De Amerikaanse dichter en schrijver Billy Collins werd geboren in New York op 22 maart 1941. Zie ook alle tags voor Billy Collins op dit blog.
I Ask You
What scene would I want to be enveloped in
more than this one,
an ordinary night at the kitchen table,
floral wallpaper pressing in,
white cabinets full of glass,
the telephone silent,
a pen tilted back in my hand?
It gives me time to think
about all that is going on outside–
leaves gathering in corners,
lichen greening the high grey rocks,
while over the dunes the world sails on,
huge, ocean-going, history bubbling in its wake.
But beyond this table
there is nothing that I need,
not even a job that would allow me to row to work,
or a coffee-colored Aston Martin DB4
with cracked green leather seats.
No, it’s all here,
the clear ovals of a glass of water,
a small crate of oranges, a book on Stalin,
not to mention the odd snarling fish
in a frame on the wall,
and the way these three candles–
each a different height—
are singing in perfect harmony.
So forgive me
if I lower my head now and listen
to the short bass candle as he takes a solo
while my heart
thrums under my shirt–
frog at the edge of a pond–
and my thoughts fly off to a province
made of one enormous sky
and about a million empty branches.
The Lanyard
The other day as I was ricocheting slowly
off the blue walls of this room
bouncing from typewriter to piano
from bookshelf to an envelope lying on the floor,
I found myself in the ‘L’ section of the dictionary
where my eyes fell upon the word, Lanyard.
No cookie nibbled by a French novelist
could send one more suddenly into the past.
A past where I sat at a workbench
at a camp by a deep Adirondack lake
learning how to braid thin plastic strips into a lanyard.
A gift for my mother.
I had never seen anyone use a lanyard.
Or wear one, if that’s what you did with them.
But that did not keep me from crossing strand over strand
again and again until I had made a boxy, red and white lanyard for my mother.
She gave me life and milk from her breasts,
and I gave her a lanyard
She nursed me in many a sick room,
lifted teaspoons of medicine to my lips,
set cold facecloths on my forehead
then led me out into the airy light
and taught me to walk and swim and I in turn presented her with a lanyard.
‘Here are thousands of meals’ she said,
‘and here is clothing and a good education.’
‘And here is your lanyard,’ I replied,
‘which I made with a little help from a counselor.’
‘Here is a breathing body and a beating heart,
strong legs, bones and teeth and two clear eyes to read the world.’ she whispered.
‘And here,’ I said, ‘is the lanyard I made at camp.’
‘And here,’ I wish to say to her now,
‘is a smaller gift. Not the archaic truth,
that you can never repay your mother,
but the rueful admission that when she took the two-toned lanyard from my hands,
I was as sure as a boy could be
that this useless worthless thing I wove out of boredom
would be enough to make us even.’
LIEFDE
De jongen aan het andere eind van de treinwagon
bleef over zijn schouder kijken
alsof hij bang was of iemand verwachtte
en toen verscheen zij in de glazen deur
van de voorste wagon en hij stond op
en opende de deur en liet haar binnen
en ze betrad de wagon met
een grote zwarte kist
met de onmiskenbare vorm van een cello.
Ze oogde als een engel met een hoog voorhoofd
en donkere ogen, haren in haar nek
bijeengebonden met een zwarte strik.
En vanwege dit alles
scheen hij een beetje onhandig
in zijn geluk om haar te zien,
terwijl zij er gewoon was,
volmaakt schepsel
met een zacht gezicht , dat cello speelde
En de reden dat ik dit schrijf
op de achterkant van een manilla envelop
nu zij de trein samen hebben verlaten.
is dat ik je wil vertellen dat –
toen zij zich omdraaide om de grote,
kwetsbare cello in het bagagerek te tillen-
ik zag dat hij opkeek naar haar
en wat ze deed,
zoals de ogen van heiligen zijn geschilderd
als zij opkijken naar God
als hij iets wonderbaarlijks verricht,
iets dat hem tot God maakt.
Vertaald door Chris Coolsma en Marijke Oomen
Zie voor nog meer schrijvers van de 22e maart ook mijn blog van 22 maart 2020 en eveneens mijn blog van 22 maart 2019 en ook mijn blog van 22 maart 2016 en mijn blog van 22 maart 2014 deel 1 en eveneens deel 2.