De Amerikaanse schrijver, muzikant en songwriter Willy Vlautin werd geboren op 7 november 1967 in Reno, Nevada. Zie ook alle tags voor Willy Vlautin op dit blog.

Uit: The Left and the Lucky

“The Meeting at the Apartment
One mother was thirty-two and sitting at the kitchen table in her two-bedroom apartment. Her fourteen-year-old daughter was next to her, empty-faced and pregnant. Two younger sisters, six and ten, came from their bedroom and hid in the hallway to listen. The mother’s boyfriend, twenty-eight years old, was dressed in an O’Reilly Auto Parts shirt, khaki pants, and black tennis shoes. He paced the kitchen floor. His two sons, six and eight, were in the living room playing video games. The mother got up, went to the kitchen, poured herself a glass of Diet Coke, and sat back down. She had shoulder-length brown hair and was dressed in gray sweats. She was also pregnant. Across the table was the other mother. She was thirty-five and dressed in jeans, a sweater, and a navy blue peacoat. The situation, from the beginning, had been so hostile that she’d kept her purse on her lap and left her coat on. But the apartment was warm inside and she had begun to sweat. She also had a cold, her eyes were puffy, her nose was red, but even so, the man in the O’Reilly work shirt watched her when he could. Because even in that situation, with everything falling apart, she was beautiful. Next to her was her fifteen-year-old son, wiry and handsome and already six feet tall. He had acne on his chin, on the sides of his nose, and on his forehead. He was dressed in jeans and a black Trail Blazers hoodie.
The boy’s mother looked at the girl’s mother. ‘You wanted us to come and we’re here. So what do you want to do?’ Yvette told me she felt pressured. That she didn't want to do it. I'm not going to get the police involved because I don't want Yvette to go through that. But I could.'I didn’t force her,’ the boy said. The man in the O’Reilly shirt pointed his finger at the boy. ‘Shut your mouth,’ he said. ‘You’re not talking here.’ The boy’s mother looked at the man. ‘Really?’ she said. ‘You think that’s going to help anything?’ She looked back to the girl’s mother. ‘They’re both young and obviously stupid. Curtis said he loves Yvette, and I know they’ve been seeing each other for more than seven months. She’s over at my house all the time, and that started before Thanksgiving.’ The girl’s mother looked at her daughter. ‘Yvette said they’ve only met once outside of school.’ The boy began to speak but his mother cut him off. ‘Then who do you believe?’ I believe my daughter. I believe Yvette.'So you’re saying I’m a liar, that she doesn’t come to my house?’ The girl’s mother didn’t answer. Yvette?' the boy's mother asked. The girl's face showed no emotion. She said nothing.So she’s going to have the baby?’ the boy’s mother said. ‘Is that why we’re here?’ Yes,' the girl's mother said.There’s no chance for an abortion?”

 

 

De Amerikaanse dichteres Alice Notley werd geboren op 8 november 1945 in Bisbee, Arizona. Zie ook alle tags voor Allice Notley op dit blog.

 

Gedicht 2

Hoor je die heroïsche, grootse landmuziek?
Land dat men echt zo zou kunnen noemen.
Hij speelde de hoofdrol, leidde levens, kijkt nu neer:
de windmolen staat stil, men koopt enkel nog
sneeuwkoeien. Een flard van een droom; zij
had een slanke taille die hij ooit – maar toch
nooit – met zijn armen omsloot, en nu ben ik
verantwoordelijk voor dit alles, voor deze ezel
met een betoverende stem. Elly, ik
voel me verdrietig als ik aan papa denk.
Hij ontfermde zich over zijn eigen dame –
droeg zij een hoed, of was het
andersom? ‘Van mijn eigen land afgaan? Wij
zijn er allemaal op geboren om er ook weer op
te sterven, zonder enige markering. Maar wie ben
jij om terug te blikken? Nou, hij
neuriet ‘From this valley’ – hij, die er niet meer is.
Steun en bewaar mij, vader. Oh
papa, wie houdt dit vol?

 

Vertaald door Frans Roumen

 

 

Zie voor meer schrijvers van de 7e november ook mijn blog van 7 november 2020 en eveneens mijn blog van 7 november 2018 en ook mijn blog van 7 november 2017 en ook mijn blog van 7 november 2015 deel 2.

De Amerikaanse schrijver, muzikant en songwriter Willy Vlautin werd geboren op 7 november 1967 in Reno, Nevada. Zie ook alle tags voor Willy Vlautin op dit blog.

