Tsead Bruinja, Judith Beveridge

De Nederlandse dichter Tsead Bruinja werd geboren in Rinsumageest op 17 juli 1974. Zie ook alle tags voor Tsead Bruinja op dit blog.

 

Zon op de bunker

een man uitkleden in een bunker
en zeggen

goochelen

goochelen zonder handen
goochelen zonder iets te hebben geleerd
goochelen zonder trúcjes
goochelen zonder kleren aan
goochelen zonder apparaten

de man een glimlach

glimlach glimlach glimlach
glimlach glimlach glimlach

droge ogen

bewakers die elkaar aankijken
en opeens twee kommetjes

handen onder de neus geduwd
krijgen vol vocht

nu kijkt hij ze aan

kwaad

ze slikken als honden
zijn handen leeg

ik heb niet gezegd dat ik vond
dat dit niet kan of dat dit zo is
ik heb niet gezegd dat de man
gestuurd wordt of sympathiek is

goochelen

de man lacht
de bewakers kijken elkaar aan
en zijn handen blijven leeg

of

de man lacht
de bewakers kijken elkaar aan
zijn handen blijven leeg
de bewakers trekken de deur met
de tralies dicht

en terwijl de man naar zijn
handen kijkt lopen ze vol

de man lacht
en de nerveuze vingers
van de bewakers
halen de trekker over

het water valt op de grond

de bewakers zien het water
en proberen de man
bij bewustzijn te brengen

hun vingers wroeten naar de kogels
in de wonden

of een van hen
doet dit
terwijl de andere de deur
uitloopt

een groot roestig
containerschip koopt
en een kat

met beide de zee
afstruint

dat hij ooit een man was
die als jongetje trots van
de botsauto’s thuiskwam
nooit was geraakt

de andere hakte de rest
van de bomen
in het bos om

en werd een wijs man

 

Tsead Bruinja (Rinsumageest, 17 juli 1974)

 

Onafhankelijk van geboortedata

De Australische dichteres en schrijfster Judith Beveridge werd geboren in 1956 in Londen, Engeland. Zie ook alle tags voor Judith Beveridge op dit blog.

 

Steenbok

Door de bodem van een oude colafles volgt hij
de vlucht van een stormvogel, totdat deze wordt verscheurd door
zeewind en een nieuwe, wazige afdruk van de zon.
Langs de pier hoort hij de mannen met hun
molens, met hun valuta van vochtig zand. Zijn hengel
trilt – niet verzwaard met vis, maar met

de namen van stormen: Harmattan, Vendavales –
turbulente winden die de voorhoede vormen van
gevaarlijke zeestraten. Hij trapt tegen een hoop visschubben:
galeonballast, een schat aan dukaten gemorst
uit een oude Hollandse dogger. De mannen zullen hem weldra
wegjagen, deze luidruchtige held die

brigs plundert. Maar nu is de fles een hoorn waarin
hij zoveel adem uitblaast, en de lucht heeft
een klank geleend van een luchtgat, van wind
die door de roestende steunbalken van een brug zingt.
Een krab zeeft zandkorrels voor zijn hol; Zijn klauw,
een oude zeeroverhaak, deelt

dubloenen en dreigementen uit. Ach, maar weet je – als je
de hand van dit kind zou nemen, als je
zijn blik in de jouwe zou houden en zou wachten op
elke circulatie van zijn ademhaling; als je
de gepiratiseerde scènes van dagdromen zou bekijken
die zich afspelen door een stortvloed aan glas – dan

zou je de koperkleurige zon zien. Je zou lang
over dit strand lopen met je gedachten
handelend in weer en wind, de stormvogels die
gelijke tred houden met de grillige lijnen van dromen
die binnenvaren met de klinkerstormen. Het verleden
en het heden zouden geen depressies zijn

tegenover elkaar, noch zouden er zandkorrels zijn
die je lot afschuren… Op de kust,
een meeuw, gedood door de storm van de nacht. Met zijn hengel
werpt de jongen hem omhoog, de handschoen van een duellist
waarin hij zojuist het Zorroteken kerfde met zijn zwaard… Nee, de wereld
zou geen golf zijn die zijn ineenstorting herhaalt,
maar welke schat aan verhalen een jongen ook maar kan vinden
tussen visschubben, zand en de gewone
uitstroom van wind; een jongen die niets weet
van de verbanden tussen stormen; noch van
de mannen die het snelle verval van het weer registreren
in maatstaven van misbruik; die niets weet
over het betalen voor die oude reis naar de dood.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Judith Beveridge (Londen, 1956)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 18e juli ook mijn blog van 17 juli 2023 en ook mijn blog van 18 juli 2020 en eveneens mijn blog van 18 juli 2019.

Midsummer Night (Carol Ann Duffy), Jörg Fauser, Steffen Popp

 

Dolce far niente

 

Sankthansnatt  (Midzomernacht) door Edvard Munch, 1901-1903

 

Midsummer Night

Not there to see midsummer’s midnight rose
open and bloom, me,
or there when the river dressed in turquoise
under the moon, you;
not there when stones softened, opened, showed
the fossils they held
or there, us, when the dark sky fell to the earth
to gather its smell.

Not there when a strange bird sang on a branch
over our heads, you
and me, or there when a starlit fruit ripened
itself on a tree.
Not there to lie on the grass of our graves, both,
alive alive oh,
or there for Shakespeare’s shooting star,
or for who we are,

but elsewhere, far. Not there for the magic hour
when time becomes love
or there for light’s pale hand to slip, slender,
from darkness’s glove.
Not there when our young ghosts called to us
from the other side
or there where the heron’s rags were a silver gown,
by grace of the light.

Not there to be right, to find our souls, we,
dropped silks on the ground,
or there to be found again by ourselves, you, me,
mirrored in water.
Not there to see constellations spell themselves on the sky
and black rhyme with white
or there to see petals fold on a rose like a kiss
on midsummer night.

