De Vlaamse schrijver Guido van Heulendonk (pseudoniem van Guido Beelaert) werd geboren in Eeklo op 17 november 1951. Zie ook alle tags voor Guido van Heulendonk op dit blog.
Uit: Barnsteen
“En, Caroline, daar bij het gerechtsgebouw in Charleroi — wat zijn de laatste ontwikkelingen?” Een blonde vrouw verscheen op het scherm. Met wapperende haren stond ze voor een leeuwensculptuur en hield een microfoon strak rechtop bij de bovenlip, een beetje zoals een paradesoldaat zijn geweer. Het Eén-logo was perfect in beeld. “Niet veel, Sigrid. Alles is hier kalm, zoals je ziet, behalve het weer dan. Maar na de lunch gaan de debatten verder. Wellicht kan ik dan meer vertellen.” “Dank u wel, Caroline, daar bij het gerechtsgebouw in Charleroi.” De mond van de blonde vrouw waaide vol haar, voor ze uit beeld verdween. Het journaal eindigde met een panda die een keizersnede onderging in de Zoo van Tokio. “Zo, kijkers, dat was het,” zei Sigrid. “We hopen u straks terug te zien voor onze avondeditie. Nog een prettige middag.” Ze glimlachte, greep naar haar computermuis en de eindtune zette in. “Dank u wel, Sigrid, daar in Brussel,” zei Dorian Dewit. Hij nam zijn afstandsbediening en drukte op of De tv knisperde en uit de vier hoeken van het scherm schoot een glanzende golf naar het middelpunt. Alsof het beeld van een zwart, door een steen getroffen vijveroppervlak achterstevoren werd afgespeeld. Het geknisper voerde zijn geest ook naar vers gewassen haren die overeind vlogen, wanneer je een pyjamahemd uittrok. Maar op een tv groeide geen haar. Op z’n ijskast had hij er wel al eens aangetroffen, lang geleden, toen hij nog geloofde in depressies — endogene groeide geen haar. Op z’n ijskast had hij er wel al eens aangetroffen, lang geleden, toen hij nog geloofde in depressies — endogene zowel als exogene. Hij besloot er niet over te piekeren, ruimde af en kroop in bed. Dat alleen de nacht diende om te slapen, rekende hij tot de apocriefe lezingen van Genesis 1.
Toen hij wakker werd, was het nog steeds herfst. Nog steeds de tweede helft van het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw. Hij stond een poos voor zijn beregende raam en keek naar het parkje onder hem. Schoolkinderen op weg naar huis, honden, bejaarden — alles in pointillistische diffuusheid. Hun geluiden drongen dof en moeizaam tot hem door, zoals dat gaat onder water. Hij speurde de skyline af, zag meeuwen rond de St-Baafskathedraal. Hij zette thee, dronk een kop, nam een boek van de plank, plaatste het terug. Toen dat allemaal gebeurd was, voelde hij zich hondsmoe. Hij kroop terug in bed.”

De Nigeriaanse dichter en schrijver Chinua Achebe werd geboren op 16 november 1930 in Ogidi. Zie ook alle tags voor Chinua Achebe op dit blog.
Het eerste schot
Dat ene geweerschot, anoniem,
dat in het donker op borsthoogte
door een nerveuze buitenwijk trekt bij het aanbreken
van ons seizoen van donderslagen zal
zijn vlucht voortzetten en zich
dieper dan de luidere knallen die nog volgen
nestelen in het voorhoofd van het geheugen.
Vertaald door Frans Roumen

Zie voor nog meer schrijvers van de 17e november ook mijn blog van 17 november 2018 deel 1 en eveneens deel 2.


















