Bij het begin van september
September
Der Garten trauert,
kühl sinkt in die Blumen der Regen.
Der Sommer schauert
still seinem Ende entgegen.
Golden tropft Blatt um Blatt
nieder vom hohen Akazienbaum.
Sommer lächelt erstaunt und matt
in den sterbenden Gartentraum.
Lange noch bei den Rosen
bleibt er stehen, sehnt sich nach Ruh.
Langsam tut er die großen
müdgewordnen Augen zu.
Cawl, de geboorteplaats van Hermann Hesse
De Nederlandse dichter en schrijver Willem Frederik Hermans werd geboren op 1 september 1921 in Amsterdam. Zie ook alle tags voorW. F. Hermans op dit blog.
Uit: Herinneringen van een engelbewaarder
“Zij had een lieve, zachte stem en praatte een zo sterk verbasterd Nederlands, dat het alleen met moeite van Duits kon worden onderscheiden.
Werktuigelijk had hij zijn hoed afgenomen toen hij de koffer neergezet had. Het was een hoed, zoals ze nu in Nederland bijna niet meer gedragen worden, een echte Borsalino met een brede slappe rand, zowel van voren als van achteren neergeslagen en om de bol een zeer breed lint.
Zijn chocoladebruine regenjas zag eruit of hij van peau de suède was gemaakt, maar je hoefde er niet eens zo dicht bij te komen om te ruiken dat het rubber was.
Van de vier kribben waren er drie met tassen en kleren belegd.
Zij zwaaide haar mantel op een bovenbed, de enige krib die nog vrij bleek te zijn van het stel dat het verst bij de patrijspoort vandaan was, de minst comfortabele dus.
Dit ontsnapte niet aan Alberegt’s aandacht, maar hij zei er niets over. Ik las zijn gedachten, ik kon het weten. Hij liep naar een kleine, geheel met mahoniehout ombouwde vaste wastafel, eigenlijk eerder een fonteintje en draaide een van de twee nog maar gedeeltelijk vernikkelde kranen, die vol opgedroogde zeepspatten zat, open. Het lijkt wel of die kraan de pokken heeft, dacht hij.
Er kwam een weinig krachtige waterstraal uit. Dood, vermolmd water. De stroom hield onmiddellijk op, toen hij de kraan, die zich automatisch sloot door een in de knop verborgen veer, losliet. Smerig water, maar het is het enige drinkwater dat ze hebben aan boord van een schip en je dient er zuinig mee te zijn.
Hardop:
‘Moet je hier nu veertien dagen zitten met drie andere wijven…’
Zij legt haar hand op zijn schouder en geeft hem een kusje op zijn hals dat niet nadrukkelijker geweest kan zijn dan de zwakke ademstoot uit haar lippen. Antwoord op zijn woorden, zijn machteloze woorden, waarvan de inhoud geen enkele overeenkomst vertoonde met wat hij werkelijk dacht, maar niet meer kon, laat staan wilde zeggen: je zou helemaal niet op dit schip moeten zijn. Je had niet moeten weggaan. Je had bij mij moeten blijven… Verlaat mij niet.”
De Duitse dichteres en schrijfster Sabine Scho werd geboren op 1 september 1970 in Ochtrup. Zie ook alle tags voor Sabine Scho op dit blog.
Met een genetkat
“Een bediende zei: Die krijgt schurft.”
R. Musil, Drie vrouwen. De Portugese vrouw, 1924
Wie heeft haar losgelaten?
Nu glipt ze weg
“En ik zal eerst spreken over
de zachtaardige dieren.”
Twee konijnen in pluizige
vorm, met rechtopstaande oren, starend
Hypnotiserend. Dagpauwoog
versteend door konijnachtige blikken
Ook ik voel me al behoorlijk narcotisch
want dit beest kijkt me aan als
De schoothond met een belletje
de gefronste blik roept om wraak
En ik, het indexfossiel, ben zijn man
tot nu toe bleef de diversiteit op afstand
Dat is voorbij, de fronten zijn verhard
nu vallen ze aan, bijten terug en
blijven betoverd in een krasplaatje
dat scheidt, zoals het het ergste voorkomt
Als men de soorten niet tegen zich aandrukt
geplaatst als bedrijvig groot wild
In de faciliteiten van het administratieve district
urbanisme met het gebruikelijke afval, landschap
En voorbijgangers, districting, waar het ego-
neumon leidinggever speelt, dan zou
men niets te vrezen hebben, de soorten
afzonderlijk aangepast, blijft zowel observatie als
contemplatie, een aanbod voor de bieder
dodelijk gereserveerd voor de uitverkoop
De laatste artikelen afgeprijsd, de insecten
gaan alleen samen weg, ja, zelfs de
slak met zijn huisje, staat niet op de lijst,
is inbegrepen, dus gratis, alles moet
weg! Nee, de snuisterijen zijn niet gebruikt
lijkt het. Hoezo, lijkt het? Die zijn echt
handgeschilderd. Blijf uit de vitrine!
Minima Animalia, een licht beschadigd
koopje in de beschutting van voorbijgaande handel
blikvanger en accumulatie van een vakgebied
herverdeeld over een groen veld en “elke
beweging van comfort daarin is door verraad”
Voorbereide, zorgvuldig gerangschikte pluizig-
heid, die iemand zo lang aan het lintje houdt totdat iemand
zich gedwongen voelt en het bij zijn nekvel grijpt
en in het bestaan vergezelt, meesterlijk geschilderd
Bedrijfsintern verveelt een airconditioning-
unit zich, verdwaasd gorgelt hij uit-
stroom, en wat niet verklaard kan
worden, zelfs niet door olieverfschilderijen
blijft bestaan, betwijfelt het stilletjes. Je hebt geleerd
je goed te vervelen, en blijft alleen achter
Schenkt jezelf nog iets in en bent verbaasd
dat je zo kunt leven! Met verf-
brem en een kat, dat is toch gif
voor het dier. Wie iets bezit waar hij
van houdt, wil iets vertellen. Een vleermuis
in de showroom, een leeuwaapje
met een zwart gezicht, geen plek
om te zitten, en nauwelijks tijd voor een
kijkje in de boom, de stamboom,
van kleuren en vormen, staan blijven
Misschien ben je onvrijwillig menselijk
onmenselijk echter uit vrije wil?
Houdt men daarom zijn monster in ketenen,
en draagt een ridder op het te beschermen?
Tegen puberkatjes die het offer-
vaardig lastigvallen en, verdomme,
het niet met rust kunnen laten. Wat dat
nou weer kost! Alleen al het harnas, en
Zonder paard gaat hij er niet eens op in,
met nachtdiensten en doorbetaling
In geval van ziekte heb je er meteen twee nodig,
net als konijnen, en zoals we allemaal weten,
Heb je twee konijnen en wortels?
Krijg je binnenkort meer dan twee konijnen
Je moet wortels kopen, alleen maar
ellende met die beesten!
Vertaald door Frans Roumen
Zie voor nog meer schrijvers van de 1e september ook mijn blog van 1 september 2020 en eveneens mijn blog van 1 september 2018.