 

Carol Ann Duffy (Glasgow, 23 december 1955)
De Doultonfontein voor het Paleis van het Volk in Glasgow

 

De Duitse schrijver en journalist Jörg Fauser werd geboren op 16 juli 1944 in Bad Schwalbach. Zie ook alle tags voor Jörg Fauser op dit blog.

Uit: Caliban Berlin

„Die Gegend wurde immer trostloser. Hochhauswaben, Ausfallstraßen, Autobahnzubringer, dazwischen in ergrautem Grün Mietskasernen, Reihenhäuser, Einkaufszentren, der TÜV,  die Großtankstelle, die Bowlingbahn, die Pizzabude, der ganze Plunder, den die Stadt aufs Land kippt, um es sich einzuverleiben -aber Stadt wird diese Gegend nie. Sie bleibt Zwischenzone. Niemandsland. Als das Taxi hielt, hätte ich am liebsten gesagt: Warten Sie hier, aber dann fiel mir ein, dass der Mann, den ich aufsuchte, Telefon hatte, also zahlte ich, und das Taxi fuhr weg. Der Himmel zwischen den TV-Antennen war wie eine dunkle Ahnung. Das Haus war Teil eines Blocks im Stil des sozialen Wohnungsbaus der frühen 50er Jahre – flache Dächer, Treppenhausfenster wie Schießscharten, Anstrich von der Farbe verdünnter Hühnersuppe. Es fehlten nur die Roller vor der Haus-tür, der Adenauer an der Litfaßsäule und die Capri-Fischer im Radio. Von ihrem Hochsitz im dritten Stock beobachtete mich eine Frau mit blauen Lockenwicklern im Haar. Ein seltsames Lächeln zog an ihren Mundwinkeln. Wusste sie, zu wem ich ging? Ich starrte zurück. Sie zog die Gardinen zu. Ich klingelte. Der Mann, der mich an der Wohnungstür empfing, war mittelgroß, ziemlich massig, mit einem weißblonden Haarkranz und dicken Brillengläsern. Ich schätzte ihn auf etwa sechzig. Seine Kleidung und die Einrichtung des fenster-losen Zimmers, in das er mich führte, erinnerten auch an alte Zeiten, als die Leute noch mit simplen Gebrauchsgegenständen ausgekommen waren. Der altmodische Bücherschrank enthielt Lexika und Klassik, darunter der ganze Goethe. In einer Ecke stand ein Koffer, als sei der Mann erst gestern eingezogen und erwarte keinen langen Aufenthalt. Wir setzten uns. Mir fiel auf, dass er asthmatisch keuchte. Seine Hände zitterten. Er sah mich an. »Sind Sie zum ersten Mal bei einem Astrologen?« Ich steckte mir gerade eine Zigarette an und blies den Rauch weg, um seinem Asthma das Gröbste zu ersparen. Meine Antwort fiel wohl etwas undeutlich aus, denn er sagte mit unnötig lauter Stimme: »Ich bin schwerhörig, ich trage zwar ein Hörgerät, lese aber von den Lippen ab, bitte sprechen Sie deutlich.« »Sind Sie Astrologe im Hauptberuf?«, fragte ich. Ich ertappte mich dabei, dass ich auf seine Lippen starrte. »Ja«, sagte er und breitete Papiere aus, »ich mache das, seit ich 18 bin. Vor 30 Jahren hab ich fünf Mark für ein Horoskop bekommen, heute bin ich natürlich teurer. Und nun sagen Sie mir Ihren Geburtstag, Ihre Geburtsstunde und Ihren Geburtsort.« Ich sagte sie ihm. Dann begann er, mein Horoskop zu erstellen. Bei den Berechnungen benutzte er keinen Taschenrechner. Alte Schule. Seine Hände zitterten zwar, aber er konnte mit dem Zittern umgehen. Ich drückte die Ziga-rette aus und rauchte dann nicht mehr. Während er berechnete und die Zeichen eintrug, stellte er mir Fragen. Ich hatte nicht vorgehabt, ihm meinen Beruf zu sagen, aber er bekam ihn auch so heraus. Dass ich nicht verheiratet war, machte ihm zunächst zu schaffen, bis er schließlich sagte: »Sie sollten überhaupt nicht heiraten, auf keinen Fall vor Oktober 1981, und nur eine Frau, die geistig zu Ihnen passt. Bei Ihrem Leben kommt nichts andres in Frage.«

 

Jörg Fauser (16 juli 1944 – 17 juli 1987)

 

De Duitse dichter en schrijver Steffen Popp werd geboren op 18 juli 1978 in Greifswald. Zie ook alle tags voor Steffen Popp op dit blog.

 

Maanstudies

Dit omhoog! Dan een lange zijwaartse beweging
vriendschap, formaties

een opstijgen van de ogen, hun wegzinken in de droom
beeldverwerking in de tuin, achter het tuinhek

waargenomen entropie tussen prieeltjes, de kolonie
Naar de zon, wierp damp op, groentedamp

dronken lucht uit kassen, werd nevelig, dreef
door onze aardse hersenen direct naar de maan

die we niet bereikten, gemankeerde kosmonauten
met operakijkers, zelf gebreide mutsen

op een houten bank onder de wolkenbank.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Steffen Popp (Greifswald, 18 juli 1978)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 16e juli ook mijn blog van 16 juli 2025 en ook mijn blog van 16 juli 2023 en ook mijn blog van 16 juli 2021 en ook mijn blog van 16 juli 2020 en eveneens mijn blog van 16 juli 2019 en ook mijn blog van 16 juli 2017 deel 2.

Hochsommer (Hermann Lingg), Richard Russo, Steffen Popp

 

Dolce far niente

 

Hochsommer door Knut Janson, 1913

 

Hochsommer

O Frühling, holder fahrender Schüler,
Wo zogst du hin? Die Linden blühn,
Die Nächte werden stiller, schwüler,
Und dichter schwillt das dunkle Grün.

