“Dit is mijn verhaal en dus mijn begin. In Zijn begin lag het einde al besloten maar laat ik meteen afstand nemen van een kinderachtige aanname – het idee van een onvermijdelijk verloop. Deze wereld kent geen onvermijdelijk verloop. Draai de klok terug en zet haar weer in gang en de uitkomst zal een andere zijn – niet volstrekt anders natuurlijk, maar anders. Wetenschappers hebben het over toeval of chaos of entropie, maar jargon is niet nodig. Denk aan losse eindjes, rafelrandjes, de steken die jullie altijd laten vallen. Denk aan vergeetachtigheid en slijtage en verval. Denk aan dwars en scheef, inval en impuls, craquelé, barsten en scheuren. Denk aan jullie dna, zo stipt, maar desondanks niet in staat tot een vlekkeloze kopie – en dat is maar goed ook want zonder foutjes hier en daar zouden jullie er nooit zijn geweest. Denk aan Heraclitus en de rivier waar je nooit twee keer in kunt stappen, in een dubbele betekenis, want zowel jij als de rivier zijn die tweede keer niet wat ze waren – en hetzelfde geldt voor een rondje hardlopen in het park, een maaltje stamppot boerenkool of een spelletje kiekeboe met je jongste kind. Of denk simpelweg aan de anonieme stukken grond die in elke stad te vinden zijn, plekken die uit het planologisch oog verloren zijn, kleine jungles van verwilderde struiken en roestig hekwerk en een vergeten stapel zand en de geur van kleine kadavers, het niemandsland en iedersland waar jullie kinderen zo graag spelen, voor even bevrijd van volwassenen en hun onbegrijpelijke orde. Deze wereld kent geen onvermijdelijk verloop. Wat die Eindtijd betreft zullen we dus nog wel zien. Wat ze tot nu toe heeft gebracht is een tafereel van ontregeling, van overstromingen en kou, van honger, paniek en volksverhuizingen, en van incidentele ongerijmdheden om het er allemaal nog eens goed in te wrijven – zoals de paradijsvogel die ik op het dak van de koetsenstalling zag zitten, de kleuren flets in het schaarse licht, het petje van verse sneeuw een tikje belachelijk. Al die chaos is angstaanjagend genoeg maar nog altijd herkenbaar. We hebben nog geen sterren gezien die naar de aarde vallen, geen bloedrode maan of zwarte zon, geen apocalyptische ruiters, geen hoer van Babylon, geen Laatste Oordeel, geen hemels Jeruzalem met straten van goud, of wat er verder ook aan spektakel in Zijn verhaal te vinden is.”
In welke rivier zwom de vis die een haak aan een lijn aanzag voor een vlieg en zo zijn laatste adem uitblies, zodat een zilveren mes zijn nog verse, onkruidgroene huid van zijn vlees kon snijden, om te bewaren en vervolgens voorzichtig om dit kleine doosje te wikkelen, dat de dokter zijn aderlatingsmes bevat, en het scherpe dat hij nu tegen je binnenarm drukt, zodat een simpele beweging een ader kan openen
Vertaald door Frans Roumen
Kathleen Jamie (Currie, 13 mei 1962)
De Noorse violist, zanger, componist, acteur en schrijver van Wit-Russische afkomst Alexander Igorjevitsj Rybak werd geboren in Minsk, Sovjet-Unie, op 13 mei 1986. Alexander viert vandaag zijn 40e verjaardag. Zie ook alle tags voor Alexander Rybak op dit blog.
Uit: Trolle og den magiske fela [Trolle and the Magic Fiddle]
Stjernen vår
Nar alt er morkt og tomt Og hjertet grater stumt Se opp, der skinner stjernen var Og leger alle sar
Se, den skinner kun for oss Der vakner hver en blomst Og snart vil morket svinne hen Jeg er hos deg min venn
Det var en gang en tid Da hapet var forbi De skjov meg vekk gang pa gang Jeg flyktet fra meg selv Jeg hadde ingen valg
For sent for meg a snu Men sa en dag kom du Og vekket alle hap igjen Du kalte meg din venn
Hva enn som hender meg Jeg glemmer aldri deg Og ingen fjell far skille oss Var stjerne viser vei Og snart vil morket svinne hen Jeg er hos deg min venn
Our Star
Alva: When when it feels dark and heavy on your soul And the heart cries silently Look up, our star is shining there And heals all wounds
Look, it only shines for us Flowers awakens everywhere And the darkness will soon fade away I’m with you, my friend
Trolle: There once was a time When hope was over They pushed me away again and again I fled from myself I had no choice
Too late for me to turn back But then one day you came And woke all hope again You called me your friend
Trolle and Alva: Whatever happens to me I’ll never forget you And no mountain can keep us apart Our star shows us the way And the darkness will soon fade away I’m with you, my friend
