De Franse schrijver Olivier Adam werd geboren op 12 juli 1974 in Parijs. Adam groeide op in Draveil, in het departement Essonne, samen met zijn ouders en twee broers. Na een studie management van culturele organisaties aan de Universiteit Paris-Dauphine begon hij zijn loopbaan als adviseur voor lokale overheden op het gebied van cultuurbeleid. Daarnaast werkte hij als programmeur voor literaire festivals (zoals *Nuits de la Correspondance* in Grignan en *Les Arènes du Livre* in Nîmes). In 1999 was hij, samen met Olivier Chaudenson, medeoprichter van het festival *Correspondances de Manosque. Vervolgens werkte hij korte tijd in de uitgeverswereld als redacteur van een boekenreeks bij *Éditions du Rouergue. Zijn eerste roman, *Je vais bien, ne t’en fais pas* (“Maak je geen zorgen, het gaat goed met me”), verscheen in 2000, werd lovend ontvangen door de kritiek en werd in 2001 geselecteerd voor het *Festival du Premier Roman. Met de publicatie van zijn derde roman, *Poids léger* (“Lichtgewicht”), in 2002 — waarvan de rechten werden verworven door Jean-Pierre Améris voor een verfilming (uitgebracht in 2004) — kon Adam zich volledig aan het schrijven wijden. Na een ontmoeting met Geneviève Brisac begon hij boeken voor jongeren te schrijven en gaf hij workshops creatief schrijven op scholen. In 2004 ontving hij de *Prix Goncourt de la nouvelle* voor zijn verhalenbundel *Passer l’hiver*. In 2005 en 2007 werd hij opgenomen in de shortlist voor de Prix Goncourt, eerst met *Falaises* en vervolgens met *À l’abri de rien*; in 2010 bereikte zijn roman *Le Cœur régulier* de tweede shortlist voor de Prix Goncourt. In de tussentijd werd zijn roman *Des vents contraires* bekroond met de Prix RTL-Lire. In 2013 werd hij benoemd tot *Chevalier* (ridder) in de *Ordre des Arts et des Lettres*. Datzelfde jaar werd zijn roman *Falaises* (oorspronkelijk gepubliceerd in 2005) “vrij bewerkt” tot een beeldroman, met een scenario van Loïc Dauvillier en illustraties van Thibault Balahy. Zijn boek *Peine perdue* verscheen in augustus 2014. Van 2014 tot 2017 schreef hij een maandelijkse column voor de krant *Libération*. In 2016 verkende hij in zijn boek *La Renverse* de impact van een seksschandaal op de naasten van een politicus. In 2018 werd *Chanson de la ville silencieuse* uitgegeven. Dit werd gevolgd door *La tête sous l’eau*, uitgebracht door Robert Laffont als onderdeel van hun “R”-collectie, gericht op tieners en jonge volwassenen. Hierna volgden in dezelfde collectie *Les roches rouges*, *Dans la nuit blanche* en *Mon cœur en cendres* in 2023. Tijdens het literaire seizoen van augustus 2019 verscheen *Une partie de badminton*, waarmee hij de terugkeer markeerde van zijn alter ego Paul, een personage dat hij eerder tegenkwam in *Des vents contraires* en *Les lisières*. In 2020 en 2022 verschenen respectievelijk *Tout peut s’oublier* en *Dessous les roses*. In 2023 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel, *Personne n’a besoin de savoir*, bij uitgever Bruno Doucey. In 2024 werd *Il ne se passe jamais rien ici* uitgebracht. Als scenarioschrijver heeft hij bijgedragen aan het schrijven van verschillende films.

Uit: Je vais bien, ne t’en fais pas

“Vingt et une heures. Fermer la caisse. Claire a les yeux pleins d’étiquettes, la tête farcie de codes-barres.
Il fait encore chaud. On voit des couples sortir de leur tanière. Douche, maquillage, un petit whisky et les voilà repartis tout frais tout propres. Claire ouvre la porte. C’est un peu le bordel. Le canapé-lit est ouvert. Il y a une assiette sale et un verre qui traînent sur la moquette. Une culotte blanche et un soutien-gorge jaune à fleurs mauves dans un coin. Dans la petite cuisine ce n’est pas mieux. De la vaisselle dans l’évier, les plaques et le frigo pas très nets. Ce n’est pas grave, demain c’est jeudi, Claire commence à treize heures. Elle rangera un peu, ira nager une heure environ à la piscine Georges-Drigny, toute proche, avant de faire rouler les tapis, d’ouvrir et de fermer la caisse, de passer le rayon rouge horizontal sur les codes-barres des pots de moutarde, de taper le prix des fruits et légumes, de s’en souvenir pour les articles à la pièce (douze francs l’ananas, promotion de la semaine, quatre francs quatre-vingt-quinze l’avocat, quatre francs cinquante le concombre, sept francs quatre-vingt-dix la botte de petits oignons blancs, cinq francs vingt la botte de persil…). Claire met un disque. Elle se prépare un café. Assise à la table du coin-cuisine, elle feuillette un catalogue de meubles en kit aux lignes suédoises. Elle cherche un filtre qu’elle ne trouve pas. Le café a un goût de Sopalin. Elle y touche à peine. Si elle avait trois sous devant elle, elle se paierait bien cette petite commode (un truc pour enfant, en bois blanc). On sonne. Claire décroche l’interphone. C’est Nadia. Elle se change à toute vitesse, quitte son vieux bas de survêtement vert molletonné contre un pantalon noir, le tee-shirt Naf Naf trop grand et usé pour un Petit Bateau, taille seize ans, résolument petit et collé à sa peau très pâle.”