Doch ach! Die schönen Stunden fehlen,
Wo jedes Leben überquoll,
Wo trunken alle Schöpfungsseelen
Ins Blaue schwärmten wollustvoll.

Nicht singt mehr wie am Maienfeste,
Die Nachtigall, die Rosenbraut;
Sie fliegt zum tiefverborg’nen Neste
Mit mütterlich besorgtem Laut.

Der goldne längste Tag ist nieder,
Der Himmel voll Gewitter glüht;
Verklungen sind die ersten Lieder,
Die schönsten Blumen sind verblüht.

 

Hermann Lingg ( 22 januari 1820 – 18 juni 1905)
Lindau aan het Bodenmeer,  de geboorteplaats van Hermann Lingg

 

De Amerikaanse schrijver Richard Russo werd geboren op 15 juli 1949 in Johnstown, New York. Zie ook alle tags voor Richard Russo op dit blog.

Uit: Straight Man

“When my nose finally stops bleeding and I’ve disposed of the bloody paper towels, Teddy Barnes insists on driving me home in his ancient Honda Civic, a car that refuses to die and that Teddy, cheap as he is, refuses to trade in. June, his wife, whose sense of self-worth is not easily tilted, drives a new Saab. “That seat goes back,” Teddy says, observing that my knees are practically under my chin.
When we stop at an intersection for oncoming traffic, I run my fingers along the side of the seat, looking for the release. “It does, huh?”
“It’s supposed to,” he says, sounding academic, helpless.
I know it’s supposed to, but I give up trying to make it, preferring the illusion of suffering. I’m not a guilt provoker by nature, but I can play that role. I release a theatrical sigh intended to convey that this is nonsense, that my long legs could be stretched out comfortably beneath the wheel of my own Lincoln, a car as ancient as Teddy’s Civic, but built on a scale more suitable to the long-legged William Henry Devereauxs of the world, two of whom, my father and me, remain above ground.
Teddy is an insanely cautious driver, unwilling to goose his little Civic into a left turn in front of oncoming traffic. “The cars are spaced just wrong. I can’t help it,” he explains when he sees me grinning at him. Teddy’s my age, forty-nine, and though his features are more boyish, he too is beginning to show signs of age. Never robust, his chest seems to have become more concave, which emphasizes his small paunch. His hands are delicate, almost feminine, hairless. His skinny legs appear lost in his trousers. It occurs to me as I study him that Teddy would have a hard time starting over-that is, learning how unfamiliar things work, competing, finding a mate. The business of young men. “Why would I have to start over?” he wants to know, a frightened expression deepening the lines around the corners of his eyes.
Apparently, to judge from the way he’s looking at me now, I have spoken my thought out loud, though I wasn’t aware of doing so. “Don’t you ever wish you could?”
“Could what?” he says, his attention diverted. Having spied a break in the oncoming traffic, he takes his foot off the brake and leans forward, his foot poised over but not touching the gas pedal, only to conclude that the gap between the cars isn’t as big as he thought, settling back into his seat with a frustrated sigh.”

 

Richard Russo (Johnstown, 15 juli 1949)

 

De Duitse dichter en schrijver Steffen Popp werd geboren op 18 juli 1978 in Greifswald. Zie ook alle tags voor Steffen Popp op dit blog en ook mijn blog van 18 juli 2010.

 

Venster op de wereldnacht

Een tram staat te slapen voor het huis – geel
met ingeklapte panto, opgerold in het parkeerlicht

voorin de tram dromen twee conducteurs
hoofdeloos, onder de kleppen van hun kartonnen petten

eentje komt in beweging
stapt uit, een zwakke gloed, en ademt
rook uit, met zijn rug naar de cabine

lang kijkt hij
omhoog, door de oranje verlichting –

blind
als Homerus, in zwarte schoenen
met stalen neuzen
onder de geveltop van Uranus.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Steffen Popp (Greifswald, 18 juli 1978)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 15e juli ook mijn blog van 15 juli 2020 en eveneens mijn blog van 15 juli 2019 en ook mijn blog van 15 juli 2017 deel 2.

The Icecream People (Charles Bukowski), Volker Kaminski, William Irwin Thompson

 

Dolce far niente

 

The Original Ice Cream Stand door Tom Harris, 2020

 

The Icecream People

the lady has me temporarily off the bottle
and now the pecker stands up
better.
however, things change overnight–
instead of listening to Shostakovich and
Mozart through a smeared haze of smoke
the nights change, new
complexities:
we drive to Baskin-Robbins,
31 flavors:
Rocky Road, Bubble Gum, Apricot Ice, Strawberry
Cheesecake, Chocolate Mint…

we park outside and look at icecream
people
a very healthy and satisfied people,
nary a potential suicide in sight
(they probably even vote)
and I tell her
“what if the boys saw me go in there? suppose they
find out I’m going in for a walnut peach sundae?”
“come on, chicken,” she laughs and we go in
and stand with the icecream people.
none of them are cursing or threatening
the clerks.
there seem to be no hangovers or
grievances.
I am alarmed at the placid and calm wave
that flows about. I feel like a leper in a
beauty contest. we finally get our sundaes and
sit in the car and eat them.

I must admit they are quite good. a curious new
world. (all my friends tell me I am looking
better. “you’re looking good, man, we thought you
were going to die there for a while…”)
–those 4,500 dark nights, the jails, the
hospitals…

and later that night
there is use for the pecker, use for
love, and it is glorious,
long and true,
and afterwards we speak of easy things;
our heads by the open window with the moonlight
looking through, we sleep in each other’s
arms.

the icecream people make me feel good,
inside and out.

 

Charles Bukowski (16 augustus 1920 – 9 maart 1994)
Andernach in Duitsland, de geboorteplaats van Charles Bukowski

 

De Duitse schrijver Volker Kaminski werd op 14 juli 1958 in Karlsruhe geboren. Zie ook alle tags voor Volker Kaminski op dit blog.