Uit: Het paard (Vertaald door Dirk-Jan Arensman)

“De uit planken en latten opgetrokken hut van één kamer die het kantoortje van de goudkeurmeester was, ratelde van de wind, en het vuur in de kachel was uit. Vanuit een
tweepersoonsbed keek Al Ward, zevenenzestig jaar, broodmager, met grijs haar en blauwe ogen, door het raam naar de vallende sneeuw. Hij trok de dekens en de slaap-
zak over zijn hoofd en probeerde weer in slaap te vallen, maar de slaap wilde niet komen. In het donker stelde hij zich dezelfde vraag die hij zich elke ochtend stelde. Als
hij nu in Reno was, zat te ontbijten in het Cal Neva, zou hij dan koffie, wentelteefjes en bacon bestellen, zoals een normaal mens, of een Hornitos met ijs? Dezelfde vraag, en
altijd hetzelfde antwoord: tequila met ijs, met een biertje ernaast.
Hij sloeg de dekens terug en keek naar de lege houtmand. Het was ijskoud in de hut, omdat hij een houtkachel met een barst erin had die te snel verbrandde en hij niet genoeg hout had gehaald. Maar zo ging dat ’s ochtends. Tequila in plaats van ontbijt, en Al die naar een lege houtmand staarde en zichzelf vervloekte totdat zijn blaas de dag aan hem opdrong.
De dagen op het vervallen mijnbouwperceel verliepen altijd hetzelfde. Hij ging brandhout halen, dronk koffie en ontbeet, werkte aan een liedje, deed een dutje, dronk nog wat koffie en vervolgens ging hij de wandeling maken die hij elke middag maakte. Avondeten als het ging schemeren, wat tegen die tijd om vier uur ’s middags was, en daarna speelde hij gitaar tot hij moe werd. Vervolgens kroop hij weer in bed en las hij bij het licht van een gaslamp tien jaar oude nummers van National Geographic en Sports
Illustrated en probeerde hij met een klein radiootje op batterijen zenders te ontvangen.
Een dag en een nacht.
Op de wekker naast zijn bed stond zes uur drieëndertig. Waarom kon hij niet doorslapen tot het middaguur, zoals hij het grootste deel van zijn leven gedaan had? Als hij dat
wel kon, zou tegen de tijd dat hij zijn ogen opendeed de helft van zijn werkdag erop zitten. Maar op zijn oude dag sliep hij slecht. Hij sliep met horten en stoten en werd vroeg wakker, uitgeput maar wakker. Iedereen zei dat hoe ouder je werd, des te makkelijker het werd om op te staan, maar dat is in zijn leven niet het geval geweest. Het was elke ochtend al een gevecht om zijn voeten op de grond te krijgen.
In wollen sokken en lang ondergoed trok hij een joggingbroek, tennisschoenen en een canvas jas aan, en hij liep met een plastic melkflessenkrat naar buiten. Sneeuw en wind waaiden op hem in en hij liep vier keer heen en weer naar de schuur om de houtmand te vullen.”

 

 

De Amerikaanse dichteres Alice Notley werd geboren op 8 november 1945 in Bisbee, Arizona. Zie ook alle tags voor Allice Notley op dit blog.

 

De bloemlezing

Geen enkele stem is toereikend voor dit moment.
Een flits, dat is alles: dat we hier zijn. Ben jij wel eens
sarcastisch en onuitstaanbaar? In onze geest vormen wij de
bezetting van één epische gedachte: Jij. Hoe velen
van jullie razen door me heen, terwijl ik in de metro zit
en jullie meevoer – omdat het moet en zonder sentimenteel te worden.
Ach, wie heeft er überhaupt nog iets sentimenteels geschreven sinds…

Een oude vrouw van onbepaalde afkomst, met een witte hoed
en sjaal, zonder tanden, staart me aan.
Hij klonk gisteravond broos en verheven – doen de
doden zoiets? Oma beschikte over een veel groter palet aan stemmen
dan wie dan ook in deze bloemlezing. Onze

bloemlezing, zegt hij; mentaal welzijn is verdomd
complex. Hoe houd je je gedichten bij? Ieder-
een onthoudt wel wat hij mooi vindt, maar jij moet ze
voortdurend blijven voortbrengen… Iedereen valt me lastig. Overstem
het, denkend aan een icoon met een smaragdgroene keel.

Ik zie het huis in het steegje, in het donker. Ik probeer
opnieuw puur te worden, maar ik wil álle stemmen.
Als je dood bent, mag je ze hebben… diepe
zeegroene duisternis, gevormd door hekachtige oleanders en een maan
die naar witte planken roept. Kom binnen. Ga liggen in
je eigen bed, in de kamer waar mama een schorpioen vond.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

 

Zie voor meer schrijvers van de 7e november ook mijn blog van 7 november 2020 en eveneens mijn blog van 7 november 2018 en ook mijn blog van 7 november 2017 en ook mijn blog van 7 november 2015 deel 2.