Nuits de juin (Victor Hugo), Jakub Małecki, Ingeborg Bachmann

 

 

Een nacht in juni in de tuin door Nikolai Astrup, 1909

 

Nuits de juin

L’été, lorsque le jour a fui, de fleurs couverte
La plaine verse au loin un parfum enivrant ;
Les yeux fermés, l’oreille aux rumeurs entrouverte,
On ne dort qu’à demi d’un sommeil transparent.

Les astres sont plus purs, l’ombre paraît meilleure ;
Un vague demi-jour teint le dôme éternel ;
Et l’aube douce et pâle, en attendant son heure,
Semble toute la nuit errer au bas du ciel.

 

Victor Hugo (26 februari 1802 – 22 mei 1885)
Besançon, de geboorteplaats van Victor Hugo

 

De Poolse schrijver en vertaler Jakub Małecki werd geboren op 25 juni 1982 in Kolo, Polen. Zie ook alle tags voor Jakub Malecki op dit blog.

Uit: Roest (Vertaald door Karol Lesman)

“Szymek had nog wel even gezocht, maar had snel de moed opgegeven. Een klontertje was maar een klontertje, misschien lukte het de volgende keer wel. De wereld houdt niet op bij klonters, vooral niet op een dag als vandaag waarop zijn moeder had beloofd uit Warschau een nieuwe Asterix voor hem mee te nemen: wie zou op zo’n dag nog in het gras en tussen distels willen lopen graaien? Hij had nog een halve jampot oude munten. Hij haalde zijn schouders op en liep achter Budzik aan.
Ze liepen langzaam terug, om beurten elkaar een vlak voorwerp met gerafelde randen overhandigend. Budzik beweerde dat hij ooit al zijn klonters uit zijn schuilplaats in het kippenhok zou meenemen en ze op een plank in de kamer zou leggen. Hij zou zich niets van zijn vader aantrekken. Dat ging hij een keer doen.
Ze passeerden de oprit naar de Autobaan en Szymek vertraagde zijn pas in de hoop een blauwe Fiat Uno te ontwaren. Hij bleef even staan wachten, erop vertrouwend dat zijn ouders zo dadelijk de afslag van de hoofdweg zouden nemen. Ze namen geen afslag. Alleen Hołowczyc scheurde geheel in stijl de andere kant op, dicht langs de berm, machtig en angstaanjagend. Hij duwde de wielen met zijn dikke armen voort, iets in zijn volle baard mompelend.
Szymek hoopte dat zijn ouders snel terug zouden zijn, zoals ze hadden beloofd, hoewel je het met de beloftes van ouders wel wist: je wist het maar nooit. Hij logeerde graag bij oma Tosia, maar vanavond was Het reuzenrad met Bugs Bunny op tv en hij moest nog zoveel doen. Als ze eenmaal thuis waren wachtte hem het saaie ritueel met de visjes: levend voer uit de vriezer, wat droogvoer uit een zakje, het schoonmaken van het verwarmingselement en het filter, water bijvullen. O, en het belangrijkste van alles: het kleuren van koeien.
De koeien bracht zijn vader mee van zijn werk. Ze stonden op grote vellen papier, ingekaderd in de linkerbovenhoek. Twee flanken en van voren alleen een driehoekige kop. Geesten van koeien, dunne omlijningen zonder vlekken, want de vlekken moest je zelf invullen. Zijn vader tekende ze snel op zijn werk en gaf met een kruisje aan waar het zwart moest komen. Szymek ging dan aan zijn bureau zitten, deed de lamp met de rode metalen lampenkap aan en vulde zorgvuldig de vlekken in met viltstift.”

 

Jakub Małecki (Kolo, 25 juni 1982)

 

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Ingeborg Bachmann werd geboren op 25 juni 1926 in Klagenfurt. Zie ook alle tags voor Ingeborg Bachmann op dit blog.

 

Praag januari 64

Sinds die nacht
loop en spreek ik weer,
het klinkt Boheems
alsof ik opnieuw thuis was,

waar tussen de Moldau, de Donau
en de rivier van mijn jeugd
alles weet van mij heeft.

Lopen – stap voor stap is het teruggekomen.
Zien – aangekeken, heb ik het weer geleerd.

Gebukt nog, knipperend,
hing ik in het raam
en zag de schaduwjaren,
waarin geen ster
in mijn mond hing,
zich over de heuvel verwijderen.

Over het Hradschin
hebben om zes uur ’s morgens
de sneeuwruimers uit de Tatra
met hun gesprongen vuisten
de scherven van de ijslaag weggeveegd.

Onder de barstende schotsen
van mijn, ook mijn rivier
kwam het bevrijde water te voorschijn.

Te horen tot aan de Oeral.