Uit: SCHÖNES leben

„Warum sollen wir denn in Urlaub fahren?“
„Weil alle Familien das im Sommer so machen.“„
Aber wir doch nicht. Wir können uns genauso gut in unserem Garten entspannen. Zu Hause ist es doch auch schön.”
„Du Mistkerl! Gönnst uns keinen Spar. Hockst nur auf deiner Scholle. Ein elender Langweiler bist du.”
Es ist ein Streit entbrannt, den ich gut kenne, an dem ich nie Teil habe und von dem ich hoffe, dass er so ausgeht wie jedes Jahr. Ich bin auf Vaters Seite, ich verstehe auch nicht, wozu Ver-reisen gut sein soll Warum machen sich die Leute die Mühe, packen Koffer, treffen allerlei Vorbereitungen, steigen ins Auto und stellen dann auf der Autobahn in einer kilometerlangen Blechlawine, die sich kaum von der Stelle rührt. Obwohl Mutter sich auch dieses Mal nicht durchsetzen kam, gibt sie nicht gleich auf, sie schreit ihre Enttäuschung heraus, beschimpft Vater und rennt aus dem Wohnzimmer. Ihre stampfenden Schritte hallen durch den Flur. In der Küche schimpft und flucht sie weiter, steigert sich in eine Tirade hin-ein. Ihre Worte dringen bis in mein Zimmer, die Tür ist wie meistens angelehnt. Der Streit ist entschieden, Mutters Gebrüll erscheint mir sinnlos und dumm. Sie muss wirklich geglaubt haben, dass es diesmal anders ausgeht.
Wir sind eine fünfköpfige Familie in einem gepachteten alten Haus. Vater hat es aufwendig renoviert, neue Stromleitungen verlegt, einen Durchbruch in die Flurwand gemacht, eine Tür eingesetzt und so den Anbau mit dem Resthaus verbunden. Er hat auch den Garten angelegt, nachdem er das überwucherte Gelände gerodet hat. Für unseren Schäferhund hat er einen Handzwinge gebaut. Wenn er tagsüber im Büro ist, sperrt Mutter den Hund ein, kommt Vater nachmittags nach Hause, lässt er Arco raus. Ich führe Arco ungern zum Hundeübungsplatz, der Weg ist ziemlich weit und Arco zerrt wild an der Leine. Vater hat ein Stachelhalsband gekauft, das Arco würgt und ihm ins Halsfell sticht, wenn die Leiter gespannt ist, aber das scheint er nicht zu spüren. Wenn Arco andere Hunde sieht, dreht er komplett durch, und ich weiß nicht, wie ich ihn dann festhalten soll. Vater fordert mich nur selten zur Mitarbeit auf, mal gibt es etwas zu tragen oder ich soll ein Brett halten. Manchmal bittet er mich, den Rasen zu mähen, wird aber nicht böse, wenn ich es ein ums andere Mal vergesse.“

 

Volker Kaminski (Karlsruhe, 14 juli 1958)

 

De Amerikaanse dichter, sociaal filosoof en cultuurcriticus William Irwin Thompson werd geboren op 16 juli 1938 in Chicago, Illinois. Zie ook alle tags voor William Irwin Thompson op dit blog.

 

Une Femme D’ Un zekere leeftijd in LA

De plastisch chirurg bestudeert haar aandachtig
zoals een oude Chinese koopman de barsten
in een celadonkleurige pot zou lezen die hij inpakt
voordat hij die over de groene zee
naar Korea en Japan verscheept.
Kraaienpootjes in de hoeken van haar heldere ogen,
lange, delicate, gebogen lijnen rond haar mond,
haar bovenlip lijkt op een valse snor
van fijn geëtste, kleine verticale lijntjes.
Ze is gevangen in dit Clytaemestrische
web van de vloek van haar eigen lot.
Net als Roquefortkaas bewaard in een grot in de Dordogne,
verraden haar zich verspreidende blauwe aderen haar ware leeftijd;
of net als supergeleidende elektronen –
kristallen van tijd in een kwantumrooster –
is haar geval er een waarin haar geest verandert in materie.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

William Irwin Thompson (Chicago, 16 juli 1938)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 14e juli ook mijn blog van 14 juli 2025 en ook mijn blog van 14 juli 2020 en eveneens mijn blog van 14 juli 2019 deel 1 en ook deel 2.

My Ice Cream Is Melting (Kenn Nesbitt), Rien Vroegindeweij, Wole Soyinka

 

Dolce far niente

 

IJsverkoper door Veniamin Borisov, 1991

 

My Ice Cream Is Melting

My ice cream is melting
this hot sunny day.
I’m licking it quick but
it’s dribbling away.

My ice cream is melting.
It’s starting to drip
all over my fingers,
my chin, and my lip.

My ice cream is melting.
I can’t make it stop.
It’s hitting the ground with
a splash and a plop.

My ice cream has melted
and turned into ooze.
It was on a cone but
it’s now on my shoes

 

Kenn Nesbitt (Berkeley, 20 februari 1962)
Berkeley

 

De Nederlandse dichter en (toneel)schrijver Rien Vroegindeweij werd geboren in Middelharnis op 13 juli 1944. Zie ook alle tags voor Rien Vroegindeweij op dit blog.

 

Nazare

Hier slaat de gesel van de atlantische golfslag
Neder. De vissers boeten de netten op het strand.
Over zee komt traag de nevel naar het land.
Een enkele boot vaart uit vandaag; het is zondag.

Wij liggen op het strand van Portugees Nazare.
De vrouwen gaan in het zwart, vol bedrijvigheid
Tussen de toeristen op de boulevard. Soms als ware
Voorbeelden van evenwicht en moderniteit:

Want draagt er een nog een wasmand vol met vis
Behendig op haar hoofd, over het dunne koord
Dat voor haar op de straat gespannen is,
Een ander waart zich haastig voort

Door de menigte, op haar hoofd een tv-toestel.
Het beeld van vissers, boten, strand en oceaan
Wordt wazig, het sneeuwt, verandert snel
Als we er een met de wereld op haar kop zien gaan.

