bachmann

 

Dolce far niente

 

Een nacht in juni in de tuin door Nikolai Astrup, 1909

 

Nuits de juin

L’été, lorsque le jour a fui, de fleurs couverte
La plaine verse au loin un parfum enivrant ;
Les yeux fermés, l’oreille aux rumeurs entrouverte,
On ne dort qu’à demi d’un sommeil transparent.

Les astres sont plus purs, l’ombre paraît meilleure ;
Un vague demi-jour teint le dôme éternel ;
Et l’aube douce et pâle, en attendant son heure,
Semble toute la nuit errer au bas du ciel.

 

Victor Hugo (26 februari 1802 – 22 mei 1885)
Besançon, de geboorteplaats van Victor Hugo

 

De Poolse schrijver en vertaler Jakub Małecki werd geboren op 25 juni 1982 in Kolo, Polen. Zie ook alle tags voor Jakub Malecki op dit blog.

Uit: Roest (Vertaald door Karol Lesman)

“Szymek had nog wel even gezocht, maar had snel de moed opgegeven. Een klontertje was maar een klontertje, misschien lukte het de volgende keer wel. De wereld houdt niet op bij klonters, vooral niet op een dag als vandaag waarop zijn moeder had beloofd uit Warschau een nieuwe Asterix voor hem mee te nemen: wie zou op zo’n dag nog in het gras en tussen distels willen lopen graaien? Hij had nog een halve jampot oude munten. Hij haalde zijn schouders op en liep achter Budzik aan.
Ze liepen langzaam terug, om beurten elkaar een vlak voorwerp met gerafelde randen overhandigend. Budzik beweerde dat hij ooit al zijn klonters uit zijn schuilplaats in het kippenhok zou meenemen en ze op een plank in de kamer zou leggen. Hij zou zich niets van zijn vader aantrekken. Dat ging hij een keer doen.
Ze passeerden de oprit naar de Autobaan en Szymek vertraagde zijn pas in de hoop een blauwe Fiat Uno te ontwaren. Hij bleef even staan wachten, erop vertrouwend dat zijn ouders zo dadelijk de afslag van de hoofdweg zouden nemen. Ze namen geen afslag. Alleen Hołowczyc scheurde geheel in stijl de andere kant op, dicht langs de berm, machtig en angstaanjagend. Hij duwde de wielen met zijn dikke armen voort, iets in zijn volle baard mompelend.
Szymek hoopte dat zijn ouders snel terug zouden zijn, zoals ze hadden beloofd, hoewel je het met de beloftes van ouders wel wist: je wist het maar nooit. Hij logeerde graag bij oma Tosia, maar vanavond was Het reuzenrad met Bugs Bunny op tv en hij moest nog zoveel doen. Als ze eenmaal thuis waren wachtte hem het saaie ritueel met de visjes: levend voer uit de vriezer, wat droogvoer uit een zakje, het schoonmaken van het verwarmingselement en het filter, water bijvullen. O, en het belangrijkste van alles: het kleuren van koeien.
De koeien bracht zijn vader mee van zijn werk. Ze stonden op grote vellen papier, ingekaderd in de linkerbovenhoek. Twee flanken en van voren alleen een driehoekige kop. Geesten van koeien, dunne omlijningen zonder vlekken, want de vlekken moest je zelf invullen. Zijn vader tekende ze snel op zijn werk en gaf met een kruisje aan waar het zwart moest komen. Szymek ging dan aan zijn bureau zitten, deed de lamp met de rode metalen lampenkap aan en vulde zorgvuldig de vlekken in met viltstift.”

 

Jakub Małecki (Kolo, 25 juni 1982)

 

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Ingeborg Bachmann werd geboren op 25 juni 1926 in Klagenfurt. Zie ook alle tags voor Ingeborg Bachmann op dit blog.

 

Praag januari 64

Sinds die nacht
loop en spreek ik weer,
het klinkt Boheems
alsof ik opnieuw thuis was,

waar tussen de Moldau, de Donau
en de rivier van mijn jeugd
alles weet van mij heeft.

Lopen – stap voor stap is het teruggekomen.
Zien – aangekeken, heb ik het weer geleerd.

Gebukt nog, knipperend,
hing ik in het raam
en zag de schaduwjaren,
waarin geen ster
in mijn mond hing,
zich over de heuvel verwijderen.

Over het Hradschin
hebben om zes uur ’s morgens
de sneeuwruimers uit de Tatra
met hun gesprongen vuisten
de scherven van de ijslaag weggeveegd.

Onder de barstende schotsen
van mijn, ook mijn rivier
kwam het bevrijde water te voorschijn.

Te horen tot aan de Oeral.

 

Vertaald door Paul Beers en Isolde Quadflieg

 

Ingeborg Bachmann (25 juni 1926 – 17 oktober 1973)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 25e juni ook mijn blog van 25 juni 2023 en ook mijn blog van 25 juni 2020 en eveneens mijn blog van 25 juni 2019 en ook mijn blog van 25 juni 2018 en ook mijn blog van 25 juni 2017 deel 2.