 

Vertaald door Paul Beers en Isolde Quadflieg

 

Ingeborg Bachmann (25 juni 1926 – 17 oktober 1973)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 25e juni ook mijn blog van 25 juni 2023 en ook mijn blog van 25 juni 2020 en eveneens mijn blog van 25 juni 2019 en ook mijn blog van 25 juni 2018 en ook mijn blog van 25 juni 2017 deel 2.

George Barker, Victor Hugo

De Engelse dichter George Granville Barker werd geboren op 26 februari 1913 in Loughton, Essex. Zie ook alle tags voor George Barker op dit blog.

 

True Confession (Fragment)

3

That Frenchman really had the trick
Of figure skating in this stanza
But I, thank God, cannot read Gallic
And so escape his influenza.
Above my head his rhetoric
Asks emulation. I do not answer.
It is as though I had not heard
Because I cannot speak a word.
But I invoke him, dirty dog,
As one barker to another:
Lift over me your clever leg,
Teach me, you snail-swallowing frog
To make out of a spot of bother
Verses that shall catalogue
Every exaggerated human claim,
Every exaggerated human aim.

I entreat you, frank villain,
Get up out of your bed of dirt
And guide my hand. You are still an
Irreprehensible expert
At telling Truth she’s telling lies.
Get up liar; get up, cheat,
Look the bitch square in the eyes
And you’ll see what I entreat.

We share, frog, much the same well.
I sense your larger spectre down
Here among the social swill
Moving at ease beside my own
And the muckrakers I have known.
No, not the magnitude I claim
That makes your shade loom like a tall
Memorial but the type’s the same.

You murdered with a knife, but I
Like someone out of Oscar Wilde
Commemorate with a child
The smiling victims as they die
Slewing in kisses and the lie
Of generation. But we both killed.
I rob the grave you glorify,
You glorify where I defiled.

O most adult adulterer
Preside, now, coldly over
My writing hand, as to it crowd
The images of those unreal years
That, like a curtain, seem to stir
Guiltily over what they cover –
Those unreal years, dreamshot and proud,
When the vision first appears.

The unveiled vision of all things
Walking towards us as we stand
And giving us, in either hand,
The knowledge that the world brings
To those her most beloved, those
Who, when she strikes with her wings,
Stand rooted, turned into a rose
By terrestrial understandings.

Come, sulking woman, bare as water,
Dazzle me now as you dazzled me
When, blinded by your nudity,
I saw the sex of the intellect,
The idea of the beautiful.
The beautiful to which I, later,
Gave only mistrust and neglect,
The idea no dishonour can annul.

Vanquished aviatrix, descend
Again, long vanished vision whom
I have not known so long, assume
Your former bright prerogative,
Illuminate, guide and attend
Me now. O living vision, give
The grave, the verity; and send
The spell that makes the poem live.

I sent a letter to my love
In an envelope of stone,
And in between the letters ran
A crying torrent that began
To grow till it was bigger than
Nyanza or the heart of man.
I sent a letter to my love
In an envelope of stone.

I sent a present to my love
In a black bordered box,
A clock that beats a time of tears
As the stricken midnight nears
And my love weeps as she hears
The armageddon of the years.
I sent my love the present
In a black bordered box.

I sent a liar to my love
With his hands full of roses
But she shook her yellow and curled
Curled and yellow hair and cried
The rose is dead of all the world
Since my only love has lied.
I sent a liar to my love
With roses in his hands.

I sent a daughter to my love
In a painted cradle.
She took her up at her left breast
And rocked her to a mothered rest
Singing a song that what is best
Loves and loves and forgets the rest.
I sent a daughter to my love
In a painted cradle.

 

George Barker (26 februari 1913 – 27 oktober 1991)

 

De Franse dichter en schrijver Victor Hugo werd geboren in Besançon (Franche-Comté) op 26 februari 1802. Zie ook alle tags voor Victor Hugo op dit blog.

 

Morgenvroeg

Als morgenvroeg de zon de velden gaat beschijnen,
Ga ik hier weg, naar jou, want jij wacht daar op mij.
Dan trek ik door het bos en langs diepe ravijnen.
Hier blijven kan ik niet, want te ver weg ben jij.

Mijn blik is strak vooruit, verzonken in gedachten.
Kijk ik niet op of om, en rond mij is het stil.
Vergeten en alleen, de dagen en de nachten,
Ze lijken op elkaar, ik zie niet het verschil.

Het goud dat ’s avonds valt, leidt niet mijn ogen af,
En ook de zeilen niet die naar Harfleur toe glijden,
En ben ik eenmaal daar, dan leg ik op je graf
Een bosje groene hulst, vermengd met paarse heide.

 

Vertaald door Arie van der Krogt

 

Victor Hugo (26 februari 1802 – 22 mei 1885)
Standbeeld door Laurent Marqueste, 1901, op de cour d’honneur van de Sorbonne, Parijs

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 26e februari ook mijn blog van 26 februari 2025 en ook  mijn blog van 26 februari 2022 en ook mijn blog van 26 februari 2019 en eveneens mijn blog van 26 februari 2017 deel 2.