Bij wijze van spreken dan, want even later,
Als zij met haar tv-toestel verdwenen is, ik dan
Een rustpunt zoek daarginds in het oneindig water,
Ligt daar nog steeds de rots bij de ingang van

De baai van Nazare, met naar boven wat boven is.
Wij grappen nazare, nazareth, nazarener en
Zien Hem dan verschijnen in de nevelen.
Het ziet er niet naar uit dat Hij hier geboren is.

Hij zou trouwens moeilijk zijn te vinden.
Zoveel nazareners slenteren langs het strand.
Wie vist? Wie zegt de netten aan de andere kant
Uit te werpen en ze extra stevig vast te binden?

Een reclameluchtballon gevangen in een net,
Schreeuwt kleurig zijn boodschap uit tegen de
Zonnebaders. Ik wilde wel dat het regende,
Dat het goot. Maar ik kom niet uit Nazareth.

En voor de kinderen hoeft het niet, regen.
Zij spelen lustig op de grens van land en zee.
De oceaan, die zwaargewicht, spart met hen mee.
Niets verstoort hun spel, niets houdt hen tegen.

Behalve dan het avondeten en straks de nacht,
De avond eerst, de tv, de welverdiende rust:

Als vuurtoren en misthoorn waken aan de kust,
Nazare slaapt, bewijst de zee aldoor haar kracht.

 

Gevecht

Dat we elkaar niet mochten:
met messen uit Solingen,
roestvrij en degelijk, gingen
we elkaar te lijf. Gevochten

hebben we als leeuwen
(en geworsteld met de Zeeuwen)
zoals die twee eeuwen geleden
in het paradijs, oost van Eden.

Nog zie ik hem staan,
klein en ongenaakbaar.
Zoals we elkaar toen zagen,

zie ik soms alleen mezelf staan,
het dichtst bij het dressoir
waarin de messen lagen.

 

Rien Vroegindeweij (Middelharnis, 13 juli 1944)

 

De Nigeriaanse dichter, schrijver en voorvechter van democratie Akinwande Oluwole “Wole” Soyinka werd geboren op 13 juli 1934 in Abeokuta. Zie ook alle tags voor Wole Soyinka op dit blog.

 

Telefoongesprek

De huur leek redelijk, de buurt
kon er mee door. De hospita bezwoer me dat ze zelf
een ander pand bewoonde. Er restte niets
dan open kaart te spelen. ‘Mevrouw,’ waarschuwde ik,
‘Ik kom niet graag voor niets – ik ben een Afrikaan.’
Stilte. Verstilde overdracht van
etiquette onder hoge druk. Stem, dan ten slotte,
in lipstickfloers, met landerig, lang doublé-
sigarettepijpeffect. Daar zat ik, hopeloos in de tang
‘hoe donker?’… ik had het goed verstaan… ‘ben je licht
of heel erg donker?’ Knopje B. Knopje A. Stank
van zure adem in publieke praatgelegenheid.
Rode cel. Rode reclamezuil. Rode dubbeldekkerbus
op zuigend asfalt. Het was geen droom! Beschaamd
door onwellevend zwijgen, capitulatie,
verbijstering verdrongen om nader bescheid te vragen.
Ze was zo goed de nadruk te verleggen –
‘ben je donker? of heel erg licht?’ – De openbaring kwam.
‘U bedoelt, als chocolade, melk of puur?’
Haar ja was klinisch, en verpletterend in zijn lichthartige
onpersoonlijkheid. Snel, op haar golflengte afgestemd, maakte ik
mijn keus. ‘Westafrikaans sepia’ – en toen, als een PS,
Zo staat het in mijn pas.’ Stilte, voor vrije vlucht van
spectroscopische verbeelding, tot oprechtheid haar geluid
rauw in de hoorn liet schetteren ‘wat?’ erkennend
‘’k weet niet wat dat is.’ ‘Een soort brunet.’
‘da’s donker toch?’ ‘Niet helemaal.
Brunet is mijn gelaatskleur, maar, mevrouw, u zou
de rest eens moeten zien. Mijn handpalmen, mijn voetzolen
zijn peroxydeblond. Door wrijving –
dom genoeg, mevrouw – veroorzaakt door het zitten
is nu mijn achterste pikzwart – Eén moment mevrouw!’ – als
voelde ik haar hoorn omhooggaan voor de donderende rotklap
om mijn oren – ‘Mevrouw,’ soebatte ik, ‘zou u het toch niet liever
met eigen ogen zien?’

 

Vertaald door Ko Kooman

 

Wole Soyinka (Abeokuta, 13 juli 1934)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e juli ook mijn blog van 13 juli 2020 en eveneens mijn blog van 13 juli 2019 en ook mijn blog van 13 juli 2016 en ook mijn blog van 13 juli 2014 deel 1 en ook deel 2.

Nieuws (David Troch), Sasha Filipenko, Pablo Neruda

 

Dolce far niente

 

Zomer strandtafereel door Josine Vignon, jaren 1960

 

Nieuws

het kwik stijgt fel. het ijs smelt. we staan met een voet in zee.
wat een nieuws je toch in de krant leest. en dan schrijft men:
als het niet tot aan de kin is. straks leeft slechts wat vin heeft.

het hek is van de dam. je keert het tij niet meer. je zal blij zijn
als er een wolk voor de zon schuift en dat het stormt dat het
geen naam heeft. zet een stap uit huis en je schroeit half dood.

waar haalt men het! het is al te gek. een grap. een graad meer,
wat zou het? wie voelt zich niet in zijn sas als het goed warm
is. je lacht het weg, denkt: ik zwem niet slecht. ik red me wel.

 

David Troch (Bonheiden, 28 juli 1977)
Bonheiden, Gemeenschapscentrum ’t Blikveld

 

De Belarussische schrijver, journalist en tv-presentator Sasha Filipenko werd geboren op 12 juli 1984 in Minsk. Zie ook alle tags voor Sasha Filipenko op dit blog.

Uit: Hetze (Vertaald door Jan Lodewijk Eshuis)

“Na de lunch wordt er in de tuin een muziekquiz gespeeld. De privéleraren kiezen als onderwerp het negentiende- en twintigste-eeuwse Rusland. Onder begeleiding van cicaden klinken Moessorgski, Tsjaikovski en Cui. Liza wint met maar één foutje: ze heeft het Dodeneiland verward met de Symfonische dansen. ‘Rachmaninov zou het je vergeven,’ grapt de muziekdocent, die ze speciaal voor de zomer uit Rusland hebben laten overkomen. Het zilver is voor Pavel, die het bojarenkoor uit Prins Igor en De liefde voor drie sinaasappelen niet wist te herkennen. De oudste en de jongste, Aleksandr en Anatoli, leveren hun papier blanco in. De eerste, ook wel Sasja, is net terug van zijn training, de tweede, ook wel Tolja, kan zich niet losscheuren van zijn computerspelletje.
Tegen achten gaan ze aan tafel. Uit de boxen klinkt ‘Moskouse nachten’. De privékok dient zeevruchten op.
Pavel schept erover op dat hij monsieur Guillaume in Antibes drie flessen voor zesduizend per stuk heeft weten af te pingelen. Aleksandr zwijgt. Tolja speelt. Mama
merkt op dat het verachtelijk is om af te dingen, want fransozen – die orgeldraaiertjes met hun zwabbers, je weet wel waar – gaan vast lopen rondbazuinen dat alle Russen sjacheraars zijn.
Na het eten gaan ze voor de televisie zitten, een grote flatscreen-tv die ook in de tuin staat. De kabels zijn verstrengeld met de groene tuinslang. Boven het scherm cirkelt een bij.
Zwijgend luisteren ze naar vader, met meer aandacht dan ooit. Papa voorspelt een onafwendbare ineenstorting van de consumptiemaatschappij, vertelt van de ineffectiviteit van democratie en dringt erop aan dat de wereld hervormd moet worden op basis van orthodoxe principes. Op de vraag van een journaliste (de zoveelste uiterst knappe maar oliedomme minnares van een bekende minister) antwoordt papa dat hij niet bang is voor sancties, dat hij geen onroerend goed in het buitenland heeft en dat zijn enige rijkdom het goede oude Rusland is. De kinderen lachen. Mama’s humeur betrekt.”

 

Sasha Filipenko (Minsk, 12 juli 1984)

 

De Chileense dichter Pablo Neruda (eig. Ricardo Eliecer Neftalí Reyes Basoalto) werd geboren in Parral op 12 juli 1904. Zie ook alle tags voor Pablo Neruda op dit blog.

 

De poëzie

En het was op die leeftijd… De poëzie
kwam mij opzoeken. Ik weet niet, weet niet
van waar ze kwam, van de winter of de rivier.
Ik weet niet hoe noch wanneer, het waren
geen stemmen, geen woorden noch stilte,
maar uit een straat riep ze mij, uit de takken
van de nacht, plotseling daar bij de anderen,
temidden van laaiende vuren en alleen terugkerend,
was ze daar zonder gezicht en beroerde mij.

Ik wist niet wat ik moest zeggen en mijn mond
was niet in staat te benoemen, mijn ogen
waren blind en iets sloeg in mijn keel, koorts
of verloren vleugels en ik ging
mijn eigen weg, ontcijferend deze brandwond,
en ik schreef
de eerste vage strofe, onbestemd, zonder lichaam,
pure nonsens,
zuivere wijsheid
van iemand die niets weet en plotseling zag ik
de hemel uitgepeld en open, de planeten,
de zwetende plantages, de doorboorde schaduw
vol gaten van pijlen – ik zag
vuur en bloemen, de voortrollende nacht,
het heelal.

En ik, klein wezen, dronken
van de grote leegte vol sterren, naar de gelijkenis,
naar het beeld van het mysterie, voelde mij
een zuiver deel van de afgrond en rolde voort
met de sterren – mijn hart
brak los in de wind.

 

Vertaald door Riekus Waskowsky

 

Pablo Neruda (12 juli 1904 – 23 september 1973)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 12e juli ook mijn blog van 12 juli 2020 en eveneens mijn blog van 12 juli 2019 en ook mijn blog van 12 juli 2016 en ook mijn blog van 12 juli 2015 deel 2.

Er is nog zomer (Judith Herzberg), Amitav Ghosh, Jürgen Becker

 

Dolce far niente

 

Stadsterras door Hans Versfelt, 2024

 

Er is nog zomer

Er is nog zomer en genoeg
wat zou het loodzwaar
tillen zijn, wat een gezwoeg
als iedereen niet iedereen
ter wille was
als iedereen niet iedereen
op handen droeg.   

 

Judith Herzberg (Amsterdam, 4 november 1934)
De Bogortuin in Amsterdam, een geliefde recreatieplek in de zomer

 

De Indiase schrijver Amitav Ghosh werd geboren in Calcutta op 11 juli 1956. Zie ook alle tags voor Amitav Ghosh op dit blog.

Uit: Zee van papaver (Vertaald door Joop van Helmond)

“Het visioen van een schip met hoge masten op de oceaan kwam tot Deeti op een voor het overige gewone dag, maar ze wist onmiddellijk dat de verschijning een noodlotsteken was, want ze had nog nooit eerder zo’n vaartuig gezien, zelfs niet in een droom: hoe kon dat ook, aangezien ze in het noorden van Bihar woonde, zeshonderd kilometer van de kust af. Haar dorp lag zo diep landinwaarts dat de zee net zo ver weg leek als het schimmenrijk: het was de kloof der duisternis waar de heilige Ganges verdween in de Kala-Pani, ‘het Zwarte Water’. Het gebeurde aan het einde van de winter, in een jaar dat de papavers er wonderlijk lang over deden om hun bloemblaadjes te laten vallen: vanaf Benares leek het of kilometer na kilometer de Ganges tussen twee identieke gletsjers stroomde, omdat de beide oevers overdekt waren met velden vol bloemen met witte blaadjes. Het was alsof de sneeuw van de hoge Himalaya was afgedaald naar de vlakten om te wachten op de komst van het Holi-feest met zijn overdadige lentekleuren. Het dorp waarin Deeti woonde, lag aan de rand van de stad Ghazipur, zo’n vijfenzeventig kilometer ten oosten van Benares. Net als al haar buren zat Deeti in over de verlate papaveroogst: die dag was ze vroeg opgestaan en werkte haar dagelijkse routine af, legde een fris gewassen dhoti en kameez klaar voor Hukam Singh, haar man, en bereidde de roti’s en achar die hij midden op de dag zou eten. Toen zijn maaltijd was ingepakt, onderbrak ze haar werk om snel langs haar schrijnkamer te lopen: later, nadat ze zich had gebaad en verkleed, zou Deeti een echte puja doen, met bloemen en offerandes; nu ze nog haar nachtsari droeg, bleef ze alleen bij de deur staan om met haar handen tegen elkaar een kleine buiging te maken. Al spoedig kondigde een krakend wiel de komst van de ossenwagen aan die Hukam Singh naar de fabriek in Ghazipur zou brengen, vijf kilometer verderop, waar hij werkte. Hoewel niet ver was de afstand voor Hukam Singh te groot om te voet af te leggen, want hij had een beenwond opgelopen toen hij als sepoy in een Brits regiment diende. Het letsel was echter niet zo ernstig dat hij krukken moest gebruiken en Hukam Singh kon zonder hulp naar de wagen lopen. Deert volgde op een pas achter hem met zijn eten en drinkwater en reikte hem de in een lap gewikkelde bundel aan nadat hij op de wagen was geklommen. Kalua, de voerman van de ossenwagen, was een boom van een kerel, maar hij maakte geen aanstalten om zijn passagier te helpen en zorgde ervoor dat zijn gezicht voor hem verholen bleef: hij behoorde tot de kaste van de leerbewerkers, en Hukam Singh, die behoorde tot de hoge Rajput-kaste, geloofde dat het zien van zijn gezicht een slechte voorbode zou zijn voor de komende dag.”

 

Amitav Ghosh (Calcutta, 11 juli 1956)

 

De Duitse dichter en schrijver Jürgen Becker werd op 10 juli 1932 in Keulen geboren. Zie ook alle tags voor Jürgen Becker op dit blog.

 

In de wisselende ogenblikken

met de gelijktijdige telefoontjes uit Meiningen, Detroit, Heilbronn,
en in de regenbui licht de zon op,
voordat ze verdwijnt. De verdwijning laat
geen lijst achter waarop we kunnen kijken
naar wat er niet meer is.
Klimop groeit tegen de muur van het huis, schuin tegenover,
waar ooit de man woonde die
met zijn kruiwagen de sneeuw het bos in duwde.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Jürgen Becker (10 juli 1932 – 27 november 2024)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 11e juli ook mijn blog van 11 juli 2020 en eveneens mijn blog van 11 juli 2019 en ook mijn blog van 11 juli 2016 en ook mijn blog van 11 juli 2015 deel 1 en ook deel 2.

In Memoriam Frida Vogels

In Memoriam Frida Vogels

De Nederlandse schrijfster Frida Vogels is afgelopen maandag, 6 juli op 96-jarige leeftijd overleden. Zie ook alle tags voor Frida Vogels op dit blog.

 

Dit is voor jou

Dit is voor jou; nu ik je niet meer spreken kan
nu ik je zoeken moet in sporen
je volgend op een afstand, steeds erop bedacht
mij niet te verraden –

spreek ik voor jou; al zul je het nooit weten.

Ik ben niet wanhopig, ik ben je niet onwaardig.
Ik heb een leven gevonden nu en hier.
Maar een leegte heerst, als een duizeling,
in de kringloop der planeten.

 

Frida Vogels ( 9 januari 1930 – 6 juli 2026)

Erik Jan Harmens, Jürgen Becker

De Nederlandse dichter en schrijver Erik Jan Harmens werd op 10 juli 1970 geboren in Harderwijk. Zie ook alle tags voor Erik Jan Harmens op dit blog.

Uit: Hallo, muur

“Hallo muur. Je ziet er nog precies zo uit als gisteren. Ik niet, ik ben veranderd. Ik heb andere kleren aan, ik kijk anders. Ik voel me ook anders. Gisteren kon ik de wereld aan. Ik droeg mijn bruine laarzen, waarmee ik door het winkelcentrum liep als over een erf. Ik kwam iemand tegen die ik niet heel goed ken, maar toch op de wang zoende. Hij liet het gebeuren. De eerste avocado die ik in de supermarkt van het schap nam was behoorlijk rijp, maar zeker niet rot. De tweede was nog niet rijp, maar wel bijna. Zo had ik een avocado voor vandaag en een voor morgen. Ik woog ze niet af, want ze werden per stuk verkocht. Het ging niet op gewicht. De caissière hoefde daarom ook niet van haar kruk te draaien om alsnog een prijsstickertje op de vrucht te plakken. Thuis legde ik de nog niet rijpe avocado weg, de andere sneed ik doormidden tot aan de pit. De boel liet gelijk los, de pit wipte er uit zichzelf uit. Ik deed dure olijfolie op beide helften en schoot niet uit. Er kwam zout en peper bij en toen begon ik het vruchtvlees met de zijkant van mijn eierlepeltje in parten te hakken en daarna at ik de avocado op en hij smaakte goed. De schillen gingen in de afwasteil om later in de gft-bak leeg te kieperen. Met een doekje nam ik het aanrecht af. Daarna ging ik een minuut of tien op de bank liggen om te mijmeren. Dat was gisteren.
Vanmorgen opende ik de andere avocado, maar deze bleek harder dan gisteren, alsof hij was versteend. De pit verzette zich, de schil hield het vruchtvlees vast. Met de nodige kracht lukte het allemaal wel, maar de smaak bleek week; ik had te veel olijfolie uitgeschonken en veel te kwistig met zout gestrooid. Ik at het allemaal wel op, maar zonder ook maar iets van die verrukkelijke victorie van gisteren. Ik ruimde de boel af en wandelde het winkelcentrum in, dit keer op de te klein gekochte dure gympen die mijn beide grote tenen afknellen, waardoor er donkere vlekken verschenen onder de nagels, die voorlopig niet meer weggaan. Iemand groette me en ik groette terug, maar pas een paar meter verder wist ik met wie ik te maken had en realiseerde ik me dat ik veel te enthousiast hallo had gezegd. De ander zal wel gedacht hebben: wat is er met die man aan de hand, is hij dronken?
Ik drink al anderhalf jaar niet meer, muur. Dat is waar, al kan het ook voor de bühne zijn en sluip ik in werkelijkheid elke nacht naar het schuurtje om daar een fles Bacardi aan mijn mond te zetten. Misschien doe ik dat zelfs wel onbewust, wandelend in mijn slaap, al is het dan wel de vraag wie steeds de Bacardi bijvult die daar zou moeten staan. Sinds ik het besluit heb genomen om nuchter te blijven, ontmoet ik heel veel mensen die niet meer drinken. Waren die er altijd al en zag ik ze in mijn dronkenschap over het hoofd?”

 

Erik Jan Harmens (Harderwijk, 10 juli 1970)

 

De Duitse dichter en schrijver Jürgen Becker werd op 10 juli 1932 in Keulen geboren. Zie ook alle tags voor Jürgen Becker op dit blog.

 

Berlijn — Londen

Misser tamelijk veel; de seizoenen
kloppen nog steeds. Bladeren. Dus
november. November
tussen Tiergarten en Kensington Gardens;
nutteloze zomer. Nu ook al
sneeuw, de eerste verdwijnende sneeuw, en
ik blijf niet waar ik ben. Meeuwen
echter, blijven ’s winters,
rusteloosheid boven de rustige Spree. Wie
sprong er als laatste, draaikolk van wanhoop,
nee, de zon weer op mijn gezicht, en
tederheid, de middag. Vergelijkingen
van de stemming. Wind. Elk uur
verandert het aandeel van de schaduwen, daar,
veranderend landschap, in mijn hoofd en daarachter,
vrijmaking van het luchtruim. Voorbij aan
een woord voor iets wat ik niet weet,
als ik zeg, voorbij
de misser, de schaduw, de wind.
Nog steeds november. Het klopt,
wat men ziet, het klopt niet,
ten behoeve van de hoop, en
men ziet niet de hoop,
de duizeligheid, maar de sneeuw
nou ja, daar beneden, verdwijnend.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Jürgen Becker (10 juli 1932 – 27 november 2024)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 10e juli ook mijn blog van 10 juli 2020 en eveneens mijn blog van 10 juli 2019 en ook mijn blog van 10 juli 2011 deel 2 en eveneens deel 3.

June Jordan, Hans Arnfrid Astel

De Afro-Amerikaanse schrijfster, dichteres en politiek activiste June Jordan werd geboren op 9 juli 1936 in New York. Zie ook alle tags voor June Jordan op dit blog.

 

These Poems

These poems
they are things that I do
in the dark
reaching for you
whoever you are
and
are you ready?

These words
they are stones in the water
running away

These skeletal lines
they are desperate arms for my longing and love.

I am a stranger
learning to worship the strangers
around me

whoever you are
whoever I may become.

 

On Time Tanka

I refuse to choose
between lynch rope and gang rape
the blues is the blues!
my skin and my sex: Deep dues
I have no wish to escape

I refuse to lose
the flame of my single space
this safety I choose
between your fist and my face
between my gender and race

All black and blue news
withers the heart of my hand
and leads to abuse
no one needs to understand:
suicide wipes out the clues

Big-Time-Juicy-Fruit!
Celebrity-Rich-Hero
Rollin out the Rolls!
Proud cheatin on your (Black) wife
Loud beatin on your (white) wife

Real slime open mouth
police officer-true-creep
evil-and-uncouth
fixin to burn black people
killin the song of our sleep

Neither one of you
gets any play in my day
I know what you do
your money your guns your say
so against my pepper spray

Okay! laugh away!
I hear you and I accuse
you both: I refuse
to choose: All black and blue news
means that I hurt and I lose.

 

June Jordan (9 juli 1936 – 14 juni 2002)

 

De Duitse dichter Hans Arnfrid Astel werd geboren in München op 9 juli 1933. Zie ook alle tags voor Hans Arnfrid Astel op dit blog.

 

PANELDISCUSSIE

Sontheimer verschijnt
met een hoofdband.
Hij praat als een hippie,
maar dan tegen links.
De ene fles Coca-Cola
na de andere
drinkt hij,
met op zijn hoofdband Coke.
het handelsmerk, hij wordt
gesponsord door het bedrijf,
maar vertegenwoordigt zijn mening
volledig onafhankelijk,
en iedereen die dat gelooft, droomt,
net zoals ik dit allemaal
alleen maar gedroomd heb.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Hans Arnfrid Astel (9 juli 1933 – 12 maart 2018)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 9e juli ook mijn blog van 9 juli 2023 en ook mijn blog van 9 juli 2021 en ook mijn blog van 9 juli 2020 en eveneens mijn blog van 9 juli 2019 en ook mijn blog van 9 juli 2018 en ook mijn blog van 9 juli 2017 deel 2.